Ημέρα μνήμης δεν σημαίνει ημέρα συναισθηματικής απλώς εκτόνωσης. Θρηνούμε τη δολοφονία 353.000 και πλέον Ελλήνων του Πόντου, από τις στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του Τουρκικού κράτους.
Είναι σημαντικό να διασώζουμε τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αλλά η εγρήγορση αυτή πρέπει να είναι ιστορικά γόνιμη.Γιατί χωρίς την αναγνώριση της Γενοκτονίας, οι Έλληνες του Πόντου δεν έχουν μέλλον αφού δεν έχουν Ιστορία.
Έχουμε υποχρέωση απέναντι στα θύματα να αγωνιστούμε για τη δικαίωσή τους.
Και δικαιώνοντας τη γενοκτονία και τα θύματά της εγγυόμαστε τον αυτοσεβασμό και την συλλογική αξιοπρέπεια.
Σήμερα είναι πολύ σημαντικό να επαναφέρουμε στην πανανθρώπινη συνείδηση τα όρια ανάμεσα από τον Πολιτισμό και την Βαρβαρότητα. Ανάμεσα στην ανθρωπιά και τη θηριωδία.
Για αιώνες στον Πόντο άνθισε ένας πολιτισμός με πανανθρώπινες αξίες και ο πολιτισμός αυτός ξεριζώθηκε βίαια. Ίσως σήμερα ένα παιδί που τελειώνει το σχολείο να αγνοεί ακόμα και το που βρίσκεται γεωγραφικά ο Πόντος, η Τραπεζούντα, η Σινώπη, η Κερασούντα, η Αμισός. Είναι υποχρέωση μας, αυτή τη γνώση να την κάνουμε κτήμα της νεολαίας μας.
Αυτή είναι η πραγματική τιμή για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της Γενοκτονίας.
Κάθε χρόνο η σύναξη στη μνήμη της Ποντιακής Γενοκτονίας οφείλει να διαδηλώνει την ανυποχώρητη θέση μας στην αυτοσυνείδητη ελληνικότητα που σάρκωσε ο Ποντιακός Ελληνισμός και στη δικαίωση του αιτήματος της παγκόσμιας αναγνώρισης της Γενοκτονίας.
Τέλος, ο κόσμος του Ποντιακού Ελληνισμού οφείλει να υπερασπιστεί την υπόθεση της ενότητάς του και την ιστορική διαδρομή των Ποντίων, μέχρι την τελική δικαίωση. Οφείλουμε ενωμένοι να υπερασπιστούμε το παρελθόν και να δημιουργήσουμε ένα μέλλον αντάξιο της ιστορίας των προγόνων.
