Του Μιχάλη Πιτένη
Η μεγάλη γοητεία του θεάτρου βρίσκεται στη βασική και απαράβατη προϋπόθεση πως για να λειτουργήσει αποτελεσματικά και να «περάσει» στον κόσμο, δεν οφείλει απλώς να συνδυάσει αρμονικά τις τέχνες που το συνθέτουν αξιοποιώντας τες στον έναν ή τον άλλο βαθμό, αλλά να βρει και τον τρόπο που θα τις ενώσει πραγματικά, έτσι ώστε να δίνουν την εικόνα ενός ενιαίου και αδιαίρετου συνόλου, για το οποίο όλοι ξέρουν πως στήθηκε κομμάτι, κομμάτι, ακόμα και από τα πιο διαφορετικά υλικά.
Όσο, όμως, η εκπλήρωση της παραπάνω προϋπόθεσης οδηγεί στη γοητεία του θεάτρου, αλλά τόσο αποκαλύπτει και τη δυσκολία του να κάνεις μια παράσταση, η οποία δεν θα είναι απλώς ένα ψυχαγωγικό διάλειμμα που θα σπάσει τη μονοτονία της επαναλαμβανόμενης και επιστρέφοντας συνεχώς στο ίδιο σημείο πολιτιστικής μας παραγωγής, αλλά θα έχει πραγματικά κάτι να πει και εν τέλει κάτι να αφήσει πίσω της όταν τα φώτα της σκηνής σβήσουν. Γιατί, κακά τα ψέματα, μαζί με τα φώτα, συνήθως, σβήνει και η μνήμη αυτού που είδαμε, όσο επαγγελματικό και αν ήταν, όσο άριστα ρυθμισμένο και τακτοποιημένο παρουσιάστηκε εμπρός μας.
Κάτι που δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να συμβεί με την παράσταση που ετοίμασε και παρουσίασε η «Θεατρική αναζήτηση» Πτολεμαΐδας, η οποία παίρνοντας αφορμή απ΄ τα 100 χρόνια ελεύθερου βίου της περιοχής, τίμησε το παρελθόν αλλά ουσιαστικά μας έδειξε το μέλλον.
Ως «παράσταση λόγου, δράσης και εικόνας» αναφερόταν στο λιτό πρόγραμμα η ιδέα της Κικής Στούμπου- Πλεξίδα, η οποία της έδωσε σάρκα και οστά μετουσιώνοντας τη σε σενάριο και παλεύοντας επιτυχώς να σκηνοθετήσει πάνω από 60 άτομα, όλων, σχεδόν, των ηλικιών, τα οποία παρέλασαν για μιάμιση, περίπου, ώρα πάνω στη μικρή και άβολη σκηνή του Πνευματικού Κέντρου της πόλης, για να μας παρουσιάσουν το αφιέρωμα τους στην «Εορδαία, μητέρα γη των ρόδων».
Κι αν ο τίτλος της παράστασης δείχνει μια ποιητική διάθεση, η αλήθεια είναι πως δεν σε προετοιμάζει γι΄ αυτό που θα δεις, το οποίο δεν είναι ακριβώς ένα ποίημα, αλλά σίγουρα ένα ταξίδι, γεμάτο νοσταλγία, ευχάριστες εκπλήξεις και πάνω απ΄ όλα χαμόγελα αισιοδοξίας.
Γιατί αυτό που πετυχαίνει τελικά η Κική είναι να σε ταξιδέψει πραγματικά, χωρίς να σε πιάσει δυνατά απ΄ το χέρι για να σε τραβήξει, αλλά σε κάνει να την ακολουθείς αυθόρμητα και μ΄ ένα απλό νεύμα. Και δεν το μετανιώνεις. Αντιθέτως, θες να πεις και ένα και δύο και όσα ευχαριστώ μπορείς στη δημιουργό για ό,τι σου πρόσφερε, αλλά τελικά ίσως και να μη χρειάζεται. Γιατί έξω, πέρα και πάνω απ΄ το δικό σου ευχαριστώ, στέκεται η χαρά της ίδιας που κατάφερε να βγάλει από μέσα της όσα υπήρχαν σαν σκέψεις, σαν ιδέες, σαν προβληματισμοί. Να τους βγάλει και να το χαρεί, κάτι που φαίνεται τόσο καθαρά και τόσο αληθινά στην παράσταση που έστησε.
Προσωπικά, είχα την τύχη να παρακολουθήσω την παράσταση την Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013 και καθώς ολοκληρωνόταν μια φράση υπήρχε στο μυαλό μου. «Η τελειότητα μιας ατελούς παράστασης». Ναι, σχήμα οξύμωρο και αντιφατικό. Αλλά δεν θα μπορούσα να πω, εν τέλει, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο γι΄ αυτή την παράσταση.
Ατελής όχι εξ αιτίας κάποιων λαθών και αστοχιών, απόλυτα λογικά και συνηθισμένα σε ερασιτεχνικές παραστάσεις, όσο λόγω του ότι είπε πολλά αλλά θα μπορούσε να πει και περισσότερα χωρίς ποτέ να τα καλύψει όλα.
Ατελής καθώς δεν άνοιγε απλώς τη συζήτηση γύρω απ΄ ένα θέμα, αλλά την άνοιγε για όλα τα θέματα.
Ατελής αλλά όχι ατελέσφορη αφού η μεγάλη της συνεισφορά ήταν αυτή που η ίδια η κ. Στούμπου- Πλεξίδα ανέφερε στο μικρό προλογικό της σημείωμα «Σαν θες να μάθεις ποιος είσαι, μπορείς να κοιτάξεις πίσω, στο παρελθόν. Να το κοιτάξεις κατάματα».
Πιστεύω πως η ίδια αυτό έκανε και δικαιώθηκε απόλυτα. Και σ΄ αυτό έγκειται η τελειότητα της παράστασης.
Μιας παράστασης που μέσα στη μετριότητα και τη φτώχεια των διαφόρων εκδηλώσεων που έγιναν σε όλη τη Δυτική Μακεδονία με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων δεν ήρθε απλώς για να σώσει τα προσχήματα, αλλά για να μας πει με τον πιο ηχηρό τρόπο πως σ΄ αυτό τον τόπο υπάρχουν πάντα δημιουργοί και άνθρωποι που λειτουργούν με ανοιχτά μυαλά, αφού βέβαια κρατούν πρώτα τα μάτια τους ορθάνοιχτα και κοιτούν κατάματα την ιστορία μας, τιμώντας την έτσι πραγματικά.
