Ας ‘ς σο χρέος …‘ς σο κλέος… – Του Μωυσιάδη Παναγιώτη

Οι παλαιοί μουν έλεγαν για την οικονομίαν έναν ορθόν καλατσήν: ΄΄Η παρά εν ασημένεν και θελ’ μαλαματένια χέρια΄΄ ατά τα μαλαματένια χέρια ακόμαν ‘κ’ ευρέθαν να μετρούν κ’ εφτάν τη λογαρίαν.
Η παρά ερρούξεν ‘ς σα μακρέα και πελεκλία χέρια, κι αέτς πα εγέντον η οικονομία ‘ς σον άνεμον, ‘ς σα φύλλα.΄΄ ( εξανεμίστηκε)
Σεράντα χρόνια εδέβαν και η δουλεία τουν: το χρέος . Εχρεώθαν τ’ Εβραίονος τα λύρας
( τπερχρέωση)κι υστερνά εδέβασαν α’ ‘ς ση κοφού. ( απέκρυψαν) Τ’έξ και τ’ απές εχρέωσαν, τιδέν ‘κ’ εφέκαν !,
Ο κόσμον όλεν εζήνεν με το κάμ’ και τα δουλείας κι ατοίν’, τη σκύλλ’ τα παιδία, με τα μουταράδας και τα βιρβιλίτσια. ( ψέματα)
Άμον γιουλτουρούμ’ ερρούξεν το χρέος ‘ς σα κιφάλια μουν. ΄΄Παράδας είναι΄΄ είπανε και τ’ απαδαμέρ’ την ημέραν τα τσουβάλια όλα εύκαιρα. Επρόφτασαν κ’ έφαγαν εγνωστικοί τη παλαλού τον βίον.
Με τ’ εγλεντσέδας και τα μωχαπέτια εκύλιζανε τον καιρόν ατουν ,κ’ έφαγαν τον Αέρ’ με τα πλακία.! ΄΄εφαγαν έμ’ τ’ οβού τ’ απέσ’ έμ’ τ’ ελέας τ’ έξ. ( έφαγαν το καταπέτασμα)
Μω την πίστη σ’! αοίκον γούλαν πά ίνεται!
Κανείς ας σην δουλείαν ‘κες ’κ’ έρχουτον. Άντσαχ εδούλευαν τα γαϊδίρια κ’ έτρωγαν τ’ άλογα.
Το χρέος πα με τη λογαρίαν και το μέτρος ίνεται … Εσείς πα ετσουβαλίασετεν τον λαόν κ’ εφέκετε ‘τον ‘ς σο ελέος τη Θεού.
Κι αμον ντο έρθεν τ’ οβόν ‘ς ση κοσάρας τον κώλον, έσυρετεν το καπαέτ’ ‘ς ση κόσμονος τη ράσιαν.
‘Κ’ εντράπετεν κι είπετε ‘το πα ΄΄ εντάμαν έφαγαμ’ ατά ΄΄ ,μαναχοί έφαετεν και μαναχοί έπετεν. Ζουχούμια και χαράμια να ίντανε ,‘ς ση γούλαν εσούν να στέκ’νε, πασκίμ’ ‘κ’ εξέρετεν να λέτεν;
Με τα ξένα κοκκία μνημόσυνον εποίνετεν . η γούλα σ’ κι η προίκα σ’ (έλεεν ο πάππο μ’) ατόν που ‘κ’ ενούνιζεν τ’ άλλτς.
‘Σ σα υστερνά πα είπαν α’τς Λαμόγια κ’ εθυμέθα τα λόγια τ’.
Λαμόγια τεμέκ είν ατοίν, ντο τρών ‘ς σην ευώραν ,όντες οι άλλ’ δουλεύνε ‘ς σον ήλον.
Ατά τα ΄΄λαμόγια΄΄ εκόμπωναν τ’ ανθρώπ’ς κ’ έτρωαν τα χαζούρια τα παράδας….
Ούλ’ έλεγαν: π’ εμάερεψεν πεινασμένος ‘κ’ επέμ’νεν, ατοίν πα ας ση χώρας το βούτορον εβάλναν και ‘ς σα λάχανα.
Ατώρα πα ας σου εποίκαν την Ελλάδαν τάγκς μάγκς , άμον τ’ ελάδ’ εξέβαν απανκές .
Ας σο στόμαν ατούν τιδέν ‘κι αρτουρεύ’. Εκάτ’σαν ‘ς σην παράν απάν και τερούνε σεϊρ’.
Τα ΄΄ λίστας΄΄ παν κ’ έρταν και τα παράδας απ’ άκρας πετούν και φεύ’νε.
Ας έναν τη μερέαν ανέντροποι χρεοφειλέτ’ εφόρτωσαν το χρέος ‘ς ση κόσμονος την ράσιαν
κι ας άλλ’ τη μερέαν ο κόσμον πελελεγκωμένος αραεύ’ ‘ς σα τσοπλίκας έναν κοτέρ’ ψωμίν.
Έι κιτί μαύρ’ ανθρώπ’, με τ’ έναν γαμπσίν κρούν’ και λαλούνε ‘μας ‘ς ση χαμονής την άκραν…
Ατσά ποίος θα γουρταρεύ’ ‘μας ας σ’ αβού την κατασυρμονήν;
Έρθεν η ώρα να σ’κώνουμε κιφάλ’ κ’ εμπροπέρουμε τ΄ απάν εμούν .
Πολλά ‘κι πάει όντες ο ήλεν θα κρούει και σ’ εφτωχού τα λαζούδια εκειάν…
Κι ατότε: κάθαν σκυλίν το πόστ’ ν αθε θα τσορκανίζ…