Της Μαριάννας
Παυλίδου*
Μέσα στην δίνη των σκέψεων για την αντιμετώπιση της καθημερινότητας, μια είναι η αξία που μονίμως διαφεύγει, σαν πουλί μέσα από τα χέρια μας. Θαρρείς και είναι άπιαστη, και τα φτερά της μονίμως ανοιγμένα για κάπου αλλού.
Ξεφεύγει από την αγκαλιά μας και κυρίως από το μυαλό μας, μιας και αυτό κυριεύεται μονίμως από άλλα πράγματα, αριθμούς που δεν βγαίνουν, λογική που δεν φτάνει, και άγχη, αγωνίες, πάθη.
Οι δεσμευμένοι αναζητούμε την Ελευθερία, οι ελεύθεροι τη δέσμευση, οι φτωχοί τα χρήματα που μας λείπουν, οι πλούσιοι Αυτό που δεν έχουν, στις μέρες μας μάλιστα, όλοι μας γινόμαστε κατά μιαν έννοια όλο και πιο φτωχοί.
Μας φτωχαίνει η έλλειψη της Ηρεμίας, η αίσθηση του Αδιεξόδου στα οικονομικά μεγέθη και την Κοινωνία. Η έλλειψη Εμπιστοσύνης στους αντιπροσώπους μας, Προοπτικής για το Κράτος, για πολλούς από εμάς η έλλειψη εργασίας, για άλλους η έλλειψη εσόδων παρόλο που δουλεύουμε, η ακρίβεια, στον καθένα μας λείπει και κάτι. Βρισκόμαστε σε οικονομικό πόλεμο.
Πανάκριβη η αίσθηση της εσωτερικής ηρεμίας και ισορροπίας, και ακόμη περισσότερο, μέσα σε όλα αυτά, αναζητώντας το Νόημα, σκοντάφτουμε σε μια σημαντική έννοια: ΧΑΡΑ.
Χαρά η πανάκριβη. Σε ποιό ¨μαγαζί¨ αυτή αγοράζεται; Πληρώνεται άραγε; Υπάρχει κάποιο αντίτιμο; Έχουμε χαρά στη ζωή μας; Τι είναι η χαρά και πότε την έχουμε;
Χαρά έχουν τα παιδιά, χωρίς να γνωρίζουν γιατί, ως έμφυτη. Αργότερα την χάνουν.
Χαρά έχουν οι ερωτευμένοι, ως δώρο μαγικό.
Μήπως η Χαρά πηγάζει από μιαν αίσθηση ευγνωμοσύνης που είμαστε ζωντανοί;
Χαρά δεν μας δίνει κάτι όμορφο που βλέπουμε, γίνεται γύρω μας, ή κάνουμε;
Ένα ωραίο πρωινό στη θάλασσα ή το δάσος, την ώρα που αναδύεται ο ήλιος; Η αίσθηση δροσιάς και ένα αίσθημα αναγέννησης την ώρα που το Σύμπαν ξυπνάει;
Μια ωραία στιγμή, κάτι όμορφο που γίνεται δίπλα μας; Θα είναι ένα χαμόγελο, ένας καλός λόγος που μας απευθύνεται, ένα αίσθημα επιβεβαίωσης κι εμπιστοσύνης. Το συναίσθημα της φιλίας; Της αδελφικότητας;
Και τέλος, οι πράξεις που κάνουμε; Η χαρά της προσφοράς, η χαρά της δημιουργίας; Η χαρά που νιώθεις στο σώμα σου όταν περπατάς, χορεύεις ή αθλείσαι; Η χαρά του να αγαπάς και να αγαπιέσαι; Να μοιράζεσαι κάτι;
Πολλές φορές η έλλειψη χαράς οδηγεί σε φαρμακευτική αγωγή, και αντιμετωπίζεται ως κλινική περίπτωση που λέγεται κατάθλιψη. Και πάντως, ξεχωρίζει ο άνθρωπος που μπορεί να είναι χαρούμενος, ενώ όλα γύρω του φαίνεται δύσκολα.
Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε χαρά σήμερα;
Το θεωρώ ως εύλογο ερώτημα: Κάποιοι αγοράζουμε τσιγάρα, ποτό, άλλοι ναρκωτικά, ελαφριά ή βαριά, άλλοι το ρίχνουν σε δραστηριότητες που δίνουνε απόλαυση. Δίνουνε όμως πραγματική χαρά αυτά;
Μήπως τελικά, τα πιο χρήσιμα συναισθήματα στη ζωή μας είναι αυτά που δεν αγοράζονται με χρήματα; Αυτά που προσφέρονται δωρεάν και απλά πρέπει να τους δώσουμε χώρο να αναπτυχθούν μέσα μας;
Σαν ένα δένδρο, με ρίζες, κλαδιά και φύλλα; Σαν μια σιγουριά; Σαν μια εμπιστοσύνη στη ζωή που μας κρατάει ζωντανούς;
Ας κλείσουμε τα μάτια μας κι ας τη νιώσουμε, γιατί μέσα μας θα την βρούμε. Μαζί με την Αξιοπρέπεια, τον Αυτοσεβασμό και την Αγάπη. Αυτό δεν μπορούν μας το στερήσουν, όσο κι αν μας απαξιώνουν οι συνθήκες. Αυτό δεν χρειάζεται να το πληρώσουμε. Για να το αποκτήσουμε, δεν χρειάζονται χρήματα. Μόνο να κλείσουμε τα μάτια μας και να το αναζητήσουμε μέσα μας. Και να το εκφράσουμε.
Και μετά, αφού το αφήσουμε να ξεχυθεί στους γύρω μας, αυτοί σαν καθρέπτης θα μας το αντανακλάσουν! Ότι δίνεις παίρνεις, και δίνοντας παίρνουμε, λέει μια παροιμία!…
Αγαπητοί μου φίλοι, θέλησα να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις μαζί σας σήμερα, γιατί ψάχνω να βρω ποια πράγματα σε κάνουν να νιώθεις πλούσιος, χωρίς να χρειάζεται να έχεις χρήματα και να κατέχεις πολλά. Τι λέτε; Γίνεται;
*Η Μαριάννα Παυλίδου ειναι
ζωγράφος και
διδάσκει Αισθητική Αγωγή στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
