Τέμπη και… πολιτική διαχείριση.
Τι μάθαμε ως πολίτες μετά την προχθεσινή συνεδρίαση της Βουλής με θέμα την τραγωδία των Τεμπών, όπου τρεις πρώην Υπουργοί Μεταφορών ανέπτυξαν επί μακρών τις απόψεις τους;
Ότι ο ένας ρίχνει τις πολλές ευθύνες στον άλλο, κρατώντας για τον εαυτό του ένα μικρό έως πολύ μικρό μέρος των ευθυνών.
Αυτό λέγεται, αν δεν κάνουμε λάθος, «πολιτική διαχείριση» ενός θέματος, το οποίο απέχει πολύ απ’ αυτό που εμείς οι κοινοί θνητοί ονομάζουμε «ανθρώπινη διαχείριση».
Εκείνο που, δυστυχώς, δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί αυτές τις ώρες είναι πως όσο απομακρύνονται οι ίδιοι απ’ τις ευθύνες, άλλο τόσο απομακρύνονται και οι πολίτες απ’ αυτούς.
Μια ψύχραιμη ματιά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις και μια σωστή τους ανάγνωση θα τους ήταν χρήσιμη.
Οι έτοιμες ομιλίες των υποψηφίων.
Τα γραφεία των υποψήφιων βουλευτών νοικιάστηκαν ή θα νοικιαστούν, οι ταμπέλες τοποθετήθηκαν ή θα τοποθετηθούν, οπότε τι απομένει;
Κατ’ αρχήν τα εγκαίνια που θα γίνουν με πλούσιο μπουφέ (σ. σ. τσιγγουνιές δεν χωράνε σ’ έναν σοβαρό προεκλογικό αγώνα), «πλήθος κόσμου», «σίγουρους» ή «υποσχόμενους ψηφοφόρους» (σ.σ. υποσχόμενους με την έννοια ότι πολλοί απ’ αυτούς θα δώσουν το παρόν στα εγκαίνια όλων των πολιτικών γραφείων του ιδίου κόμματος και μερικοί και άλλων κομμάτων, προκειμένου ν’ ακούσουν πρώτα πριν πάρουν την οριστική απόφαση για το ποιον θα ψηφίσουν), συγκινημένους συγγενείς και φίλους που ορισμένοι εξ αυτών θα αναρωτιούνται μέσα τους «καλά, είναι δυνατόν μ’ αυτά που λέει να περιμένει πως θα τον ψηφίσουν κιόλας; Καλά εμείς, φίλοι του είμαστε, τι να κάνουμε, αλλά οι άλλοι;…»
***
Στη συνέχεια, θα ακολουθήσουν οι εξορμήσεις που είθισται να ονομάζονται «προεκλογική εκστρατεία», γιατί υποτίθεται πως ο υποψήφιος εκστρατεύει για να δώσει τον νυν υπέρ πάντων αγώνα, αλλά και «υπέρ βωμών και εστιών» για το καλό, την πρόοδο και την ανάπτυξη του τόπου, υποσχόμενος και δεσμευόμενος για τα πάντα.
***
Ωστόσο, το μεγάλο, κορυφαίο θα λέγαμε, αλλά και ακανθώδες ερώτημα αυτής της προεκλογικής εκστρατείας είναι τι λέει ο κάθε υποψήφιος εκεί που πάει. Εντάξει, το ναι σε όλα είναι απ’ αυτά που στη νεοελληνική ονομάζονται must (σ.σ. = πρέπει). Αλλά από εκεί και πέρα δεν θα πρέπει να πει και κάτι για τον τόπο γενικότερα, αλλά και ειδικότερα; Γιατί καλή η κριτική για όσα έγιναν ή δεν έγιναν μέχρι τώρα, αλλά ποιο είναι, για παράδειγμα, το όραμα του, πώς βλέπει το μέλλον, τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει.
Δύσκολα πράγματα, στα οποία πολλοί ζορίζονται γι’ αυτό καταφεύγουν στην παραδοσιακή και δοκιμασμένη λύση. Χειραψία, κτύπημα στην πλάτη, χαμόγελο.
***
Βέβαια, υπάρχουν και οι έτοιμες ομιλίες που στέλνουν τα κεντρικά του κόμματος, που, υποτίθεται πως, έχουν τις απαντήσεις για όλους και για όλα. Από εσωτερικά θέματα, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, μέχρι εξωτερικά και διεθνείς σχέσεις. Αρκεί φυσικά ο υποψήφιος βουλευτής να προσέξει τι θα επιλέξει απ’ όλα αυτά για να μην εκτεθεί όπως συνέβη πριν πολλά χρόνια με υποψήφιο βουλευτή μεγάλου κόμματος.
***
Ο συγκεκριμένος, στην τελική του ομιλία και μπροστά σε πολύ κόσμο αναφέρθηκε επί μακρόν σε μια σειρά διεθνείς πρωτοβουλίες και επιτυχίες της τότε Κυβέρνησης, στο κόμμα της οποίας ανήκε, αναλύοντας τες σε βάθος αλλά και σε έκταση, μη παραλείποντας τίποτα απ’ όσα έγραφε το κείμενο που του είχε σταλεί απ’ την πολιτική γραμματεία του κόμματος.
***
Το ατύχημα γι’ αυτόν ήταν πως το συγκεκριμένο κείμενο του είχε σταλεί πριν ένα μήνα και αναφερόταν σε συμφωνίες που θα γινόταν αλλά τελικά δεν έγιναν! Φυσικά η ευθύνη δεν βάραινε αποκλειστικά τον ίδιο, αλλά κυρίως τους συνεργάτες του γραφείου του που ενώ είχαν λάβει τη νεότερη και επικαιροποιημένη ομιλία απ’ το κόμμα, αμέλησαν ή βαρέθηκαν να την αλλάξουν στο ντοσιέ του υποψηφίου.
***
Από την άλλη, το ευτύχημα για τον υποψήφιο ήταν πως μη γνωρίζοντας αγγλικά, διάβασε κατακρεουργώντας τες όλες τις ξενόγλωσσες ονομασίες, με αποτέλεσμα ακόμα και όσοι απ’ τους ακροατές του γνώριζαν ή είχαν ακούσει για τα θέματα αυτά, να υποθέσουν πως αναφερόταν σε άλλες πρωτοβουλίες.
***
Ο υποψήφιος εξελέγη και ευτυχώς για όλους μας η χώρα δεν χρειάστηκε τις υπηρεσίες του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Όχι πως θ’ αρνιόταν να τις προσφέρει…
