Η ομοφυλοφιλία είναι διαστροφή που εκδηλώθηκε στην κοινωνία από αρχαιοτάτων χρόνων. Είναι πολύ γνωστή η βιβλική ιστορία των Σοδόμων, οι κάτοικοι των οποίων τιμωρήθηκαν παραδειγματικά για τη ροπή τους προς τη διαστροφή αυτή.
Η ομοφυλοφιλία ήταν συνήθης και στους αρχαίους προγόνους μας. Εκδηλώθηκε υπό δύο μορφές, τη σπαρτιατική και την αθηναϊκή. Στην πρώτη ήταν λύση ανάγκης ικανοποίησης του γενετησίου ενστίκτου στη ζωή του στρατοπέδου, από την οποία απουσίαζαν οι γυναίκες. Η μορφή αυτή συντηρείται ως σήμερα στις φυλακές και στα στρατόπεδα εγκλείστων πάσης φύσεως. Στην αθηναϊκή μορφή η ομοφυλοφιλία επιβαλλόταν από τις κοινωνική συμπεριφορά που υιοθέτησε η άρχουσα τάξη. Σύμφωνα μ’ αυτή οι νέοι εξασφάλιζαν μέσω της σχέσεώς τους με διακεκριμένα μέλη της πόλεως την κοινωνική καταξίωση. Ποτέ ο λαός της Αθήνας δεν επικρότησε τη συμπεριφορά αυτή των αρχόντων του. Τόσο στην πρώτη, όσο και στη δεύτερη μορφή η ομοφυλοφιλία ήταν περιστασιακή και οι μετέχοντες της διαστροφής είχαν ήδη σχηματίσει οικογένεια ή προχωρούσαν αργότερα στο σχηματισμό της και αποκτούσαν παιδιά. Είναι σημαντικό να τονίσουμε αυτό, διότι το σύγχρονο ομοφυλοφιλικό κίνημα προβάλλει ως πρότυπό του την αρχαιοελληνική ομοφυλοφιλία. Μάλιστα στην πρόσφατη κινηματογραφική παραγωγή του μεγάλου Αλεξάνδρου επιχειρήθηκε, άτολμα οπωσδήποτε, η ένταξή του στη χωρία των ομοφυλοφίλων. Το αποτέλεσμα ήταν να δυσαρεστήσει το πλήθος των ομοφυλοφίλων της Καλιφόρνιας που περίμεναν πιο προκλητικό θέαμα.
Ο Απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία πάθος ατιμίας και παρά φύσιν σχέση και αυτή είναι η θέση της Εκκλησίας.
Η σύγχρονη ομοφυλοφιλία εμφανίζεται υπό σημαντικά διαφορετική μορφή απ’ ότι στο παρελθόν. Πρώτη κίνηση είναι η οργανωμένη προσπάθεια να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία ότι η ομόφυλη σχέση είναι κατά φύσιν. Και επειδή τον κύριο λόγο επί του θέματος έχει η επιστήμη επιχειρήθηκε η άλωσή της. Στο επίσημο εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας, το οποίο ως το 1973 είχε γνωρίσει έξι εκδόσεις, η ομοφυλοφιλία κατατασσόταν στις γενετήσιες διαστροφές. Στην έβδομη έκδοση η Εταιρία άλλαξε στάση και τη θεώρησε κανονική μορφή γενετήσιας ζωής (Bootzin-Acocella “Abnormal Psychology” N.York 1984). Η μεταστροφή ήταν παντελώς αυθαίρετη και δεν ήταν δυνατόν να γίνει αποδεκτή ως απορρέουσα από νεότερα επιστημονικά πορίσματα. Διατυπώθηκαν θέσεις που δικαιώνουν την ομοφυλοφιλία με βάση, υποτίθεται, έρευνες που διεξήχθησαν στις γενετήσιες ορμόνες και στα γονίδια, πριν ακόμη κατασταθεί δυνατή αξιόπιστη έρευνα ιδίως στο γενετικό μας υλικό. Στις ΗΠΑ, όταν κάποιοι παράγοντες εισηγήθηκαν στο κογκρέσσο την ψήφιση νόμου για τη δυνατότητα κατάταξης ομοφυλοφίλων στον στρατό, χρειάστηκαν επιστημονικά επιχειρήματα, για να πείσουν εκείνους που αντιτίθεντο στο μέτρο Και δεν ήταν λίγοι αυτοί. Ανέθεσαν οι πρώτοι σε κάποιον επιστήμονα, ονόματι Χάμερ, του καρκινολογικού Ινστιτούτου «Βηθεσδά» την ανακάλυψη (!) του γονιδίου της ομοφυλοφιλίας. Και εκείνος το ανακάλυψε και το ονόμασε Γκαίιτζιν (προφανώς από το γκαίυ, γνωστή λέξη της ελληνοαγγλικής γλώσσας, και γονίδιο). Βέβαια κατά της απάτης κινήθηκαν διαπρεπείς έντιμοι επιστήμονες των ΗΠΑ. («Ιατρικό βήμα» του Παν. Ιατρικού συλλόγου 3ος-4ος 1997). Στο μεταξύ το νομοσχέδιο ψηφίστηκε και έτσι ο αμερικανικός στρατός «εμπλουτίστηκε». Έκτοτε έρπει ο ψίθυρος περί γονιδιακής ερμηνείας της ομοφυλοφιλίας και η επιστημονική κοινότητα παραμένει αμήχανη. Τα ερείσματα των ομοφυλοφίλων ολοένα ισχυροποιούνται σε όλους τους τομείς εξουσίας!
Οι ομοφιλόφιλοι διεκδικούσαν και συνεχίζουν να διεκδικούν δικαιώματα. Αν αυτά ήσαν εργασιακής φύσεως ή κοινωνικής αποδοχής, θα ήταν η διεκδίκηση απολύτως κατανοητή. Είναι αλήθεια ότι κάποιες κοινωνίες, στις οποίες στο παρελθόν επικρατούσαν ολοκληρωτικά καθεστώτα, επέβαλλαν διώξεις και φυλακίσεις στους πάσχοντες από τη διαστροφή. Οι σύγχρονες όμως κοινωνίες, και ιδιαίτερα οι δυτικές, στις οποίες ογκώνεται το κίνημα ομοφυλοφίλων για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων, είναι άκρως ανεκτικές απέναντί τους. Αν δεν συνέβαινε αυτό δεν θα είχαν αυτοί την τόσο μεγάλη συμμετοχή στο «φθηνό» τηλεοπτικό θέαμα. Προφανώς δεν τους αρκεί να γίνονται ανεκτοί ή, ακόμη, και αποδεκτοί. Επιδιώκουν τα κατακτήσουν την αποδοχή του «κατά φύσιν» της πράξεώς τους! Επιδιώκουν ακόμη να αναγνωριστεί δια νόμου ως γάμος η συμβίωσή τους. Και υπάρχουν πλήθος από νομικούς και λοιπούς πρόθυμους να μας αναλύσουν τον όρο γάμος, προκειμένου να πεισθούμε, ότι υπάρχει νομοθετικό κενό ή να αποδεχθούμε την διεύρυνσή του. Άλλωστε προβάλλονται και οι χώρες εκείνες που πρωτοστάτησαν στη διεύρυνση αυτή. Μάλιστα στις χώρες αυτές βρέθηκαν και «πρωτοπόροι» χριστιανοί κληρικοί που τέλεσαν την «ιερολογία του γάμου». Βλέπουμε στην περίπτωση των ομοφυλοφίλων να επαναλαμβάνεται το προηγούμενο των υπερμάχων της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. Δεν είχαν αρκεσθεί τότε με την νομιμοποίηση τους, αλλά πίεζαν και τις χριστιανικές ομολογίες, στις οποίες ανήκαν (και την Εκκλησία στη χώρα μας) να εναρμονιστούν με τον ισχύοντα νόμο! Οι παραβάτες του θείου νόμου δεν αρκούνται στη στήριξή τους από το αστικό κοινοβούλιο στο έγκλημα ή στη διαστροφή. Θέλουν και θείο συγχωροχάρτι, κατά το βατικάνειο μεσαιωνικό πρότυπο!
Η Δύση (και η χώρα μας εκεί φαίνεται να ανήκει) πορεύεται προς την κατάρρευση. Τι θα μπορούσε να διασώσει τη χώρα μας, τουλάχιστον, από τον θανάσιμο αυτόν εναγκαλισμό; Μήπως η αμυδρή ανάμνηση κάποιας κοινωνίας που περιφρονήσαμε, λόγω της φτώχιας της; Μήπως τα ογκούμενα προβλήματα της αφθονίας που επιδιώξαμε και αποκτήσαμε; Ο καιρός θα δείξει, αν θα βρούμε τη δύναμη να επιστρέψουμε στις ρίζες μας.
«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»
