Με ταλάνισε αρκετά η επιλογή του θέματος, της πρώτης συνάντηση μαζί σας ως αρθρογράφου, μέσα από τα φιλόξενα μέσα των εκδόσεων «Πουγαρίδη». Ο Πλάτωνας είχε πει: «ἀρχὴ ἥμισυ παντός», προσδοκώντας λοιπόν να πετύχω την αποδεδειγμένης αξίας ρήση του Πλάτωνα, θα πραγματευτώ κάτι που αγαπώ, κάτι που με χαρακτηρίζει, την πολίτικη! Και συγκεκριμένα θα σας γράψω για την ελληνίδα στην πολιτική.
Χρειάστηκαν δεκαετίες έντονων γυναικείων αγώνων για να μπορέσουν οι ελληνίδες να αποκτήσουν τελικά δικαίωμα ψήφου.
- Το 1887 ακούγεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύνθημα : “Ψήφος στη Γυναίκα”. Αυτό το θαρραλέο και για πολλούς θρασύ για την εποχή του σύνθημα, ανήκει στο έντυπο η “Εφημερίδα των Κυρίων”, εμπνεύστρια και υπέρμαχος ήταν η Καλλιρρόη Παρρέν – Σιγανού, η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που εργάστηκε για την εξύψωση του φύλου, στη θέση που του ανήκει στην κοινωνία, αλλά και για πολλά άλλα κοινωνικά θέματα.
- Αντίστοιχα στην Ευρώπη εκείνη την εποχή εμφανίζονται οι σουφραζέτες. Ο όρος σουφραζέτα (suffragette) προέρχεται από τη γαλλική λέξη «suffrage» που σημαίνει δικαίωμα ψήφου. Στην Μεγάλη Βρετανία, που είχε σκληρές και φρικτές σωφρονιστικές μεθόδους, φυλακίστηκαν περίπου 1.000 γυναίκες, ενώ δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο αυτές να καταφεύγουν και σε απεργία πείνας.
- Το 1919 αντιπροσωπεία ελληνίδων ζητούν δικαίωμα ψήφου από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, κάτι που έχει ήδη κερδηθεί στην Ευρώπη.
- Το 1921 ο πρωθυπουργός Γούναρης υπόσχεται δικαίωμα ψήφου στις Ελληνίδες. Υποβάλλει αμέσως ανάλογη πρόταση στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση, αλλά η πρόταση δεν συγκεντρώνει την απαιτούμενη πλειοψηφία της Βουλής. Οι αντιρρήσεις των ανδρών εκπροσώπων είναι ακόμα πολύ ισχυρές. Η πρόταση προκαλεί βίαιες συζητήσεις.
- Τελικά οι ελληνίδες ψηφίζουν για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. Εκλογικό δικαίωμα όμως δεν δόθηκε σε όλες, αλλά μόνο σε όσες είχαν κλείσει τα 30 χρόνια και διέθεταν τουλάχιστον απολυτήριο Δημοτικού.
- Η πλήρης κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών ψηφίστηκε το 1952, με το νόμο 2159/2-07-1952 «περί χορηγήσεως εις τάς γυναίκας του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι κατά τας βουλευτικάς εκλογάς», χωρίς όμως τελικά να συμμετάσχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου, γιατί δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι.
- Το 1953, σε επαναληπτική εκλογή στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής, η Ελένη Σκούρα.
Και όσο κόπο κατέβαλαν οι ελληνίδες μέχρι το 1952, για να αποκτήσουμε τελικά δικαίωμα στο «εκλέγειν» ,άλλη τόση και περισσότερη προσπάθεια και αγώνας, χρειάζεται να καταβάλουμε εμείς, για να μπορούμε να μιλάμε για ένα ισότιμο «εκλέγεσθαι» εν έτη 2014!
Είναι αέναος ο αγώνας των γυναικών εδώ και αιώνες, για την κατάκτηση του δημόσιου βίου, των υψηλόβαθμων αξιωμάτων, των θέσεων ευθύνης και εξουσίας. Ένας αγώνας δύσκολος με μικρές και πενιχρές νίκες μέχρι τώρα.
Και παρόλο που “η πολιτική” είναι γένους θηλυκού, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση για στις γυναίκες! Η ενασχόληση με την πολιτική αποτελεί για τις περισσότερες, μια δύσκολη, ψυχοφθόρα και συχνά οδυνηρή εμπειρία!
Για τις γυναίκες που επιλέγουν να ασχοληθούν με την πολιτική τίποτα δεν είναι δεδομένο τίποτα δεν τους χαρίζεται και καλούνται να αντιμετωπίζουν τους άντρες στον πολιτικό στίβο με άνισους όρους, όπως άλλωστε και σε όλα τα πεδία της ζωής.
Και εδώ αξίζει η παρατήρηση, πως πολλές φορές οι «αρσενικοί αντίπαλοι», μην έχοντας επιχειρήματα, καταδέχονται να χρησιμοποιούν σεξιστικά στερεότυπα, σχετικά με το ρόλο και τον προορισμό του γυναικείου φύλου και παρατηρούμε συχνά πυκνά τον ξεπεσμό του πολιτικού λόγου. Δεν ασκείται ουσιαστική κριτική στις γυναίκες, αλλά μια κακώς εννοούμενη πατριαρχική αντίληψη πως το αρσενικό γένος υπερισχύει.
Δεν υπάρχει εγχειρίδιο αντιμετώπισης ενός φαλλοκράτη σεξιστή αντιπάλου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να υπομένεις τέτοιου είδους σχόλια, σπάνια να απαντάς και να προσπαθείς να δείχνεις πως δεν σε αγγίζουν.
–Πώς όμως είναι δυνατόν να αντέχεις να είσαι μόνιμα απολογουμένη, για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φύλου σου;
-Πώς είναι δυνατόν να σε κατακρίνουν για τη φύση σου;
Δυσκολιών συνέχεια: μια γυναίκα που ασχολείται με την πολιτική και αξιώθηκε να έχει και οικογένεια, πρέπει να αποδεικνύει πως δεν υπολείπεται σε κανέναν άλλο ρόλο, που τα κοινωνικά στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας επιβάλλουν. Οφείλει λοιπόν πρώτα απ’ όλα να είναι καλή σύζυγος, στοργική μητέρα και μόνο αν της περισσέψει χρόνος έχει το «δικαίωμα» να είναι και πολιτικός!
Από την άλλη οι γυναίκες που δεν έχουν δημιουργήσει οικογένεια, πρέπει να έχουν βρει μια πολύ καλή δικαιολογία γιατί επέλεξαν την πολιτική και όχι ένα νυφικό!
–Πώς όμως να εξηγήσεις τη δυσκολία να βρει μια γυναίκα συνοδοιπόρο στο ταξίδι της στην πολιτική; Μόνο ένας στέρεα δομημένος αρσενικός χαρακτήρας δεν φοβάται να έχει δίπλα του μια γυναίκα που πολιτεύεται. Μόνο ένας πετυχημένος άντρας δεν την ανταγωνίζεται και μπορεί να αντέξει να ζει δίπλα, σε μια γυναίκα που αξιώνει να συμμετέχει στα κοινά και στη λήψη αποφάσεων. Δυστυχώς όμως είναι λίγες οι Ελληνίδες μάνες, που ανάθρεψαν τέτοιους γιους!!
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: πώς θα αλλάξουν οι βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες σχετικά με τα φύλα; Για ποια δημοκρατία μιλάμε, όταν τα στερεότυπα μας ως κοινωνία “εμποδίζουν” το 51% των ψηφοφόρων από τα κέντρα λήψης αποφάσεων;
Το μόνο δεδομένο είναι πως οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου και το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό πρέπει ν’ αλλάξει.
Βέβαια πρώτα απ´ όλα για αυτό, πρέπει να πειστούμε εμείς οι ίδιες! Άλλωστε οι πιο δύσκολοι ψηφοφόροι για μια γυναίκα που πολιτεύεται είναι οι ίδιες οι γυναίκες. Δεν μας ψηφίζουν εύκολα, είναι αμείλικτες, αυστηρές, δεν συγχωρούν, εντοπίζουν πιο εύκολα τα τρωτά σημεία της υποψήφιου και τα υπερτονίζουν.
Χρειαζόμαστε περισσότερες γυναίκες στην πολιτική όχι ως αξίωμα ενός κακώς εννοούμενου φεμινισμού, αλλά γιατί οι γυναίκες έχουν πολλά να προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία και στον πολιτικό βίο της χώρας, καθώς διαθέτουν επιμονή, υπομονή, ορθολογική σκέψη, ψύχραιμη τετράγωνη γυναικεία λογική.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Όλγα Κεφαλογιάννη, η οποία λοιδορήθηκε στις πρώτες τις προσπάθειες στο υπουργείο Τουρισμού, παρόλα αυτά συνέχισε με πείσμα, εργατικότητα, μέθοδο και βοηθούμενη και από την διεθνή συγκυρία κατάφερε να πολλαπλασιάσει τα εκατομμύρια των τουριστών στην Ελλάδα.
Οι γυναίκες έχουν να προσφέρουν πολλά στην πολιτική και στην ελληνική κοινωνία, χρειάζονται απλά μια ευκαιρία!
Βέβαια υπάρχουν και εκείνες, που τους χαρίστηκε αυτή η ευκαιρία και σαν διάττοντες αστέρες εμφανίστηκαν στην πολιτική σκηνή του τόπου και το μόνο που κατάφεραν, ήταν να περιφέρουν την ελαφρότητα τους στο κοινοβούλιο, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Κρεμασμένες από κάγκελα, το πολιτικό τους επίτευγμα, είναι να εκθέτουν τον τόπο καταγωγής τους και το φύλο μας. Τις είδαμε να καυχώνται με στόμφο πως είναι “ψεκασμένες” κι όταν καιροσκοπικά κατάλαβαν, πως δεν θα τους βγουν τα κουκιά, να δηλώνουν με υπερηφάνεια πως είναι «Teddy girls» και να εγκαταλείπουν έγκαιρα το πλοίο!
Οι γυναίκες που πολιτεύονται έχουν ευθύνη στις επόμενες γενιές, οφείλουν να αποτελούν πρότυπα προς μίμηση και όχι προς αποφυγήν. Οι γυναίκες που πολιτεύονται έχουν την υποχρέωση “ν’ αναθρέψουν ” τις επόμενες σουφραζέτες, αυτές που τελικά θα πετύχουν και θα βιώσουν ένα ισότιμο «εκλέγεσθαι» με στόχο μια πιο δίκαιη ελληνική κοινωνία, με ίση συμμετοχή όλων των πολιτών στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σ΄ ένα καλύτερο μέλλον.
Καλώς βρεθήκαμε!
Κρυσταλλίδου Θεοπίστη
Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Εορδαίας.
MSc Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας
