Όσοι νομίζαμε ότι τα μνημόνια έλαβαν τέλος, μάλλον εξαπατηθήκαμε, γιατί εκτός από τα εύκολα για τους ιθύνοντες προβλεπόμενα και συμφωνηθέντα των μνημονίων, δηλαδή τη μείωση μισθών και συντάξεων, που μερικά εξ αυτών έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί προ πολλού, όπως για παράδειγμα ο έλεγχος και η τιμωρία των υπευθύνων που λήστεψαν και κατασπατάλησαν δημόσια περιουσία, οδηγώντας την χώρα στην αιχμαλωσία και τον οικονομικό μαρασμό, γιατί ήσαν υπερβολικά και ασύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 22, παρ. 1), όλα τα υπόλοιπα τα αδράνησαν. Δεν έγινε σχεδόν τίποτα για τους φοροφυγάδες, για περίεργες και ανύπαρκτες εταιρείες, για πολλούς λουφαδόρους που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, για σπατάλες δίχως αντίκρισμα, για όλους αυτούς που με προκλητικό τρόπο προσπέρασαν το «Πατρίς εν μείζονι μοίρα» του Πλάτωνος και έθεσαν εν μείζονι μοίρα το συμφέρον τους και φυγάδευσαν τα χρήματά τους παρανόμως νομικά και ηθικά εκτός Ελλάδος.
Νομικά γιατί δεν πλήρωσαν τους προβλεπόμενους φόρους, αλλά κυρίως και ηθικά γιατί όταν το καράβι που λέγεται Ελλάδα βουλιάζει, δεν το αφήνουμε στην μοίρα του. Και εκείνοι όμως οι διαχρονικοί αιρετοί και δοτοί υπεύθυνοι σε όλα τα επίπεδα διοικήσεως που έχουν καθήκον να γίνουν ασπίδα και να εργάζονται για τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού, τίποτα δεν έκαναν. Αλλά προτίμησαν να υποθηκεύσουν μια ολόκληρη Ελλάδα και να την οδηγήσουν σε μια ξένη αστυνόμευση (Τρόικα) που θα έχει το δικαίωμα να μας επιβάλλει τι πρέπει να κάνουμε στα του οίκου μας, πράγμα που θα έπρεπε πρωτίστως εμείς να κάνουμε, αν δεν υπήρχε αυτή η διαφθορά και η παρανομία σε όλο το μεγαλείο της. Ακόμη και λίστες ονομάτων των οικονομικά παρανομούντων μας έστειλαν, τις οποίες όμως όχι μόνο δεν τις χρησιμοποίησαν για να πατάξουν τη φοροδιαφυγή, αλλά τις σκέπασαν κάτω από το χαλί της διαφθοράς επ’ αρκετόν και παρουσιάζεται ο καθ΄ύλην αρμόδιος τότε να μας λέγει σήμερα ότι δεν το βοηθάει η μνήμη, ώστε να θυμηθεί που την παρέδωσε και άλλα απίστευτα και εξωπραγματικά.
Μαζί, λοιπόν, με τις λίστες υπάρχουν και οι ληστές, διότι ληστές είναι εκείνοι που τις σκέπασαν, ληστές είναι όσοι αποποιήθηκαν των ευθυνών τους και εγκατέλειψαν την οικονομικά πάσχουσα Πατρίδα μας και φυγάδευσαν τα οικονομικά τους δεδομένα εκτός Ελλάδος, ληστές είναι οι φοροφυγάδες, ληστές είναι όσοι εκμεταλλεύονται δύσκολες καταστάσεις άλλων και πλουτίζουν εις βάρος τους, ληστές είναι όσοι είχαν αρμοδιότητα και δεν επέβαλλαν το νόμο στους παρανομούντες και αρκετοί ακόμη. Έτσι, λοιπόν, φθάσαμε και πάλι από την αρχή και τα μνημόνια έπονται το ένα μετά το άλλο, δίχως ελπίδα σωτηρίας, όσο και αν θέλουν αν χρυσώσουν το χάπι.
Κάτι που με προβληματίζει συνεχώ ς και εκτιμώ και μεγάλο αριθμό Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών, εκ των οποίων κάποιοι είναι τα θύματα όλων αυτών των ληστών, είναι το πώς οδηγηθήκαμε σε αυτό το ολίσθημα.
Πώς επί σειρά ετών εκείνοι που παρίσταναν τους χαρισματικούς Ηγέτες, γιατί αληθινοί Ηγέτες, που αγαπούσαν την Ελλάδα και όχι τον πλούτο και την δόξα, ουδέποτε υπήρξαν, μας οδήγησαν στον εξευτελισμό και στη φτώχεια;
Πώς ένα όμορφο γεωγραφικά και πλούσιο παραγωγικά ιδίως σε γεωργικά προϊόντα Κράτος το μετέτρεψαν σε έναν οικονομικό επαίτη που ζητά δανεικά από τους ξένους για να κρατηθεί και οι ξένοι βέβαια επιβάλλουν τους δικούς τους όρους. Και αν η φτωχή Ελληνίδα ζητιάνα από το Αϊβαλή, η Ψωροκώσταινα, στο Ναύπλιο το 1826 έδωσε τη βέρα της και τα ελάχιστα χρήματα που είχε ζητιανέψει, για τους Ελεύθερους πολιορκημένους του Μεσολογγίου το έπραξε, ενώ σήμερα μας επιβάλλουν αλλεπάλληλα χαράτσια και έκτακτες εισφορές με το πρόσχημα της έκτακτης ανάγκης, για δικά τους ανομήματα και για τους δανειστές τοκογλύφους, που συνεχώς ζητάνε περισσότερα από όσα πλέον μπορεί να δώσει ο απλός πολίτης, στερώντας του δικαίωμα για μια αξιοπρεπή ζωή;
Πώς άφησαν οι δήθεν Ηγέτες μας σε κάποιους να προκαλέσουν κοινωνικά προβλήματα στον Ελληνικό λαό, για να καρπούνται οι ίδιοι όλο και περισσότερα εις βάρος των πολιτών και βέβαια με δανεικά;
Πώς άφησαν να επιβάλλονται διάφοροι παρατρεχάμενοι, σύμβουλοι, παρασύμβουλοι, επόπτες δίχως εποπτεία και πολλοί ακόμη της μίζας και της λούφας να λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα που ήταν και δανεικό;
Πώς άφησαν να μην πληρώνουν οι έχοντες παραβιάζοντας το σύνταγμα (άρθρο 4 παρ. 5) και συνεχώς να είναι το εξιλαστήριο θύμα τους οι ταλαίπωροι μισθωτοί (όχι βέβαια στους μεγαλόσχημους κρατικούς λειτουργούς) και οι ανήμποροι συνταξιούχοι;
Πώς άφησαν τη ρεμούλα, τη φοροδιαφυγή, την παράνομη αμοιβή τόσων πολλών και φορτώνουν λάθη και παραλείψεις στο κοινωνικό σύνολο, δίχως να ξεχωρίζουν τους έντιμους από τους ανέντιμους;
Πώς τόλμησαν να κατηγορούν στους ξένους την Χώρα μας και τον Ελληνικό Λαό δίχως να σύρονται ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης για εσχάτη προδοσία, όπως αρμόζει στην πραγματική Δημοκρατία και όχι να χλευάζουν την κοινωνία με μεγαλεπήβολα λόγια δίχως έργα;
Ηγέτης είναι εκείνος που δεν κάνει πίσω στις απαιτήσεις και τους εκβιασμούς, αλλά αντιμετωπίζει με δίκαιες λύσεις τα αναφυόμενα προβλήματα και εφαρμόζει για όλους στο ίδιο επίπεδο τους νόμους, τιμωρώντας τους πραγματικούς ενόχους. Δυστυχώς όπως έχει αποδειχθεί από την μεταπολίτευση και μετά τέτοιοι πραγματικοί Ηγέτες δεν είχαμε και όταν δεν διαθέτουμε ενάρετους Ηγέτες επικρατεί η ρήση του αρχαίου φυσικού φιλόσοφου και θεμελιωτή της ατομικής θεωρίας Δημόκριτου που αναφέρει «Μη τιμωρημένης της αρετής, η κακία παρρησιάζεται». Και ακόμη επανέρχεται στη μνήμη μας ένα έμμετρο σατιρικό του αείμνηστου Γεωργίου Σουρή πριν από 100 περίπου έτη, που σε κάποιο σημείο αναφέρει «Δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς» και σε άλλο σημείο αναφέρει «Ω! Ελλάς Ηρώων χώρα, τι γαιδάρους βγάζεις τώρα!».
Ως ‘Έλληνες είμαστε λαός που περάσαμε πολλές φουρτούνες και ωστόσο αντέξαμε. Θέλω να πιστεύω ότι και πάλι θα ορθώσουμε το ανάστημα μας, αρκεί να βγούμε από το καβούκι του ατομικισμού και του συμφέροντος και ενωμένοι να αντισταθούμε στην ασύστολη κοροϊδία και τον ψυχολογικό εκβιασμό, γιατί όσο υπάρχουμε ζούμε και όσο ζούμε ελπίζουμε και αλίμονο σε εκείνους που θα επιχειρήσουν έμπρακτα να μας αφαιρέσουν ακόμη και την ελπίδα, γιατί όπως λέει και ο λαός « η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Τουλάχιστον ας μην τους δώσουμε αυτή την χαρά, γιατί μπορεί να σκότωσαν την οικονομία αλλά όχι το φρόνημα και την ψυχή του Έλληνα. Και αν ορισμένοι εντός και εκτός μας επιβουλεύονται, αξίζει να φέρουμε στην μνήμη μας τον αείμνηστο νομπελίστα μας Οδυσσέα Ελύτη που είπε «Αν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως, θα μείνει μια ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα. Είναι αρκετά για να ξαναγίνει από την αρχή». Αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να βάλουμε στην θέση του εγώ το εμείς μπορούμε. Ας γίνουμε ο καθένας μας πιο σωστός απέναντι στον διπλανό μας και στο κράτος, γιατί μπορεί το σώμα αν είναι καθαρό, να καθαρίσει και το κεφάλι σε αντίθεση βέβαια με το ρητό που λέει ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Ίσως κάποιοι αιρετοί εκπρόσωποι μας έχουνε το φιλότιμο και την εντιμότητα να δείξουνε τον αληθινό πατριωτισμό τους έμπρακτα και όχι με κούφια λόγια, που διαστρεβλώνουν την αλήθεια και αποπροσανατολίζουν το κοινωνικό σύνολο.
Με εκτίμηση
Ιορδάνης Καμπουρίδης
