Οι κορυφαίοι Τουρκίγοι πολιτικοί (ανεξαρτήτως!) προανάγγελναν εδώ και μήνες αδιαλείπτως «νυκτερινές επισκέψεις» σε μία χώρα (την Ελλάδα) που θεωρούσαν ότι «είναι του χεριού τους». Άλλωτε απαξιωτικά, άλλωτε πάλι θυμωμένα και απειλητικά, ξεστόμιζαν απειλές και ύβρεις προς τον Ελληνικό λαό και τους ηγέτες του.
Ως νέοι Δον Κιχώτηδες έβλεπαν τους ανεμόμυλους στα Ελληνικά νησιά ως δράκους έτοιμους να τους κατασπαράξουν και αυτοί σαν ηρωικοί ιππότες θα έπρεπε να αναλάβουν δράση επελαύνοντας -ενίοτε και κολυμπώντας- «μια νύκτα σκοτεινή». Σαγήνευαν το λαό τους με μεγαλεία, ανυπέρβλητη ισχύ και υπερήφανες περιφερειακές δυνάμεις. Ανάγγελναν υπεροπτικά στον κόσμο ότι ξεκινά «ο αιώνας της Τουρκίγιας»!
Και Τουρκιγικός λαός? Συναθροίζονταν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις και συνεπαρμένος από «τα λόγια τα παχιά» γιουχάριζε στο άκουσμα του ονόματος της Ελλάδας και της ηγεσίας της. Ωσάν να έφταιγε αυτή για τα δεινά που βιώνει η συντρηπτική πλειοψηφία των γειτόνων μας.
Από κοντά και οι υπόλοιποι πολιτικοί, κράδεναν το γιαταγάνι και διαγκονίζονταν ποιος θα κάνει πρώτος το «γιουρούσι» στην «μικρή» Ελλάδα και να την καταπιούν με μια χαψιά. Μια πλυμηρίδα μίσους και μισαλοδοξίας δίετρεχε όλα τα μέσα ενημέρωσης έχοντας πλέον σχεδόν καταφέρει να πειστούν οι ίδιοι αλλά κυρίως να πείσουν τον απλό λαό ότι, η Ελλάδα είναι ο κακός λύκος που εκ νησιών ορμώμεμενη θα καταστρέψει τα Τουρκιγικά οράματα και μεγαλεία…
Και εκεί που ο εγωιστής ένοικος του «λευκού παλατιού» (κατά το «λευκός οίκος»), αναζητούσε απελπισμένα μία αφορμή να ξιφουλκίσει εναντίον της Ελλάδας και στη συνέχεια να αναβάλει τις εκλογές (και όχι μόνο) που τον περιμένουν στη γωνία, ήρθε -κυριολεκτικά- μια νύκτα ξαφνικά στην Τουρκίγια, ο εγκέλαδος!
Και σείστηκε η Γη από την ισχύ, όχι όμως μιας κρατεάς πολεμικής μηχανής (που ονειρεύονταν ο Έρντο και οι συν αυτό), αλλά της μητέρας φύσης. Ισχύ τρομακτική, ήρθε μια νύκτα ξαφνικά και σάρωσε ανθρώπους, περιουσίες, υποδομές. Κατεδάφησε την τουρκιγική οικονομία όπως τις χάρτινες πολυκατικίες και έπνιξε στη σκόνη το αστραφτερό μεγαλείο της Τουρκίγιας. Έδειξε τι μπορεί να κάνει αυτή η φύση με τις δυνάμεις της και όχι μόνο ο Έρντο με τους πυραύλους του.
Και η Ελλάδα και Ελληνικός λαός? Άδραξε αμέσως την ευκαιρία σπεύδοντας προς βοήθεια, γνωρίζοντας καλά τι σημαίνει ανθρώπινος πόνος και καταστροφή. Έδειξε ανωτερότητα και αλληλεγγύη και μεγαλοσύνη αληθινή. Αποτέλεσμα, πέρα από το προφανές που είναι η «ανάσταση» των δύστυχων ανθρώπων μέσα από τα χαλάσματα, είναι η κατεδάφιση της εκπορευόμενης από το σύνολο σχεδόν της Τουρκιγικής πολιτικής ηγεσίας, προπαγάνδας κατά της Ελλάδας.
Η Ελλάδα με αυτή της όμως τη στάση έδειξε και προς όλους της διεθνούς κοινότητας που δυσπιστούσαν ότι ήταν το θύμα και όχι ο θύτης στην όξυνση των Ελληνοτουρκιγικών σχέσεων.
Συμπερασματικά και κοιτώντας το τρομερό αυτό γεγονός του σεισμού «από απόσταση», η Ελλάδα εξασφάλισε ηρεμία στο πεδίο για τα επόμενα λίγα χρόνια. Κέρδισε το χρόνο που χάθηκε -λόγω μηνημονίων- ώστε να μπορέσει να ορθοποδήσει οικονομικά, να ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις της και να καταστεί δύσκολος αντίπαλος για τον όποιον μεγαλομανή και επιθετικό γείτονα.
Απόστολος Πολυζάκης
Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
