Κάτω από τις συνθήκες που ζούμε η σιωπή δεν είναι «χρυσός». Διότι η σιωπή μπορεί να ερμηνευθεί σαν αποδοχή ή συναίνεση: «ο σιωπών δοκεί συναινείν», qui tacer consentire κατά το ρωμαϊκό δίκαιο. Δεν έχω λοιπόν το δικαίωμα να σιωπήσω με όσα γίνονται.
Με αφορμή ένα κείμενο που βρέθηκε στα χέρια μου θέλω να εκφράσω την αγανάκτησή μου σαν πολίτης Εορδαίας και φυσικά σαν Έλληνας πολίτης.
Η πατρίδα μας όπως ξέρετε είναι σε μια κατάσταση με πολλά οικονομικά προβλήματα και ο λαός μας περνά δύσκολα.
Μια ομάδα αιρετών ανθρώπων παίρνει αποφάσεις οι οποίες δεν είναι για μένα καθόλου φυσιολογικές για την εποχή που ζούμε. Σας επισυνάπτω το έγγραφο και θα ήθελα το σχόλιο σας εάν είναι φυσικά δυνατό. Είναι πολλά χρήματα που ξοδεύονται στο όνομα του πολιτισμού ή δεν ξέρω τι άλλο και φυσικά το Ω∆ΕΜ λειτουργεί εδώ και 5 χρόνια.
Ευχαριστώ.»
Τα παραπάνω τονίζει ένας συμπολίτης μας, ο Γιάννης Βυρλιος, σε επιστολή που απέστειλε στον «Π» αναφορικά με την απόφαση που έλαβε η διοίκηση της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Εορδαίας (ΚΕΔΕ) για τη συνέχιση της αυτόνομης λειτουργίας του Δημοτικού Ωδείου Μουρικίου που εδρεύει στην Τοπική Κοινότητα Εμπορίου έως και τον Ιούνιο του 2015, παραπέμποντας δηλαδή στο μέλλον την απόφαση για την έναρξη των διαδικασιών συνένωσής του με το “Βαρβούτειο” Δημοτικό Ωδείο Πτολεμαΐδας.
Αντικείμενο προβληματισμού αποτελεί η καθυστέρηση έναρξης των διαδικασιών για τη συνένωση των δύο Ωδείων, ώστε να μειωθεί το λειτουργικό κόστος και όχι μονάχα για τον εν λόγω επιστολογράφο. Καθώς, τα ετήσια έσοδα του Ωδείου Δημοτικής Ενότητας Μουρικίου ανέρχονται σε 12.610 ευρώ, ενώ ο μέσος όρος του ετήσιου κόστους ανέρχεται σε 87.023 €, κατά συνέπεια η ετήσια οικονομική ζημία ανέρχεται σε 74.414€.
Το μέγεθος του κόστους για τη δημοτική αρχή καταδεικνύεται από την παραδοχή της διοίκησης της ΚΕΔΕ ότι το κόστος ανά μαθητή στο Ωδείο Μουρικίόυ ανέρχεται ετησίως σε 3223 €, ενώ στο Βαρβούτειο Ωδείο το ετήσιο κόστος ανά μαθητή δεν ξεπερνά τα 1000 €.
Φυσικά, ζητήματα που αφορούν τον πολιτισμό δεν μπορούν να αποτιμώνται με καθαρά λογιστικούς όρους, ιδιαίτερα που στην εισήγηση προς τη διοίκηση της ΚΕΔΕ τονίζονταν ότι θα γίνει προσπάθεια για την περιστολή των δαπανών με την έναρξη διαπραγματεύσεων περικοπών δαπανών καθηγητών και του καλλιτεχνικού διευθυντή κατά ποσοστό μέχρι 35% και πως σε περίπτωση άγονης διαπραγμάτευσης θα αναζητηθούν νέες συνεργασίες από την τοπική αγορά εργασίας.
Ούτε όμως στο όνομα του πολιτισμού μπορεί σε καιρούς σαν τους σημερινούς να παραπέμπεται στο μέλλον η απόφαση για τη συνένωση του Ωδείου Μουρικίου με το Δημοτικό Ωδείο Πτολεμαΐδας, που θα συνέβαλε στη μείωση των λειτουργικών εξόδων του. Καθώς ούτε τα οικονομικά του δήμου Εορδαίας τού επιτρέπουν τέτοιες γαλαντομίες ούτε οι δημότες δείχνουν διατεθειμένοι να παρακολουθούν σιωπηλοί τη διαρροή πόρων π.χ. για την πληρωμή δύο καλλιτεχνικών διευθυντών ωδείων στον ίδιο δήμο.
Μήπως λοιπόν η ΚΕΔΕ θα έπρεπε να το ξανασκεφτεί και να επισπεύσει την απόφασή της για συνένωση των δύο Ωδείων, αφού το Ωδείο Μουρικίου μπορεί να συνεχίσει το αξιόλογο έργο του και ως παράρτημα του “Βαρβούτειου” Δημοτικού Ωδείου Πτολεμαΐδας;
