Γράφει η Τούλα Καλογήρου (Συρματένια)
Φιλόλογος – Παιδαγωγός
Στις 22 Δεκέμβρη επέλεξαν φέτος να κάνουν τη γιορτή τους τα παιδιά με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) σε ξενοδοχείο της πόλης. Το πρόγραμμα τους ήταν δομημένο σε 2 μέρη: Η κ. Τούλα Χαριτίδου παρουσιάστρια κάλεσε στο βήμα. Πρώτο να μιλήσει τον πρόεδρο του κέντρου φροντίδας του παιδιού, που είναι και πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Παιδιών με Αναπηρία, περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας τον κ. Στέλιο Αντωναρίδη. Τόνισε πως το κέντρο λειτουργεί 4 χρόνια και πως στην κυριολεξία το στήριζουν αποκλειστικά μόνοι τους. Η πολιτεία και ο δήμος απουσιάζουν παντελώς οικονομικά. Με τη βοήθεια προσφερόμενων εθελοντών, με διάφορες εκδηλώσεις, χορούς, Bazaar καταφέρνουν να ξεπερνούν τις οικονομικές τους δυσκολίες και να ανταποκρίνονται στις λειτουργικές τους ανάγκες, όπως ενοίκιο, αμοιβή του απόλυτου απαραίτητου προσωπικού (νοσηλεύτριας, κοινωνικού λειτουργού, ψυχολόγου).
Ο κ. Αντωναρίδης τόνισε πως τα προβλήματα είναι μεγάλα: Η προσπελασιμότητα, η επαγγελματική αποκατάσταση, η παρουσία δασκάλων και η αναγκαιότητα των φυσικοθεραπευτών στο χώρο, είπε ότι χρήζουν άμεσης λύσης από την πολιτεία, ότι τα ειδικά σχολεία φροντίζουν τα παιδιά από την ηλικία των 6-16 ετών. Από εκεί και μετά αυτά τα παιδιά κάπου πρέπει να βρουν διέξοδο, στο κέντρο φροντίδας παιδιού.
Τελειώνοντας ο πρόεδρος, η κ. Χαριτίδου κάλεσε στο βήμα τους αντιπροσώπους της πόλης και της Βουλής.
Η δήμαρχος κ. Π. Βρυζίδου και οι βουλευτές Πάρις Κουκουλόπουλος και η Ραχήλ Μακρή τόνισαν πως είναι δίπλα τους, δίνοντας συγχαρητήρια προς το σύλλογο και τους εθελοντές που στηρίζουν το έργο του Κέντρου Φροντίδας Παιδιού, δεσμευόμενοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες για λύσεις των προβλημάτων των παιδιών με αναπηρία. Ενώ η κυρία Ραχήλ Μακρή βουλευτής Ανεξάρτητων Ελλήνων προσέφερε Χριστουγεννιάτικα δωράκια σε όλους.
Στη συνέχεια ακολούθησε το 2ο μέρος της εκδήλωσης, που αποτελούσε τον κύριο σκοπό της διοργάνωσης, όπως εξάλλου προλόγισε ο κ. Πρόεδρος: Να περάσουν τα παιδιά καλά, αλλά και να συνεισφέρει ο κόσμος ό,τι μπορεί.
Η γιορτή των παιδιών ξεκίνησε με τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα.
Η αίθουσα κατάμεστη από κόσμο, ξέσπασε σε ένα θερμό χειροκρότημα, που δεν έλεγε να σταματήσει από τον ενθουσιασμό και την συγκίνηση. Τα παιδιά, αυτά τα παιδιά με ειδικές ανάγκες κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες ξεπερνώντας τον εαυτό του τους και έψαλλαν υπέροχα τα κάλαντα.
Για μια στιγμή ακούγεται το όνομά του Σάββα Μεντεκίδη (ιδιοκτήτης του εργοστασίου Νερού Σέλλι). Ο σύλλογος τον ανακήρυξε επίτιμο μέλος καθώς με κάθε τρόπο στηρίζει ως σπουδαίος χορηγός και θερμός υποστηριχτής του.
Στην συνέχεια ακολούθησε ένα θεατρικό, που δίδαξε με ζήλο, υπομονή και μεράκι η παιδαγωγός Μάρθα Μαυρίδου με μοναδική της αποζημίωση την αγάπη της προς αυτά τα παιδιά! Της αξίζουν χίλια μπράβο! Μακάρι να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ανιδιοτελώς προσφερόμενοι σε ανθρώπους, που τόσο το έχουν ανάγκη.
Όταν το θεατρικό τελείωσε και οι ρόλοι αποδόθηκαν απ’ τα παιδιά, ως από έμπειρους θεατρίνους και πάλι η αίθουσα σείστηκε από παλαμάκια, τα «Μπράβο παιδιά» «Μπράβο Μάρθα».
Ρίγη συγκίνησης διακατέχουν όλους μας. Τώρα πλέον νιώθουμε απολύτως δικαιωμένοι που ήρθαμε. Νιώθουμε την ανάγκη πως πρέπει να περάσουμε από την αγορά (bazaar) στο βάθος της αίθουσας, να ψωνίσουμε κάτι που με επιμέλεια ετοίμασαν τα παιδιά με τη βοήθεια των μελών της διοίκησης του συλλόγου και τη ξεχωριστή αφιλοκερδή προσφορά της ζωγράφου κ. Τούλας Χαριτίδου, που επί σειρά ετών ασχολείται μ αυτά τα παιδιά μαθαίνοντας τα να ζωγραφίζουν, σε βαθμό που είναι έτοιμα να παρουσιάσουν έκθεση ζωγραφικής. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.
Όμως η γιορτή των παιδιών έχει και συνέχεια. Ίσως άφησαν στο τέλος το καλύτερο τμήμα της γιορτής, το πραγματικό γλέντι, το ξεφάντωμα.
Η ορχήστρα του κ. Λεωνίδα Γρηγοριάδη (αφιλοκερδώς προσφερόμενη) άρχισε να παίζει τους πιο γλυκούς σκοπούς. Όλα τα παιδιά στην πίστα χόρεψαν με την ψυχή τους. Το δικαιούνται εξάλλου. Ο χορός είναι δικός τους και γίνεται γι’ αυτά, για να περάσουν καλά. Χαίρεσαι να τα βλέπεις να εκτονώνονται. Χαίρεσαι για τους ανθρώπους που τα στηρίζουν. Χαίρεσαι γι αυτούς που τα νοιάζονται και μεριμνούν ακόμη και για τα γλέντια τους. Γιατί χρειάζεται χρόνος από την προσωπική ζωή του καθενός, τρέξιμο, και αγάπη γι αυτά τα παιδιά, για να βγει τελικά αυτό το ωραίο αποτέλεσμα.
Ο κόσμος γοητευμένος, ενθουσιασμένος και συγκινημένος αυθόρμητα σηκώθηκε στην πίστα μαζί με τα παιδιά, έγινε ένα μαζί τους, δείχνοντας τα πως δεν διαφέρουν σε τίποτα, είναι πλάι τους, αγαπιούνται σαν όλα τα πλάσματα.
Όμως αποχωρώντας μόνη μου έκανα τις σκέψεις μου: Δεν φτάνει μόνον αυτό: Να γλεντάμε μια φορά το χρόνο μαζί τους και μετά τίποτα. Αυτό να γίνει βίωμά μας. Να τα αποδεχτούμε και να τα αγαπήσουμε σαν παιδιά μας. Να συνεισφέρουμε καθημερινά. Να βοηθήσουμε το σύλλογο, που με νύχια και δόντια πασχίζει να δημιουργήσει στην πόλη μας Κέντρο Δημιουργικής απασχόλησης (ΚΔΑΠ) για αυτούς τους ανθρώπους, αλλά δεν βρίσκει στήριγμα πουθενά. Όλοι εμείς οι πολίτες ίσως μπορούμε να γίνουμε αρωγοί σ’ αυτή την προσπάθεια.
Όλοι μας αντί να παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας στο χώρο των ΑΜΕΑ να ψάξουμε κάπου αλλού, για να τους διευκολύνουμε.
Να τους δώσουμε σειρά προτεραιότητας όπου μπορούμε.
Να τους βοηθήσουμε. Να τους απαλύνουμε τον πόνο.
Σκέφτηκα ακόμη πόσο κοπιάζουν στ’ αλήθεια όλοι αυτοί οι άνθρωποι, αυτός ο ανιδιοτελώς προσφερόμενος κόσμος, που στηρίζει όλα αυτά τα αθώα πλάσματα. Χρειάζεται ψυχικό σθένος και μεγαλείο ψυχής να στέκεσαι κοντά τους και να χαρίζεις χρόνο και χρήμα γι’ αυτά τα παιδιά. Τους αξίζουν πολλά μπράβο!
Εγώ ακόμη, αν και πέρασαν πέντε μέρες από την ημέρα της γιορτής, ζω ακόμη το ρίγος της συγκίνησης εκείνης της βραδιάς, της 22/12/2012.
