Του παπαδάσκαλου Κωνσταντίνου
Ι. Κώστα
Ίσως είναι δύσκολο να μετρήσει κανείς με πόσα επίθετα ο λαός και η εκκλησιαστική γραμματεία και ποίηση έχουν κοσμήσει το ιερό πρόσωπο της Παναγίας. Και μόνο που η αρχή μιας προσευχής του Αποδείπνου, ξεκινά με οκτώ επίθετα: άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή, παρθένε, θεόνυμφε, Δέσποινα, που αναφέρονται στην Παναγία, δείχνει, μαζί και με τα αμέτρητα εκκλησάκια σε όλη την ελληνική επαρχία, χτισμένα τα περισσότερα από το υστέρημα των απλών ανθρώπων, την αγάπη και την αφοσίωση σ’ αυτό που είναι και σ’ αυτό που έδωσε και που συνεχίζει να δίνει στους ανθρώπους η Παναγία.
Είναι αυτή που απάντησε θετικά στην κλήση που της απηύθυνε ο Θεός με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να συλλάβει παιδί, ούσα παρθένος, χωρίς την παρεμβολή άνδρα, αλλά ‘’εκ Πνεύματος Αγίου’’, να μείνει έγκυος και να γεννήσει το Χριστό, παραμένοντας παρθένος, ανεκτίμητη και ανεπανάληπτη προσφορά στον κόσμο όλο, αφού ο Χριστός είναι ο ‘’Θεός που έγινε άνθρωπος’’ για εμάς και για τη σωτηρία μας. Η Παναγία έδωσε στην ανθρωπότητα το Χριστό, που είναι ‘’ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος’’, αυτός που τεμαχίζεται και δεν διαιρείται, που πάντα τρώγεται και ποτέ δεν σώνεται.
Ανερμήνευτα γεγονότα της πίστης μας, που η Εκκλησία μας τα προσφέρει όχι σαν νοητικά κατασκευάσματα ή αναλύσεις εργαστηρίων, αλλά σαν εμπειρία των αγίων της. Και όλα αυτά, (πώς γίνεται άραγε;) μας χωρούν όλους, μας συνενώνουν όλους σε μια χαροποιό και απελευθερωτική προσωπική μέσα στο σώμα της εκκλησίας έκρηξη. Αυτήν την ομορφιά ποιος μπορεί να την μετρήσει;
Από όλα τα επίθετα που δόθηκαν στην Παναγία το πιο σημαντικό είναι αυτό που της έδωσε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος (Έφεσος, 431 μ.Χ.) και την ονόμασε Θεοτόκο. Γράφει γι’ αυτό, στα 1980, ο Μητροπολίτης Διονύσιος Ψαριανός, τα εξής: ‘’Η Εκκλησία με βάση το λόγο του Θεού στη θεία Γραφή και τη διδασκαλία των μεγάλων Πατέρων, στην τρίτη οικουμενική Σύνοδο εδογμάτισε ότι ‘’ομολογούμεν την αγίαν παρθένον Θεοτόκον, διά το τον Θεόν Λόγον σαρκωθήναι και ενανθρωπήσαι’’. Το ‘’Θεοτόκος’’ είναι η βάση της ορθοδόξου πίστεως. Απ’ όλα τα ονόματα, με τα οποία η Εκκλησία εκόσμησε την Παρθένο Μαρία, το ‘’Θεοτόκος’’ εκφράζει πληρέστερα και ερμηνεύει σαφέστερα το θαύμα της σαρκώσεως του Θείου Λόγου. Εκείνος που προήλθε από την παρθένο Μαρία είναι ο θεός που έλαβε σάρκα, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, θεάνθρωπος Χριστός Ιησούς. Δεν υπάρχει και δεν στέκει η Εκκλησία χωρίς την Παναγία. Η υπεραγία Θεοτόκος είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία είναι η υπεραγία Θεοτόκος’’.
Γι’ αυτό και εμείς αναφωνούμε: Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
