Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας είναι γεγονός πως έχει κάνει αντικρουόμενες δηλώσεις κατά την διάρκεια των τελευταίων ετών. Με αποτέλεσμα ακόμα και οι πιο φανατικοί του ψηφοφόροι να μην έχουν ξεκάθαρη άποψη για το τι ακριβώς θα πράξει με το θέμα του μνημονίου και το πώς θα βρει χρήματα για να βγάλει την χώρα από την κρίση.
Από την δήλωσή του «θα αναστείλουμε το μνημόνιο» τον Απρίλιο του 2013, περάσαμε στο «θα αναθεωρήσουμε το μνημόνιο» πριν 1 μήνα (σε συνέντευξή του στην Ιταλική εφημερίδα La Repubblica), ενώ στο ενδιάμεσο διάστημα υπήρξε και η αμίμητη δήλωση «θα σκίσουμε το μνημόνιο»(Οκτώβριος 2013) του έτερου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ κ. Στρατούλη. Εκεί λοιπόν στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν με το ρήμα «αναστέλλω», συνεχίζουν με το ρήμα «σκίζω» και καταλήγουν στο ρήμα «αναθεωρώ». Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι τι ακριβώς θα κάνουν με το μνημόνιο. Διότι είναι προφανές πως ούτε οι ίδιοι ξέρουν. Το πρόβλημα είναι πως στην προσπάθειά τους να πουν «όμορφα λόγια» στους απογοητευμένους Έλληνες, δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα του σεβασμού της νοημοσύνης τους.
Σήμερα όμως θα ασχοληθώ με μια άλλη «ιστορική» δήλωση του Αλέξη Τσίπρα. Το «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή» που δήλωσε τον Σεπτέμβριο του 2012 στην ελληνική βουλή. Και θα περιγράψω (συνοπτικά) τις ακριβώς συναίβει με την Αργεντινή και πως είναι σήμερα η χώρα που «εύχεται» να είχαμε γίνει ο κ. Τσίπρας.
Τον Ιανουάριο του 2002 η Αργεντινή δήλωσε αδυναμία εξυπηρέτησης του ύψους 132 δις δολαρίων δημοσίου χρέους της. Κατά παράδοξο τρόπο, η διαδρομή προς την πτώχευση ξεκίνησε το 1983, όταν και έπεσε η τελευταία στρατιωτική δικτατορία. Οι «δημοκράτες» που ακολούθησαν ξεκίνησαν έναν φρενήρη δανεισμό, αντικαθιστώντας το εθνικό νόμισμα, με την άκρατη διαφθορά να είναι το κύριο χαρακτηριστικό όλων των κυβερνήσεων που ακολούθησαν (σας θυμίζει κάτι;).
Μετά την «πτώχευση» ακολούθησαν εφιαλτικές στιγμές για τον λαό της Αργεντινής. Χάθηκαν όλες οι καταθέσεις τους σε ξένα νομίσματα, ενώ το εγχώριο νόμισμα υποτιμήθηκε σε ιλιγγιώδη επίπεδα. Πρακτικά οι Αργεντινοί δεν μπορούσαν να αγοράσουν ούτε τροφή. Αυτό είχε ως συνέπεια μια ανεξέλεγκτη κοινωνική ένταση, με τους απελπισμένους πολίτες να ψάχνουν απεγνωσμένα για τρόφιμα και να προκαλούν χάος επεισοδίων στις μεγάλες πόλεις.
Τις κυβερνήσεις που πτώχευσαν την χώρα αντικατέστησαν σχεδόν άμεσα οι «αντιμνημονιακές» κυβερνήσεις της Αργεντινής. Τον πρόεδρο Νέστωρ Κίρσνερ αντικατέστησε η σύζυγός του Κριστίνα Φερνάντες. Η πρώτη κίνηση των «αντιμνημονιακών» ήταν να δηλώσουν ότι δεν αναγνωρίζουν το δημόσιο χρέος της χώρας και παύουν να το πληρώνουν. Έδιωξαν το ΔΝΤ από την χώρα και ακολούθησε μαζική εθνικοποίηση των περισσοτέρων δημοσίων επιχειρήσεων που είχαν ιδιωτικοποιηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Αποτέλεσμα όλων αυτών;
Σήμερα η Αργεντινή – 12 χρόνια μετά την πτώχευσή της και 11 χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους «αντιμνημονιακούς» – αντιμετωπίζει το φάσμα της εξαθλίωσης. Ο πραγματικός πληθωρισμός της χώρας προσεγγίζει το 25% και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του λαού της δυσκολεύεται να βρει τροφή. Ενώ η διαφθορά μαστίζει όλα τα διοικητικά κλιμάκια της χώρας. Πρακτικά η Αργεντινή δυσκολεύεται να θρέψει τον λαό της.
Έχουμε όμως και κάποια πιο ενδιαφέροντα στοιχεία. Τους όρους επιστροφής του χρέους που δεν «αναγνώριζε», θα κάτσει να διαπραγματευτεί με τις πιστώτριες χώρες στις 26 Μαΐου, στην «Λέσχη των Παρισίων». Δηλαδή πλέον το «αναγνωρίζει» και θέλει να το επιστρέψει. Επίσης έχει ήδη ξεκινήσει η διαδικασία αποζημίωσης των μεγάλων ξένων επιχειρήσεων που κατείχαν τις αργεντίνικες επιχειρήσεις που εθνικοποιήθηκαν μονομερώς. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η συμφωνία με την Ισπανία, για αποζημίωση ύψους 3,6 δις δολαρίων στην ισπανική εταιρεία Repsol, για την εθνικοποίηση της ΥPF (η αντίστοιχη «ΔΕΗ» της Αργεντινής) που ήταν στην ιδιοκτησία της.
Και για πιο λόγο τα κάνει όλα αυτά η «αντιμνημονιακή» ηγεσία της Αργεντινής άραγε; Διότι (πολύ απλουστευμένα) όταν μια χώρα εισάγει τα τρόφιμά της, εισάγει τα καύσιμά της και γενικά εισάγει σχεδόν κάθε αγαθό της, είναι καταστροφικό να λέει «τώρα δεν πληρώνω πλέον». Γιατί τότε αυτοί που της εισάγουν θα πάψουν να το κάνουν και όλα αυτά θα πρέπει να τα βρει μόνη της. Χωρίς να έχει άμεση δυνατότητα να τα παράξει και με το υποτιμημένο νόμισμα που πλέον θα έχει. Αυτό δυστυχώς το κατάλαβε με οδυνηρό τρόπο τόσο ο αργεντίνικος λαός, όσο και η «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση που πλέον προσπαθεί να «συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα».
Το παρήγορο πάντως είναι πως πλέον ο κ. Τσίπρας έχει αναθεωρήσει (και) αυτήν την δήλωσή του. Οπότε μπορείτε να ηρεμίσετε…
Παύλος Κιλίντζης
Διπλωματούχος Ηλεκτρονικός Μηχανικός
