Έγιναν πλέον συνήθεια οι σχολικές θεατρικές παραστάσεις, αφού μαθητές και καθηγητές δεν αρκούνται σε αυτά που κάνουν εντός σχολικών ωρών! Θέλουν να μάθουν και να ασχοληθούν με ενδιαφέρουσες, δημιουργικές ασχολίες όπως είναι το θέατρο, παρά το ‘’φορτωμένο’’ πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις που έχουν.
Έτσι το Σαββατοκύριακο 29-30 Μαρτίου το 3ο Γυμνάσιο της πόλης μας παρουσίασε ‘’Το Μισό Πιθάρι’’ συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου στο Πνευματικό Κέντρο. Υπεύθυνη για την σκηνοθεσία του έργου ήταν η κυρία Βίκυ Χατζηκυριάκου, καθηγήτρια φιλόλογος, η οποία ανέφερε ότι στο πλαίσιο των πολιτιστικών προγραμμάτων μαθητές της πρώτης και τρίτης γυμνασίου, με αφορμή το παραμύθι της Φωτεινής Φραγκούλη που διάβασαν, συνεργάστηκαν και δημιούργησαν μόνοι τους τα σκηνικά για να δραματοποιήσουν το παραμύθι. Επίσης, τόνισε ότι δεν το ονόμασαν θεατρική παράσταση αλλά δραματοποίηση, γιατί το μεγαλύτερο μέρος ήταν αφήγηση, η οποία είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό του παραμυθιού. Την παράσταση επιμελήθηκαν η κυρία Βίκυ Χατζηκυριάκου, Όλγα Ντέλλα και Δώρα Κοκοβιάδου. Η αφήγηση των δύο παραμυθιών συνοδευόταν από τραγούδι και μουσική από την Μ.Ασία, ενώ με πολύ μεγάλη επιτυχία τα παιδιά ζωντάνεψαν τους ήρωες του βιβλίου της κυρίας Φραγκούλη. Μάλιστα η συγγραφέας παρευρέθηκε στην πρεμιέρα και, φανερά συγκινημένη, ευχαρίστησε τα παιδιά και τις καθηγήτριες για την προσπάθεια τους να δραματοποιήσουν το παραμύθι της. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν την Κωνσταντινούπολη, να γνωρίσουν τα μέρη στα οποία αναφέρεται η συγγραφέας κι έτσι απέδωσαν ακόμη καλύτερα τα συναισθήματα των ηρώων και την επιθυμία των κατοίκων της Μυτιλήνης να πατήσουν τα δικά τους χώματα, τα χώματα της Πόλης. Συγκινητικό ήταν και το περιστατικό που ανέφερε η κυρία Ντέλλα από την εκδρομή με την συνάντηση των παιδιών με έναν Έλληνα που η πατρίδα του ήταν η Ερμακιά.
Θεωρώ πως ήταν μια επιτυχημένη προσπάθεια, καθώς μετέδωσαν στο κοινό τον πόθο που έχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι να επισκεφθούν τα μέρη τους στην Μ.Ασία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές και ευχόμαστε να υπάρξει συνέχεια από όλα τα σχολεία που όπως τα παρομοίασε η κυρία Χατζηκυριάκου μοιάζουν με καρπούζια, όπου τίποτα δεν είναι άχρηστο, αλλά όλα αξιοποιούνται. Τέλος, κάτι που θυμάμαι από το παραμύθι είναι τα λόγια: ‘Ότι αγαπήσαμε πολύ, ποτέ δεν πεθαίνει…”
Ζητήσαμε από δυο μαθήτριες να μας γράψουν τις εντυπώσεις τους από τη συμμετοχή τους στο Μισό Πιθάρι.
Αγγελική Τσιρανίδου- ( Η αφηγήτρια)
Η δραματοποίηση του παραμυθιού μας συγκίνησε όλους. Οι πρόβες ήταν εξαντλητικές αλλά το αποτέλεσμα μας δικαίωσε Η εμπειρία αυτή θα μας μείνει αξέχαστη .Το θέατρο σε συνδυασμό με την εκδρομή στην Κων/λη ήταν για μας κάτι συναρπαστικό. Με όλα τα παιδιά και τους καθηγητές έχουμε δεθεί πολύ και ελπίζουμε αυτή η φιλία, που δημιουργήθηκε μεταξύ μας ,να μη χαθεί ποτέ.
Ανθή Τουλουμενίδου- στο ρόλο της Ελένης
Το Μισό Πιθάρι αποτελεί μια αξέχαστη εμπειρία για μας ,η οποία χαράχτηκε μες στις ψυχές μας. Όλοι δουλέψαμε πολύ σκληρά και δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας .Το χειροκρότημα και η συγκίνηση του κοινού ήταν η μεγαλύτερη ανταμοιβή από όλα. Πολλοί μπορεί να μην κατάλαβαν τη λέξη που ανέφερε συνέχεια ο παππούς «Ποταμός αχ! ποταμός »όμως για μας είχε ένα βαθύτερο νόημα.
Καραπέτρος Γιώργος –στο ρόλο του παππού
Στην ηλικία της εφηβείας , που αποτελεί το μεταίχμιο της νεαρής ηλικίας και της ενηλικίωσης , η συμμετοχή του ατόμου σε προσπάθειες-επιτυχίες όπως το Μισό Πιθάρι γεμίζουν τον άνθρωπο με εφόδια , ψυχικά κυρίως , για την σωστή και πρέπουσα πορεία του στην διαδρομή της ζωής. Προσωπικά , αντιλήφθηκα πως η εκπαίδευση δεν θα πρέπει να χαρακτηρίζεται ως ένα άγονο χωνευτήρι άκριτων απόψεων αλλά αντίθετα χρήζει άμεσης αδρανοποίησης από την υπάρχουσα κατάσταση και την επιδίωξη μιας δια βίου μάθησης που θα είναι καθολική και εφάμιλλη του άριστου .Δύναμαι , λοιπόν να συμπεράνω πως θα μπορούσαμε όλοι οι συντελεστές ( ηθοποιοί – καθηγητές ) να παρομοιαστούμε έκδηλα με μια μεγάλη οικογένεια που συνεργάζεται με απύθμενη αγάπη που βρίθει ομοψυχίας και πάθους για το θέατρο. Η αντίθεση μεταξύ της γκρίζας εποχής που διανύουμε και του έρωτα μας για την κινητική αυτή τέχνη δεν μας οδήγησε στο να δεχτούμε πλήγμα και να απομυθοποιήσουμε το όνειρο της παράστασης αλλά , αφαιρέσαμε τις παρωπίδες , παραγκωνίσαμε τυχόν δυσκολίες του σαθρού σήμερα , εξωτερικεύσαμε όλο μας το είναι και ενδυόμενοι τον μανδύα του ηθοποιού μεταλαμπαδεύσαμε την κοσμοαντίληψη του τότε φαλκιδεύοντας δυσχέρειες και προβλήματα. Εξάλλου μην ξεχνάτε η ζωή μας είναι ποταμός ποταμός …..
Δήμητρα Ρωσίδου Γ4
