Εδώ και μερικές μέρες στον τόπο μας, τη Δυτική Μακεδονία, μαίνεται ένας σφοδρός αλλά και πρωτοφανής πόλεμος. Ο πόλεμος του καφέ!
***
Ένας πόλεμος που ξεκίνησε και εξελίσσεται στην Οικονομική Επιτροπή της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης, με τις μάχες του να διαδέχονται η μία την άλλη. Το παρήγορο είναι πως οι συνεδριάσεις του οργάνου γίνονται μέσω τηλεδιασκέψεων και γι’ αυτό δεν έχουμε μάχες εκ του συστάδην αλλά εξ αποστάσεως, οπότε δεν υπήρξαν, ευτυχώς, τραυματισμοί.
***
Ένας πόλεμος που μπορεί να είναι πρωτοφανής για μας, αλλά είναι ο δεύτερος που καταγράφεται στην παγκόσμια ιστορία, αφού ο πρώτος καταγράφηκε την περίοδο του Αμερικάνικου εμφυλίου πολέμου (1861- 1865), όταν οι στρατιώτες Βορείων και Νοτίων κατανάλωναν υπερβολικές ποσότητες καφέ ως τονωτικό και ενισχυτικό των δυνάμεων τους για να μπορούν να πολεμούν όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες χωρίς διακοπή, εξ ου και στο συγκεκριμένο πόλεμο δόθηκε, από ορισμένους, ο τίτλος «πόλεμος του καφέ».
***
Μόλις το πληροφορηθήκαμε, απευθυνθήκαμε σε έγκριτους ιστορικούς επιστήμονες της περιοχής για να μας διαφωτίσουν, αξιολογώντας τα δύο γεγονότα, αν και το δεύτερο είναι ακόμα εν εξελίξει κάτι που δεν επιτρέπει, για την ώρα, επαρκή και απόλυτα αξιόπιστη αξιολόγηση του.
***
Μας είπαν, λοιπόν, πως κατ’ αρχήν υπάρχει μια ομοιότητα, καθώς και οι δύο έχουν τα χαρακτηριστικά ενός εμφυλίου πολέμου.
***
Μια ακόμα, πιθανή, ομοιότητα είναι πως οι πρωταγωνιστές έπιναν και πίνουν τον ίδιο καφέ, τον γνωστό «Αμερικάνο». Οι Αμερικανοί σίγουρα, αλλά και κάποιοι δικοί μας οπωσδήποτε (σ. σ. οι κακές γλώσσες λένε πως έμαθαν να τον πίνουν αφότου εξελέγησαν, καθώς πριν οι γνώσεις τους έφταναν μέχρι τον παραδοσιακό ελληνικό, κάτι που απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας και τις καταγγέλλουμε [σ.σ. τις κακές γλώσσες εννοείται πως απορρίπτουμε και καταγγέλλουμε, όχι αυτούς που έπιναν «αμερικάνο»]).
***
Η τρίτη, σίγουρη, ομοιότητα, σύμφωνα με τους ιστορικούς πάντα, είναι ο λόγος για τον οποίο έπιναν πολύ καφέ. Για να βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση, πολεμώντας μέρα, κυρίως όμως, νύχτα, τους εχθρούς της ανάπτυξης αλλά και του τόπου, οι οποίοι, κατά πώς το ‘χαν συνήθειο, αγρυπνούσαν και προσπαθούσαν να μας πλήξουν όταν έπεφτε το σκοτάδι.
***
Έτσι εξηγείται το ποσό των 110.000 ευρώ που, ειπώθηκε πως, κόστισαν οι καφέδες την πενταετία της θητείας της προηγούμενης Περιφερειακής Αρχής. Ποσό που αν υπολογίσουμε πως κάθε καφές κόστιζε δύο (2) ευρώ, αντιστοιχεί σε 55.000 καφέδες, τους οποίους αν κατανείμουμε στο χρονικό διάστημα που διήρκησε η θητεία της, τότε έχουμε τριάντα δύο (32), περίπου, καφέδες την ημέρα. Αν τους έπιναν πάνω από δέκα πέντε (15) αιρετοί, τότε μιλάμε για δύο καφέδες ανά άτομο, νούμερο φυσιολογικό. Αν τους έπιναν κάτω από πέντε (5), τότε μιλάμε για έξη (6) καφέδες ανά άτομο. Σας φαίνονται πολλοί; Για δοκιμάστε να μείνετε ξάγρυπνοι τόσα βράδια, όσα έμειναν εκείνοι για να προασπίσουν και να προστατέψουν τα συμφέροντα του τόπου και μετά τους κρίνετε…
***
Μόλις ολοκληρώσαμε με την γνώμη των ιστορικών, στραφήκαμε στον άλλο επιστημονικό κλάδο, του οποίου θα θέλαμε την γνώμη του, αυτόν των πολιτικών επιστημόνων.
***
Αρχικά, μας δήλωσαν πως όλα τα μέλη του κλάδου παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή και τεράστιο ενδιαφέρον τον πόλεμο του καφέ, θέμα για το οποίο σκέφτονται πολύ σοβαρά μόλις ολοκληρωθεί να διοργανώσουν και ένα διεθνές συνέδριο με θέμα: «Ο ρόλος του ελληνικού καφέ στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, ή Από τον τούρκικο καφέ στον εσπρέσο διακόσια χρόνια δρόμος». Στη συνέχεια, τον χαρακτήρισαν ως ύψιστο πολιτικό γεγονός, το οποίο εκτός του ότι ανεβάζει το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου στην Περιφέρεια μας, αλλά και στη χώρα γενικότερα, μπορεί ν’ αποτελέσει την θρυαλλίδα και άλλων σημαντικών εξελίξεων.
***
Δηλαδή, μόλις εξαντληθεί το θέμα του κόστους των καφέδων η συζήτηση να στραφεί στο ζήτημα των ειδών του καφέ που καταναλώθηκαν, τις προσμίξεις που υπήρξαν, αν δηλαδή έβαζαν ζάχαρη, γάλα, ή κάποιο ποτό στον καφέ τους. Και έπειτα να περάσουν και σε άλλα κεφαλαιώδη ζητήματα, όπως η κατανάλωση αναψυκτικών, χυμών, σνακ, αρτοσκευασμάτων και γλυκισμάτων κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων των διαφόρων οργάνων.
***
Το κυριότερο, βέβαια, σύμφωνα με τους πολιτικούς επιστήμονες, είναι άλλο. Πως, επιτέλους, οι πολιτικοί μας απελευθερώνονται και αρχίζουν να μιλούν με παρρησία και να εκφράζουν την άποψη τους χωρίς να λογαριάζουν πολιτικό κόστος για κάθε σημαντικό θέμα της περιοχής. Αφού ξεκίνησαν να μιλούν για ένα ουσιώδες και κομβικό θέμα, όπως η κατανάλωση του καφέ, τότε είναι σίγουρο πως θα είναι έτοιμοι και θα μπορέσουν να μιλήσουν για όλα τα σημαντικά θέματα του τόπου και πολύ περισσότερο να προτείνουν ρηξικέλευθα σχέδια και δράσεις που θα μας φέρουν σίγουρα στον 21ο αιώνα. Αρκεί, φυσικά, να καταφέρουν να έρθουν κι οι ίδιοι στον αιώνα αυτό…
