του παπαδάσκαλου Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Το ιερό λείψανο του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω από την Ιερά Μονή του Ολύμπου υποδέχτηκε (30-7-2012) σύσσωμα και ολόλαμπρα η Ενορία του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω Βελβεντού, ο λαός του Βελβεντού και των πέριξ αυτού ομότιμων και ισόκυρων χωριών του ενιαίου Δήμου Σερβίων-Βελβεντού μέχρι πέρα την ευλογημένη από τον Άγιο Νικάνορα Αιανή και την πόλη της Κοζάνης, οικονομικοί μετανάστες που εργάζονται στο Βελβεντό, όλοι ως ένα ενιαίο αγαπώμενο και αγαπών σώμα με εξακτίνωση (και όχι αυτοφυλάκιση στον μινώταυρο της αυτοέπαρσης) της ενοποιητικής αγάπης προς ‘’φίλους και εχθρούς’’, ‘’δικούς και ξένους’’, με κοινή πεποίθηση και εσωτερική κραυγάζουσα φωνή: έρχεται ο Άγιος!, με προεξάρχοντα της ιερής υποδοχής τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλο.
Της υποδοχής προηγούνταν τα παιδιά, οι μοτοσικλετιστές (ΜΟΤΒΕ) και οι ιππείς (ιππικός σύλλογος Βελβεντού, ‘’ο Άγιος Γεώργιος’’) με τα δίκυκλα (μηχανές) και τα άλογά τους, τα παιδιά της μουσικής μπάντας (ΜΟΒ) σχηματίζοντας ιερή καλπάζουσα προπομπή ‘’εν ήχω σάλπιγγος και οργάνοις’’, ευχάριστη αγγελία του γεγονότος της Εκκλησίας, που αφορά στον αγιασμό και στη μεταμόρφωση της κτίσης όλης, λογικής και άλογης.
Τα λείψανα των Αγίων και ο σεβασμός του λαού σ’ αυτά είναι αρχαία πράξη και ήθος της Εκκλησίας με προέκταση θεολογική, ανθρωπολογική, κοινωνική και πολιτισμική, αντίθετα σε κάθε έννοια λειψανεμπορίας, που τροφοδοτεί και στην εποχή μας τα ανόσια κυκλώματα των ληστεμπόρων της εγχώριας και διεθνούς αγυρτίας με τις ‘’ιδιωτικές’’ αποκρυφιστικές συλλογές κειμηλίων και λειψάνων.
Ο σεβασμός των ορθόδοξων λαών προς τα λείψανα των Μαρτύρων και των Οσίων συνιστά σχέση οικουμενικότητας: κοινωνία αγάπης, ανοιχτή και άφοβη κοινωνία με το πρόσωπο του Αγίου, που αισθητοποιεί το μικρό κομμάτι του λειψάνου του, που εκτείνεται, ως εαρινή αύρα, στα άλλα ανθρώπινα πρόσωπα καταυγάζοντάς τα, με αγιοπνευματική χάρη, ως κατόρθωμα γνήσιας, άδολης θεανθρώπινης κοινωνικότητας.
Η αρχαία προσήλωση του λαού στα ι. λείψανα κάνει απτή την πίστη στην υλικότητα και την πνευματικότητα ως πραγματικότητες, όχι αλληλο-αποκλειόμενες, αλλά ως συνυπάρχουσες, που μόνο τότε συνιστούν την ακεραιότητα του ανθρώπινου προσώπου. Κάθε αντίληψη που θέλει τον αποκλεισμό του άλλους μέρους, κατανοείται ως θλιβερή μονομέρεια που οδηγεί είτε στην αυτοκαταστροφή (καύση σώματος) είτε στην εξάρτηση και υποδούλωση στο διεθνές εμπόριο ελπίδας της παραθρησκείας.
