Αν ήμουν Κοζανίτης αυτή την περίοδο θα ένιωθα πολύ ενοχλημένος. Αν με ρωτούσε κάποιος για ποιό λόγο ;
Θα τούλεγα : Είναι λίγο, ρε φίλε, να έχεις κάνει κάποια μακρόπνοα σχέδια, όλα λίγο – πολύ να σου πηγαίνουν κατ’ ευχήν, να έχεις βάλει τους σωστούς ανθρώπους στις κατάλληλες θέσεις, να έχεις δημιουργήσει τα κατάλληλα παραρτήματα στην ευρύτερη περιοχή σου και ξαφνικά, τσούπ! Να σου βγαίνει μια πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου και να σου δημιουργεί αναστάτωση και να κινδυνεύεις εξ’ αιτίας της αν όχι να ματαιώσεις μέρος του σχεδίου σου, τουλάχιστον να το μεταθέσεις χρονικά;
Ε, λοιπόν αυτή η πρόεδρος έχει όνομα, τη λένε Ιωάννα Ανδρονικίδου και έχει γίνει πολύ ενοχλητική, επειδή πάνω που είχαμε στρώσει τα πάντα για να γίνει σιγά-σιγά η Κοζάνη το Υγειονομικό Κέντρο της Δυτικής Μακεδονίας, αυτή μαζί με κάποιους άλλους ξεσηκώνουν εκείνους τους …. Καϊλαριώτες, ότι δήθεν το Μποδοσάκειο τους είναι μεγαλύτερο, καλύτερο και με περισσότερε δυνατότητες ανάπτυξης από το δικό μας το Μαμάτσειο … Βέβαια εμείς δεν σκοπεύουμε να μείνουμε με το Μαμάτσειο, όπως αυτό είναι σήμερα. Έχουμε πλάνα και τους κατάλληλους ανθρώπους για να υλοποιήσουμε ένα μεγάλο όνειρο που θα είναι για το καλό όλης της Δυτικής Μακεδονίας και πάνω απ’ όλα για το καλό το δικό μας. Στα σχέδια, που σιγά- σιγά ωριμάζουν και που όπως είπε ο διάδοχος του Κουκουλόπουλου στη Δημαρχία μας χρήματα για την υλοποίηση αυτού του σχεδίου υπάρχουν – πρόκειται για ένα μεγάλο νοσοκομείο, τύφλα να ’χει το Μποδοσάκειο, όμως αυτό δεν πρόκειται να το λέμε φωναχτά… Και φυσικά έχουμε το Πανεπιστήμιο μας. Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας το ονομάσαμε, όμως αυτό το όνομα είναι για τους αφελείς. Μέσα μας το ονομάζουμε Πανεπιστήμιο Κοζάνης, επειδή στο κάτω- κάτω εδώ στην Κοζάνη είναι. Και γιατί να μην είναι; Αφού εδώ είναι και το ΤΕΙ. Λογικό, λοιπόν, είναι η Κοζάνη μας να δικαιούται και μια Ιατρική Σχολή που άνετα θα μπορεί να ενταχθεί στο εδώ Πανεπιστήμιο και σε συνδυασμό με ένα μεγάλο νοσοκομείο, θα μπορούμε να νοσηλεύουμε ασθενείς όλης της ευρύτερης περιοχής, γιατί όχι και των γειτονικών Βαλκανικών χωρών. Δεν βλάπτει, βλέπεις αγαπητέ φίλε, να έχει κανείς όνειρα, όταν μάλιστα έχει δημιουργήσει τις υποδομές για να τα πραγματοποιήσει.
Και ενώ, όπως είπα, όλα πήγαιναν ομαλά και στα μουλωχτά – βλέπεις, ήταν καλοκαίρι, η περίοδος για τα ΄΄μπάνια του λαού΄΄- δεν ξέρω πώς, αλλά κάποιοι ενοχλητικοί πήραν είδηση ότι οι δικοί μας άνθρωποι κόντυναν στα χαρτιά το Μποδοσάκειο, ξέρεις το Νοσοκομείο εκείνων των Καϊλαριωτών ( οι δικοί μας από 250 κρεβάτια το έκαναν να έχει στα χαρτιά 190 κρεβάτια, χα, χα, χα) και ψήλωσαν –(είναι κάτι τσακάλια οι δικοί μας)- το Μαμάτσειο ώστε στα χαρτιά να φαίνεται ότι έχει 210 κρεβάτια και ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει ότι θα έχουμε την έδρα της κοινής διοίκησης των δύο Νοσοκομείων και διοίκηση, βέβαια, σημαίνει ότι θα έχουμε το πάνω χέρι. Και γιατί όχι, αφού καταφέραμε να είμαστε το Α και το Ω της Δυτικής Μακεδονίας, η πρωτεύουσα της περιοχής. Το ίδιο δεν συμβαίνει με την Αθήνα που ελέγχει όλη τη χώρα σαν πρωτεύουσα της; Το ίδιο δεν συμβαίνει με τη Θεσ/νίκη που ελέγχει όλη τη Μακεδονία; Ε, λοιπόν, και εμείς σαν πρωτεύουσα όλης της Δυτικής Μακεδονίας δικαιούμαστε να είμαστε το διοικητικό, στρατιωτικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό, εμπορικό αλλά και το υγειονομικό κέντρο. Τώρα για τους λίγους εκείνους που φωνάζουν αποκέντρωση και διαμαρτύρονται ότι δήθεν είμαστε φαταούληδες, έχουμε να τους απαντήσουμε, ότι δεν τους τα πήραμε όλα- άρα γιατί φωνάζουν σαν τοπικιστές; Στην Καστοριά αφήσαμε τη λίμνη και τον τουρισμό, ας ξαναπροσπαθήσουν με τη γούνα, έχουν από πάνω και τον Πετσάλνικο, ας μη φωνάζουν, λοιπόν. Στη Φλώρινα, αν είναι ικανοί θα τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Εξάλλου είναι σκληραγωγημένοι αυτοί, έ, έχουν και τις Πρέσπες και αν δεν τα καταφέρουν οικονομικά, μπορούν να πετάγονται στα Μπίτολα. Είναι φτηνή η βενζίνη εκεί και έχουν πλέον περισσότερα και φθηνότερα αγαθά στα Μπίτολα, οπότε ας πετάγονται εκεί για τα ψώνια τους. Τώρα για το πετρέλαιο θέρμανσης που ακρίβυνε απαγορευτικά, ας πάρουν και κανένα μπετόνι να το γεμίζουν στα Ελληνο-Σκοπιανά σύνορα και ας εύχονται ο χειμώνας να μην είναι μακρύς. Λένε ότι τους πήραμε κάποια τμήματα των ΤΕΙ που είχαν. Μα πόσο αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι!… Για τα Γρεβενά, τους προδότες, τι μπορεί να πει κανείς; Αποσχίστηκαν τη δεκαετία του ΄60 και τί κατάλαβαν; Παρόλα αυτά εμείς είμαστε μεγαλόψυχοι. Πάντα τους βλέπουμε με συμπάθεια όταν έρχονται στην αγορά μας.
Τους Καϊλιαριώτες, επίτηδες τους άφησα τελευταίους. Καλοί και αγαθοί άνθρωποι. Δουλεύοντας οι περισσότεροι στη μάνα ΔΕΗ έκτισαν σπίτια, επαύλεις, αγόρασαν εξοχικά στο βουνό και στη θάλασσα, αγόρασαν διαμερίσματα στις πόλεις για τα παιδιά τους όπου αυτά σπουδάζουν, με το χρήμα της ΔΕΗ κινήθηκε η αγορά και είχαν την μεγάλη τύχη να τους δωρίσει ο Μποδοσάκης ένα ολόκληρο νοσοκομείο! Η ΔΕΗ λειτούργησε σαν πανεπιστήμιο για αρκετούς, να γιατί δεν στείλαμε στο Καϊλάρ-σίτυ κάποιο τμήμα από την τριτοβάθμια εκπαίδευση που εμείς έχουμε. Αυτοί οι αρκετοί σπούδασαν το συνδικαλισμό, σπουδαία επιστήμη στην Ελλάδα μετά το 1981. Είναι γνωστό ότι πρέπει κανείς να φοβάται τον πεινασμένο. Στην Καϊλαρία (και την Εορδαία γενικότερα) η μετάβαση από την φτώχεια των καπνοφυτειών στην ευμάρεια της εποχής της ΔΕΗ δημιούργησε πέρα από την παχυσαρκία του σώματος παχυσαρκία συνειδήσεων. Αυτό μας βολεύει, επειδή η γρήγορη ανάπτυξη μιας ασήμαντης κωμόπολης που ήταν η Πτολεμαίδα την εποχή της δεκαετίας του ’50, σίγουρα ήταν ένας πονοκέφαλος για εμάς τους ευπατρίδες Κοζανίτες. Όμως γενικά δεν είχαμε προβλήματα μαζί τους. Και όταν κάπου-κάπου ξεπετάγονταν κάποιος για να τους ξεσηκώσει, το πράγμα τελείωνε γρήγορα, επειδή ο χορτάτος προτιμάει το αραλίκι, και οι Καϊλαριώτες ήταν πλέον χορτάτοι. Ο αγώνας βλέπεις, θέλει κίνηση, δράση, λίγο ύπνο και πολύ τρέξιμο, και οι περισσότεροι με τις τσέπες γεμάτες χαρτονομίσματα προτιμούν τα μπαράκια, τα μπουζούκια και τις εκ του πρώην σοβιετικού μπλοκ … αιθέριες υπάρξεις. Οι συνδικαλιστές μαθημένοι στη συναλλαγή ήταν εύκολη δουλειά για μας. Οι μηχανικοί και οι εργολάβοι στον κόσμο τους, επειδή δεν προφταίνουν να χτίζουν και να πωλούν διαμερίσματα και να μεγαλώνουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Οι εκπαιδευτικοί δεν πρόφταιναν να τελειώσουν το ένα ιδιαίτερο κι έτρεχαν στο επόμενο. Η αγορά έσφυζε από κίνηση, σε σημείο που οι δικοί μας τη ζήλευαν. Με άλλα λόγια ο καθένας έτρεχε για τον προσωπικό του πλουτισμό, άρα ήταν ακίνδυνοι.
Κι ενώ έτσι ομαλά κυλούσαν τα πράγματα ήρθε η κρίση …Η κρίση έφερε τη συρρίκνωση στην υγεία κι εμείς σαν έξυπνοι, κι έχοντας το βλέμμα όχι στο σήμερα, ούτε στο αύριο, αλλά στο μεθαύριο και πέρα από αυτό, είδαμε μέσα από τη θολούρα και το χαλασμό της κρίσης την μεγάλη ευκαιρία. Τέρμα ο υγειονομικός χάρτης της εποχής του Γεννηματά, του μεγάλου οραματιστή που σχεδίασε και έβαλε τις βάσεις του ΕΣΥ, που προέβλεπε ένα νοσοκομείο σε κάθε πρωτεύουσα νομού. Το πείραμα του ΕΣΥ με βάση τα τωρινά δεδομένα αποδείχτηκε αποτυχημένο, έτσι όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί. Η ώρα ήταν ώριμη πλέον για ένα νοσοκομείο μεγάλο, τριτοβάθμιο, που θα κάλυπτε όλη τη Δυτική Μακεδονία. Και τα άλλα νοσοκομεία τι θα γίνονταν; Σιγά-σιγά και αφού ο κόσμος αδύναμος πλέον από τα απανωτά φορολογικά χαστούκια θα έστρεφε την προσοχή του σε πιο άμεσα και ζωτικά προβλήματα, προβλήματα βασικής επιβίωσης, δεν θα είχε τη δύναμη να αντιδράσει στην υποβάθμιση των νοσοκομείων που συνήθιζε να νοσηλεύεται. Αυτά τα νοσοκομεία θα γίνονταν ( και το σχέδιο είναι τελικά να γίνουν)κέντρα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (κάτι σαν αναβαθμισμένα Κέντρα Υγείας) και ημερήσιας νοσηλείας. Ο χρόνος, λοιπόν, είχε έρθει ώστε να αρχίσει η θεμελίωση του μεγάλου ονείρου, του μεγάλου νοσοκομείου στην Κοζάνη. Υπήρχε, όμως, το ΜΠΟΔΟΣΑΚΕΙΟ της Πτολεμαίδας!….. Βάλαμε σε εφαρμογή το σχέδιο μείωσης των κρεβατιών του. Το πήραν είδηση όπως προείπα κάποιοι από την Καϊλαρία. Το ΄΄υποκατάστημά ΄΄ μας εκεί έκανε δήθεν ότι αντιδράει, και, μπράβο τους, σχεδόν πέρασαν στους αφελείς ότι μόνο τα κρεβάτια ήταν το πρόβλημα, για τη διοίκηση ποιος νοιάζεται; Ας πάει στην Κοζάνη!…
Και τότε προέκυψαν κάποιοι. Βλέπεις, φίλε, πάντα υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας. Και ανάμεσα σ’ αυτούς τους κάποιους προέκυψε αυτή η λίαν ενοχλητική πρόεδρος του Δ.Σ. του Δήμου Εορδαίας, η Ανδρονικίδου. Δικηγόρος στο επάγγελμα. Και τι λέει ο λαός; Μακριά από γιατρούς και δικηγόρους. Με τους πρώτους τα βολεύουμε. Με την άλλη, τη δικηγορίνα αναρωτιόμασταν τι θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Αν ήμουν ο Υπουργός Υγείας – ο Λοβέρδος συγκεκριμένα – πέρα από τις σκοτούρες και τις έγνοιες που θα είχα γενικότερα, λόγω της ηλεκτρικής καρέκλας που είναι η καρέκλα αυτού του υπουργείου, θα είχα την ανάγκη να ικανοποιήσω αιτήματα φίλων, τέτοιος καιρός που είναι. Τυχαίνει φίλος μου να είναι ο Κουκουλόπουλος της Κοζάνης, φίλος από παλιά. Τέτοιους φίλους πρέπει να τους εξυπηρετείς. Μου ζήτησε να κάνω κάποιες ΄΄αυξομειώσεις΄΄ στα δύο νοσοκομεία του νομού του. Του είπα να ενεργήσει εν λευκώ. Στο κάτω-κάτω εμένα τι με νοιάζει; Μήπως εκλογική μου περιφέρεια είναι η Κοζάνη; Κάποιοι τύποι εκεί σε μια πόλη που τη λένε Πτολεμαίδα, αν θυμάμαι καλά, ξεσηκώθηκαν λέει επειδή ισχυρίζονται ότι τους αδίκησα. Είναι με τα καλά τους; Αν νομίζουν ότι εγώ τους αδίκησα μια φορά τότε ο φίλος τους ο Κουκουλόπουλος και οι άλλοι τους αδίκησαν δυό φορές. Επέμειναν να με δουν. Δεν μ’ αφήνουν στην ησυχία μου, λέω εγώ! Αρκετές σκοτούρες έχω. Τέλος πάντων τους είδα στη Θεσ/νίκη στο Μακεδονία Παλάς. Τους κατσάδιασα, όχι θα τους άφηνα. Τους είπα ότι και τα δυο νοσοκομεία θα φρόντιζα να έχουν τα ίδια κρεβάτια, από 200. Για τη διοίκηση δεν δεσμεύτηκα. Θα βρω τρόπο, εμείς οι πολιτι8κοί είμαστε μανούλες για κάτι σολομώντειες λύσεις.
Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011, στον κόμβο της ΑΕΒΑΛ γύρω στις 7:30 το πρωί. Φωνή λαού, οργή Θεού …. λένε μερικοί. Άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, ανήμποροι ηλικιωμένοι, ανάπηροι, άνθρωποι κάθε επαγγέλματος με πανό, μαύρες σημαίες και ντουντούκες διαδηλώνουν. Είναι οι κάτοικοι της Εορδαίας που φωνάζουν ΄΄ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΟΔΟΣΑΚΕΙΟ΄΄.
Α, τα πράγματα έχουν ξεφύγει, λέω μέσα μου. Πού είναι τα ΜΑΤ; Πού είναι ο Εισαγγελέας;
Μην ανησυχείς, με ειδοποιούν από το από το υποκατάστημά μας στα Καϊλάρια.
Θα φωνάξουν, θα φωνάξουν, έ κάποτε θα ξεφουσκώσουν. Εξάλλου αύριο, μεθαύριο ποιός θα σηκώνεται εφτά η ώρα το πρωί για τη διαδήλωση; Να ανησυχούσες περισσότερο αν ήταν να διαδηλώσουν για τον Εορδαϊκό ή ακόμα χειρότερα για τον ΠΑΟΚ. Τότε είναι που θα τα έκαναν όλα γυαλιά καρφιά.
Έκαναν και μια άλλη παρουσία – δεν θα την έλεγα διαδήλωση- την άλλη μέρα, πάλι νωρίς το πρωί, στον κόμβο των Κοίλων. Τους έβλεπα από μακριά, θα έλεγα ότι ήταν για κλάματα. Τους λυπήθηκα τόσο που για μια στιγμή μου ήρθε η ιδέα να τους καλέσω για ένα γλυκό ή λίγη μπουγάτσα. Μετά όμως μου βγήκε η ΄΄Σούρδικη΄΄ νοοτροπία μου και είπα μέσα μου, δεν είναι καιρός για έξοδα.
Γύρισα στην Κοζάνη, ήρεμος ότι το πράμα έβαινε προς τη λήξη του. Έτσι με καθησύχασε και το υποκατάστημα μας στα Καϊλάρια.
Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011. Τι είναι πάλι τούτο; Είπαμε να τελειώνει το θέμα με το Μποδοσάκειο κι αυτοί μας καλούν για να δεσμευτούμε; Είναι καιρός για τέτοια; Όταν μάλιστα μπορεί να γίνουν εκλογές σύντομα;
-Καλά τι κάνετε εσείς εκεί πέρα; Ρώτησα τον προϊστάμενο του υποκαταστήματος μας στα Καϊλάρια .
-Άστα, μεγάλε, το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας, είναι και της Βίκυς. Αυτή η Ανδρονικίδου είναι το πρόβλημα, δεν λέει να αφήσει το θέμα με το Μποδοσάκειο να καταλαγιάσει. Προσπαθεί να μας εκθέσει όλους στα μάτια της Καϊλαριώτικης κοινωνίας. Θέλει με το στανιό όλοι μας να δεσμευτούμε ότι δεν θα υποβαθμιστεί το Μποδοσάκειο και ότι η έδρα της ενιαίας διοίκησης θα είναι στην Πτολεμαίδα. Μεγάλη χαλάστρα με άλλα λόγια.
-Τότε να της πάρετε το κεφάλι, του λέω.
-Αν ζούσαμε στην εποχή του εμφυλίου θα το είχαμε ήδη κάνει, μου απαντάει.
-Πάντως κανόνισε η διευρυμένη δημόσια συνεδρίαση του Δ.Σ. της Παρασκευής 16 Σεπτεμβρίου να μην γίνει με κανένα τρόπο…
Και βέβαια το κανόνισε…
Με ανακούφιση με ενημέρωσαν ότι βρέθηκε η φόρμουλα. Διαγραφή της ενοχλητικής Ανδρονικίδου από την παράταξη της και αυτόματη έκπτωσή της από τη θέση της προέδρου του Δ.Σ., οπότε ΄΄ αναβολή … επ’ αόριστο΄΄ της συγκεκριμένης συνεδρίασης. Τώρα πραγματικά μπορώ να ησυχάσω, αν και μ’ αυτή την ενοχλητική Ανδρονικίδου ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι ήσυχος …
Ξύπνησα μάλλον κουρασμένος μετά από ένα τέτοιο όνειρο, σχεδόν εφιάλτη, αφού είχα να κάνω με τόσες ευθύνες. Χασμουρήθηκα. Οι σκηνές του ονείρου ήταν ακόμα φρέσκες στο μυαλό μου. Συνειδητοποίησα όμως ότι δεν είμαι Κοζανίτης, ούτε και Καϊλαριώτης, άρα μπορώ να είμαι κατά κάποιο τρόπο ουδέτερος, άρα και αντικειμενικός. Αναρωτήθηκα τότε σε τι θα βλάπτονταν η πόλη, η Δήμαρχος και η παράταξη της, αν γίνονταν η συγκεκριμένη διευρυμένη δημόσια συνεδρίαση του Δ.Σ.. Απεναντίας, πιστεύω η πόλη θα κέρδιζε διότι οι διάφοροι που προσκλήθηκαν, εάν έρχονταν, θα ήταν υποχρεωμένοι να τοποθετηθούν επί του θέματος. Εάν μεν με θετική δέσμευση, θα ήταν θετικό για την πόλη. Εάν δεν δεσμεύονταν ή δεν ανταποκρίνονταν στην πρόσκληση, τότε θα γνώριζε ο κόσμος της Εορδαίας ότι αυτοί δεν είναι φίλοι του και θα εισέπρατταν τα ανάλογα … Και μετά τη συνεδρίαση υπήρχε όλος ο χρόνος για τη διαγραφή της προέδρου.. Αυτά όμως θα έπρεπε να προβληματίζουν τους φίλους κατοίκους της Εορδαίας …
Αλέξανδρος Λυσιμάχου
Δ/ντής Παθολογικής κλινικής,
Μποδοσάκειο Νοσο/μείο.
