ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΚΟΥΛΙΑΡΗΣ

Ήταν 7:26 το πρωί της Κυριακής 2ας Μαΐου 2010, όταν χτυπούσαμε την καμπάνα στο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου Σκούλιαρης, που βρίσκεται αρκετά πάνω από το χωριό, σε υψόμετρο 1440 μ. Γιορτάζει ο Άγιος, πανηγυρίζει το ξωκλήσι και μαζί μ’ αυτό ο Λαός της Ενορίας. Άλλοι ανεβαίνουν από το Βελβεντό, άλλοι από τη Βέροια και από τη Γερμανία ακόμη, για να γιορτάσουν τον Άγιο Αθανάσιο, να πανηγυρίσουν, να συναντηθούν με αγαπημένα πρόσωπα, ν’ ανάψουν ένα κερί στα πεθαμένα τους, να ανασάνουν.
Το εξωκλήσι πεντακάθαρο. Κάτασπρο. Λάμπει. Αστράφτει. Ο Νάρθηκας καινούριος και όμορφος. Το προαύλιο γύρω δείχνει το μεράκι της Επιτροπής. Θαρρείς πως είσαι σε αεροπλάνο. Χαμηλά μπροστά το Βελβεντό κι η λίμνη, πέρα μακριά η Αιανή κι ο Μπούρινος. Μια γεωγραφική ενότητα που ανακλά στην ψυχή την ομορφιά και τη γαλήνη της κτίσης. Εικόνα παραδεισένια. Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε..
Οι Σκουλιαριώτες, είναι λαός εργατικός και περήφανος, με σέβας στην πάτρια πίστη, διαθέτουν τόλμη και είναι ανοιχτοί στις προκλήσεις και συνεργατικοί και γι’ αυτό προοδευτικοί.
Τελούμε τη Θεία Λειτουργία μαζί με τον Διάκονο π. Νικάνωρα Μαλιούρα. Ψάλλουν στο αναλόγιο ο Αναστάσιος Τέτος και ο Αθανάσιος Κουτσιούκης. Κατάμεστος ο Ναός και το προαύλιο από χριστιανούς, που ανέβηκαν από το χωριό, άλλοι με τα πόδια, άλλοι με τα αυτοκίνητά τους.
Κέντρο της γιορτής ο Άγιος Αθανάσιος, που ‘’τέρπει τον έγκριτον της Εκκλησίας λαόν’’. (Κανόνας Κυριακής του Θωμά). Δεν είναι πολλοί σαν τον Μέγα Αθανάσιο, που αγωνίστηκε τόσο πολύ για την εδραίωση της ορθόδοξης πίστης, που ταλαιπωρήθηκε σε εξορίες και διωγμούς, που έθετε σε εφαρμογή η πολιτική εξουσία πιεζόμενη από συνεπισκόπους του Αγίου και που στάθηκε τόσο θαρραλέος και άκαμπτος μπροστά σε κάθε λυσσαλέο κυνηγητό. Από τα 42,5 χρόνια της Πατριαρχείας του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, τα 16 έτη και 2 μήνες τα πέρασε στις εξορίες. Έναν τέτοιον ραδιούργο επίσκοπο διώκτη του Αγίου, τον χαρακτηρίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος με αυτά τα λόγια: ‘’Καππαδόκιον τέρας, πονηρόν το γένος, πονηρότερον την διάνοιαν’’. Εξ οικείων τα βέλη ενάντια στον Άγιο. Κι αυτό το μοντέλο έχει διαχρονικότητα με εφαρμογή και σε άλλους τομείς του κοινωνικού βίου. Δε χρειάζονται πολλοί. Ένας αλλά ‘’επιτήδειος’’ μπορεί να επιφέρει τα φαύλα. Ο Άγιος Αθανάσιος κοιμήθηκε στις 2 Μαΐου του 373 μ.Χ. σε ηλικία 78 ετών αφήνοντας κληρονομιά την αγιότητα του βίου του, το άκαμπτο αγωνιστικό του φρόνημα και το πλούσιο συγγραφικό του έργο με όρους, που θα οριοθετούν πάντα την ορθοδοξότητα της Εκκλησίας, όπως το ‘’ομοούσιος’’, ‘’εκ της αυτής ουσίας’’, ‘’εκ της ουσίας του Πατρός’’.
Μετά τη Λειτουργία ακολουθεί χορός γύρω από το ξωκλήσι. Και συνεχίζεται η Θεία Λατρεία με λιτάνευση της εικόνας του Αγίου μέσα από την καταπράσινη και πευκόφυτη πλαγιά του βουνού μέχρι το προαύλιο της Ενοριακής Εκκλησίας. Εκεί ο παπάς χρίει με το λάδι της κανδήλας του Αγίου όλους τους χριστιανούς. Παρόντες ο Δήμαρχος Βελβεντού κ. Μανώλης Στεργίου και Δημοτικοί Σύμβουλοι.
Σύλλογοι-χορευτικά: ‘’Ο σύλλογός μας ‘’Η Τσιούκα’’ με έδρα το Βελβεντό, συμμετέχει στο πανηγύρι με το παιδικό τμήμα-15 χορευτές και με το τμήμα των ενηλίκων-12 χορευτές, όλοι με τις παραδοσιακές τους στολές’’, λέει η πρόεδρος του συλλόγου Δήμητρα Γκέκα. ‘’Από το χορευτικό του Λαογραφικού και εκπολιτιστικού συλλόγου των εξ Αγίας Κυριακής (Σκούλιαρης) Βεροιέων – το Φλάμπουρο, συμμετέχουμε 20 χορευτές με παραδοσιακές στολές, μας αφηγείται ο χοροδιδάσκαλος και μέλος του συλλόγου Δημήτριος Τσέκας. Η έδρα μας είναι στη Βέροια. Συμμετέχουμε στα δρώμενα της Βέροιας. Σκοπός μας είναι η διάσωση, καταγραφή και διάδοση της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς του χωριού. Ο σύλλογός μας ιδρύθηκε το 1976 και αριθμεί γύρω στα 400 μέλη. Γίνονται μέλη από την 2η και 3η γενιά, γαμπροί και νύφες. Προσπαθούμε για τη διεύρυνση του συλλόγου, για να συμμετέχουν όσο γίνεται περισσότεροι. Μεγάλη μας αγάπη παραμένει πάντα το χωριό και γι’ αυτό προσπαθούμε να συμμετέχουμε σ’ όλες τις διαδικασίες και να στηρίζουμε την κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη με όλες μας τις δυνάμεις. Μας ενδιαφέρει επίσης και το Μουσείο του χωριού. Πρόεδρος του συλλόγου μας είναι ο Κωνσταντίνος Σεραφείμ.’’.
Κουρμπάνι: Η αρχή του συναντάται με την ίδρυση του χωριού πριν από 300 χρόνια περίπου. Το φαγητό, πολύ νόστιμο, γίνεται με βραστό κρέας γίδας και πλιγούρι και προσφέρεται δωρεάν, 800 κιλά φαγητό περίπου, σε όλο τον κόσμο. Εργάζονται για την παρασκευή του 15 άτομα. Εύγε αδελφοί.
Επιτροπή: Στην εκκλησιαστική επιτροπή του χωριού: Δημήτριο Τσέγκο, Μάρκο Μίχο, Αντώνιο Σγούρο, Βάια Τσέγκου και Μαρία Δ. Τέτου, που φροντίζουν για όλα, συγχαρητήρια.
Χωριά-αρχέτυπα: Στα μικρά ορεινά και συνήθως εγκαταλειμμένα χωριά διασώζεται ακόμα, ευτυχώς, το πνευματικό και υπαρκτικό αρχέτυπο του Γένους. Το εκκλησιαστικό σώμα εκεί, που δεν έχει υποστεί τη διάβρωσή του από τις αυτονομήσεις δυτικής προέλευσης και χροιάς, δρα ενοποιημένο σε όλα τα ζητήματα του βίου: στη λατρεία, στον πολιτισμό, με παρεμβάσεις στον κοινωνικό και εθνικό βίο. Διασώζεται, έστω αμυδρώς, το κοινωνικό πρότυπο της κοινότητας και του κοινόβιου. Ακόμα δεν έχουν σαρωθεί από τον οδοστρωτήρα της Δύσης και του καπιταλισμού ως φιλοσοφίας και πρακτικής. Ως πότε όμως; …
5-5-2010
π. Κωνσταντίνος Ι.
Κώστας
παπαδάσκαλος