«Τον εκτιμώ και εγώ. Όπως έχουμε πει, όμως, δεν είναι θέμα προσώπου. Δεν υπάρχει περίπτωση να ψηφίσουμε εμείς», δήλωσε ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, Νίκος Παππάς, μετά την ανακοίνωση της επιλογής του Σταύρου Δήμα ως υποψηφίου προσώπου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, στέλνοντας το μήνυμα πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στο αίτημα της άμεσης διεξαγωγής εκλογών. Όλα αυτά τον Δεκέμβριο του 2014.
Πέντε χρόνια μετά, ο Τσίπρας σύρεται να ψηφίσει την εκλεκτή του Μητσοτάκη, μετά από μία πρωτοφανώς επιτυχημένη στρατηγική κίνηση του Πρωθυπουργού. Ο Μητσοτάκης εκβίασε και πήρε μια θετική απάντηση από τον Τσίπρα, υποδεικνύοντας για υποψήφια ΠτΔ μια κεντροαριστερή Δικαστικό, η οποία αναδείχθηκε στην ηγεσία του κορυφαίου ελληνικού διοικητικού Δικαστηρίου, με πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας, ενώ δεν χρειαζόταν να στηρίξει την Σακελλαροπούλου ώστε αυτή να εκλεγεί, αναγκάστηκε να τη στηρίξει πρώτα γιατί ήταν δική του επιλογή για το ΣτΕ, και κυρίως γιατί αντιλήφθηκε πως δεν αξίζει να πάει «απέναντι» στον δικαστικό κόσμο χωρίς να αποκομίσει κάποιο πολιτικό όφελος, όπως για παράδειγμα θα αποκόμιζε στην περίπτωση που η προεδρική εκλογή απαιτούσε 180 ψήφους.
Πέραν αυτών, το σημαντικότερο εξερχόμενο της διαδικασίας, είναι η παραδοχή πως ο Τσίπρας εν έτει 2020 στηρίζει την δεδομένη Πρόεδρο Σακελλαροπούλου την οποία κρίνει ως πρόσωπο και της οποίας την πορεία έκρινε ως επιτυχημένη, ενώ το 2014 που απαιτούνταν εθνική σύμπνοια δεν στήριξε τον Σταύρο Δήμα, τον οποίο κατά τα άλλα εκτιμούσε. Ακολούθως προκάλεσε με βίαιο τρόπο εκλογές, οδηγώντας τη χώρα στις γνωστές περιπέτειες του 2015, στο Μνημόνιο και στη αμερικανική ευθυγράμμιση. Συνεπώς για τον πρώην Πρωθυπουργό η προεδρική εκλογή άλλοτε είναι θέμα προσώπου, και άλλοτε όχι.
Η σημαντική διαφορά τώρα, με την εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου είναι το ότι το 2015 η Νέα Δημοκρατία συνέβαλλε στην επιλογή προσώπου κοινής αποδοχής ενώ το 2020 ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε μία ούτως ή άλλως δεδομένη εκλογή από πλευράς της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Θα μπορούσε να πει κάποιος, «μα ο Μητσοτάκης δεν τον ψήφισε τότε», ο αντίλογος όμως είναι πως η επιτυχής έκβαση της εκλογής Παυλόπουλου για τον Τσίπρα ήταν εκ του ασφαλούς, και η ασφάλεια αυτή δεν μπορούσε επί της ουσίας να διαταραχθεί με τη ψήφο μόνο ενός από τους Βουλευτές της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Η σημερινή μετριοπαθής στάση του Τσίπρα θεωρείται στρατηγικά σωστή, υπό την έννοια της ανάγκης για βέλτιστη διαχείριση της ολικής επικράτησης του Μητσοτάκη στο χώρο του προοδευτικού κέντρου.
