Ζούμε σε έναν βαθύ κόσμο γενικότερα, αλλά και ειδικότερα στην πολιτεία της Ευρώπης, στους πολίτες της οποίας πληθυσμιακά υπερισχύουν οι γυναίκες έναντι των ανδρών, αλλά οι διακρίσεις είναι ορατές σε όλα τα επίπεδα.
Μόλις πριν κάποιες 10ετίες πίσω και η «καθολική ψηφοφορία ακόμα ήταν γεγονός άγνωστο, σε ότι αφορούσε το γυναικείο φύλλο.
Μόλις στο τέλος της 10ετίας του 1950 η «καθολική» ψηφοφορία έγινε συνώνυμη της «ανδρικής» στην Ελλάδα, δίνοντας στις γυναίκες το δικαίωμα να εκλέγονται στο κοινοβούλιο. Όχι πως στις χώρες της Ε.Ε. είχε μεγάλες διαφορές!
Υπήρξε πράγματι μεγάλη καθυστέρηση στο να αναγνωριστούν οι γυναίκες ως πολίτες με πλήρη δικαιώματα, για να πάρουν μέρος, έστω, στις κοινοβουλευτικές εκλογές.
Παρόλα αυτά, οι γυναίκες αποτελούν μικρή μειοψηφία στο κοινοβούλιο της Ε.Ε. ακόμη και σήμερα, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στις διοικήσεις επιχειρήσεων, κ.λπ.
Ακόμη και η απασχόληση είναι γένους «αρσενικού» και συζητάμε ακόμη και σήμερα, για την ισότητα μεταχείρισης ανδρών και γυναικών που ασκούν ελεύθερα επαγγέλματα.
Αν γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, θα δούμε πως υπήρξαν κάποιοι που δεν φοβήθηκαν τίποτα, μαχόμενοι μέχρι της τελευταίας τους πνοής, για να κάνουν πραγματικότητα το όνειρο μιας κοινωνίας ελεύθερων και ισότιμων ανθρώπων.
Να ξεχωρίσουμε εδώ την Ολίμπ ντε Γκούζ, την Γαλλίδα συγγραφέα της «Διακήρυξης των δικαιωμάτων της γυναίκας» , η οποία πίστεψε σε έναν κόσμο ισονομίας και ισοπολιτείας και όλα αυτά να εκτυλίσσονται στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης.
Ξεχωρίζουμε από την «Διακήρυξη των δικαιωμάτων της «γυναίκας», άρθρο 10, 14 Σεπτ. του 1791, της Ολίμπ ντε Γκούζ: «Όταν μια γυναίκα πρέπει να καταδικαστεί, θα πρέπει να έχει και το δικαίωμα να ανέβει και στο βήμα της υπεράσπισης.».
Τελικά μπορεί η Ολίμπ ΝΑ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΗΝ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ Νοε. 1793, χωρίς κανένα δικαίωμα να αναγνωριστεί στις γυναίκες κατά την διάρκεια της Επανάστασης, αλλά πότισε με το αίμα της το όνειρο της για ισονομία και ισοπολιτεία.
Είχε πει:
«Είμαι γυναίκα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Όμως υπηρέτησα την πατρίδα σαν να ήμουν άντρας.
Σαν να ήμουν ένας φωτισμένος άντρας.».
Οι γυναικείες οργανώσεις αγωνίστηκαν από τότε για μια κοινωνία, χωρίς διακρίσεις, υπηρετώντας και προσφέροντας πολλά στην πατρίδα, βάζοντας την δική τους ψηφίδα για μια πιο «ανοιχτή» κοινωνία, χωρίς διακρίσεις φύλλου, αλλά ποιος μπορεί να πει πως αυτές ((οι διακρίσεις) ακόμα δεν υφίστανται;
Ίσως το όνειρο μιας κοινωνίας ελεύθερων και ισότιμων ανθρώπων, να μην ξημέρωσε ακόμα!
Το ζητούμενο είναι, αν όλοι εμείς θέλουμε να ξημερώσει και το όνειρο της ισότητας των φύλλων, για μια κοινωνία με ισονομία και ισοπολιτεία, ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟ!
Μαρία
Κεντεποζίδου-Ασμανίδου
Αντιπρόεδρος
ΕΒΕ Ν.Κοζάνης
