Νομοσχέδιο για τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος

Το υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας παρουσιάζει επίσης το σχέδιο νόμου για τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος.
Το πρώτο μέρος του σχεδίου αφορά την απλούστευση και τον εκσυγχρονισμό της Αδειοδότησης Τεχνικών Επαγγελματικών Δραστηριοτήτων. Σημειώνεται ότι η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας έχει αρμοδιότητα για 16 τεχνικά επαγγέλματα, για τα οποία σήμερα χορηγούνται 204 άδειες. 
Τα ρυθμιζόμενα επαγγέλματα και οι άδειες που σήμερα εκδίδονται ανά επάγγελμα είναι:
• Ηλεκτρολόγος (χορηγούνται 41 επιμέρους άδειες), Γομωτής πυροδότης έργων (χορηγούνται 1 επαγγελματικές άδειες), Πρακτικός μηχανικός ( χορηγούνται 54 επαγγελματικές άδειες), Ηλεκτροσυγκολλητής (χορηγούνται 2 επιμέρους άδειες), Οξυγονοκολλητής (χορηγούνται 2 επιμέρους άδειες), Ψυκτικός (χορηγούνται 4 επιμέρους άδειες), Υδραυλικός ( χορηγούνται 15 επιμέρους άδειες), Χειριστής μηχανημάτων τεχνικών έργων (χορηγούνται 68 επιμέρους άδειες), Επαγγελματίας αερίων καυσίμων (3 χορηγούμενες άδειες), Χειριστής μηχανημάτων προβολής κινηματογραφικών ταινιών (3 χορηγούμενες άδειες), θερμαστής – αρχιθερμαστής (2 χορηγούμενες άδειες), Εργοδηγός Μηχανολόγος (9 χορηγούμενες άδειες), Χειριστής ανυψωτικών μηχανημάτων τήξεως αλουμίνας, Ηλεκτρολόγος θεάτρου (χορηγείται 1 άδεια), Σχεδιαστής μηχανουργός (χορηγούνται 9 επιμέρους άδειες), Επαγγελματίας καυστήρων υγρών καυσίμων (2 χορηγούμενες άδειες).
Στη σχετική ανακοίνωση σημειώνεται ότι ο τελευταίος νόμος που ρύθμιζε τα τεχνικά επαγγέλματα είχε εκδοθεί το 1934!
Οι προτεινόμενες αλλαγές αφορούν, μεταξύ άλλων, την δημιουργία ενός πιο σύγχρονου θεσμικού πλαισίου αλλά και τον περιορισμό των χορηγούμενων αδειών.
Το δεύτερο μέρος του σχεδίου νόμου αφορά την απλοποίηση της διαδικασίας αδειοδότησης μεταποιητικών δραστηριοτήτων
 Ο υφιστάμενος νόμος του 2005 χρήζει ουσιαστικής αναμόρφωσης και αυτό διότι τόσο από τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες εφαρμογής του, όσο και από τους ιδιώτες επιχειρηματίες έχουν εντοπιστεί σημαντικά προβλήματα.  
Σημειώνεται ενδεικτικά ότι ακόμα και μια χαμηλής όχλησης δραστηριότητα μπορεί να χρειαστεί για να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και να λάβει την απαραίτητη για τη λειτουργία της άδεια σε 3 ως 6 μήνες, χωρίς να συνυπολογιστεί ο χρόνος προετοιμασίας του φακέλου. Σε μεγαλύτερης όχλησης δραστηριότητες ο χρόνος αυτός μπορεί να φτάνει ή και να ξεπερνάει σε ορισμένες περιπτώσεις τους 24 μήνες.
Το ποσό που απαιτείται να καταβάλει για την αδειοδότηση της μια χαμηλής όχλησης δραστηριότητα (αμοιβές μηχανικών, μελέτες, παράβολα κ.λ.π.) ανέρχεται σε 5.000 ευρώ (χωρίς να περιλαμβάνεται η άδεια οικοδομής), ενώ μία μέσης όχλησης δραστηριότητα απαιτείται να καταβάλλει μεταξύ 7 – 10% του προϋπολογισμού της επένδυσής της ενώ λόγω πολλών συναρμοδιοτήτων, πολυνομίας, πληθώρας δικαιολογητικών, πολλαπλής αδειοδότησης, έλλειψης χρήσεων γης, έλλειψης τυποποιημένων δικαιολογητικών κ.λ.π. δημιουργείται σημαντική αβεβαιότητα ως προς την παραγόμενη αδειοδότηση και ως προς την τελεσφόρηση του αιτήματος.
**Περιβαλλοντικά ζητήματα
Τα σημαντικότερα θέματα κόστους και χρόνου αδειοδότησης σχετίζονται με διαδικασίες και νομοθεσίες του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής. Στα πλαίσια αυτά έγινε μια επισταμένη εργασία από την ομάδα έργου για παρεμβάσεις στην νομοθεσία του ΥΠΕΚΑ σε θέματα χωροταξίας-πολεοδομίας και στα περιβαλλοντικά.
Ενδεικτικά, αναφέρεται η Τυποποίηση Περιβαλλοντικών Όρων Χαμηλής Όχλησης και ενσωμάτωσή τους στην άδεια εγκατάστασης-λειτουργίας.
Με τη ρύθμιση αυτή εκτιμάται η μείωση κατά περίπου 2 μήνες της διαδικασίας αδειοδότησης. Θα επιτευχθεί μείωση των εμπλεκομένων υπηρεσιών, μείωση των απαιτούμενων μελετών και τελικά μείωση του κόστους αδειοδότησης για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Σημειώνεται ότι από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν προβλέπεται απαίτηση για περιβαλλοντική μελέτη για το 70% από αυτές τις δραστηριότητες οι οποίες αποτελούν περίπου και το 80 % των αδειοδοτήσεων στην χώρα.
Οι προτεινόμενες αλλαγές αφορούν, μεταξύ άλλων, την αλλαγή του μοντέλου αδειοδότησης της χώρας, αλλά και τη σύσταση σε κεντρικό επίπεδο ενός διυπουργικού οργάνου (ΥΠΑΑΝ + ΥΠΕΚΑ κατ’ ελάχιστον), το οποίο θα έχει κύρια αρμοδιότητα τον συντονισμό των υπηρεσιών εφαρμογής του νόμου.
• Το τρίο μέρος αφορά την ανάπτυξη επιχειρηματικών πάρκων.
Η καθιέρωση θεσμικού πλαισίου για την ίδρυση και λειτουργία Επιχειρηματικών Πάρκων και η ρύθμιση θεμάτων διοίκησης, διαχείρισης και εποπτείας τους, αποτελεί το τρίτο σημείο του σχεδίου νόμου.
Καθιερώνεται σαν έννοια το Επιχειρηματικό Πάρκο αντί της Βιομηχανικής Περιοχής ή του Βιομηχανικού – Βιοτεχνικού Πάρκου αντανακλώντας τη μετακίνηση της ελληνικής οικονομίας από τα στενότερα όρια της μεταποίησης σε ευρύτερες επιχειρηματικές δομές και καθορίζονται όλες οι δυνατές μορφές των Επιχειρηματικών Πάρκων με βάση το είδος των δραστηριοτήτων που μπορούν να εγκατασταθούν σε αυτά.
Εισάγονται και αποσαφηνίζονται οι όροι ανάπτυξη, διοίκηση και διαχείριση Επιχειρηματικών Πάρκων, ενώ προσδιορίζονται ευκρινώς τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις όλων των εμπλεκομένων φορέων.
Εξασφαλίζεται η τήρηση ενός βασικού πυρήνα μεταποιητικής δραστηριότητας, και παράλληλα διευρύνεται το φάσμα των κατηγοριών των επιχειρήσεων που επιτρέπεται να εγκατασταθούν στα επιχειρηματικά πάρκα, αφού παρέχεται η δυνατότητα επέκτασης της επιχειρηματικής δράσης σε νέους και δυναμικά αναπτυσσόμενους τομείς όπως είναι τα logistics, τα ερευνητικά κέντρα και εργαστήρια που σχετίζονται με εφαρμοσμένη βιομηχανική και ενεργειακή έρευνα, παραρτήματα πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και κέντρα τεχνολογικής υποστήριξης των επιχειρηματιών και των επιχειρήσεων, το εμπόριο, καθώς επίσης και δραστηριότητες παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ή και φυσικό αέριο.
Εξασφαλίζεται η ταχεία αξιολόγηση ώριμων σχεδίων που έχουν υποβληθεί από αξιόπιστους και φερέγγυους φορείς, καθώς και η τήρηση της αρχής της διαφάνειας μέσω της ενημέρωσης και της συνεργασίας αυτών με τους ιδιοκτήτες της προς οργάνωση έκτασης και των ενδεχομένως υφιστάμενων επιχειρήσεων.
Ενισχύεται η διοίκηση – διαχείριση των Επιχειρηματικών Πάρκων που προικίζεται με σημαντικές αρμοδιότητες, έσοδα αλλά και ευθύνες. Παρέχεται η δυνατότητα για αυτοδιαχείριση του Πάρκου από τους ιδιοκτήτες/επιχειρηματίες μέσα σε συγκεκριμένα όμως πλαίσια, ώστε η απαλλαγή από άδειες και εγκρίσεις να συμβαδίσει με πιο αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος.
Συμπεριλαμβάνεται στη μελέτη βιωσιμότητας του Επιχειρηματικού Πάρκου το κόστος των έργων εξωτερικής υποδομής, τα οποία προσδιορίζονται κατά την έγκριση αυτού και προβλέπεται ο τρόπος υλοποίησής τους από τους αρμόδιους φορείς.
Προβλέπεται για περιοχές όπου υπάρχουν άτυπες βιομηχανικές συγκεντρώσεις, ειδική διαδικασία περιβαλλοντικής εξυγίανσης, με δίκαιο επιμερισμό του κόστους, ώστε να δημιουργηθούν κοινές υποδομές, χωρίς να πλήττεται η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και να τηρείται η γενική αρχή «Ο ρυπαίνων πληρώνει».