Η αυλαία του συλλαλητηρίου για τη ΔΕΗ έπεσε. Ήμουν εκεί όχι μόνο για να καταγράψω, αλλά κυρίως για να στηρίξω συμβολικά ως όφειλα με την παρουσία μου την προσπάθεια αποτροπής του βίαιου ξεπουλήματος της ΔΕΗ. Για εμένα και για πολλούς ακόμα, η παρουσία μας εκεί ήταν συμβολική, μιας και έχουμε συνειδητοποιήσει πως οι δωσίλογοι που βάζουν τις τζίφρες στα ΦΕΚ των “μεταρρυθμίσεων” δεν επηρεάζονται από τις κινητοποιήσεις της Πτολεμαΐδας, καθώς έχουν χάσει συνειδητά την επαφή με την κοινωνία.
Η πλατεία της Πτολεμαΐδας γέμισε ασφυκτικά από κόσμο που κλήθηκε να υπερασπιστεί το δημόσιο χαρακτήρα της ΔΕΗ. Αρχικά με εντυπωσίασε το πλήθος που αριθμούσε δύο-τρεις χιλιάδες κόσμου. Όταν όμως αναλογίστηκα πως η αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της Επιχείρησης μπορεί να επιφέρει άμεσες αλλαγές στις ζωές πάνω από είκοσι χιλιάδων ενήλικων Δυτικομακεδόνων, το ξανασκέφτηκα και απογοητεύτηκα από τη συμμετοχή.
Πολλοί θεώρησαν πως το συλλαλητήριο αυτό ήταν υποκριτικό, έγινε δηλαδή για να γίνει. Αυτό αποτυπώθηκε και στις στήλες αυτής της εφημερίδας, με τη λογική πως διοργανωτές και ομιλητές ήταν γνώστες της οικονομικής κατάρρευσης της επιχείρησης, των συμβατικών υποχρεώσεων της Χώρας, αλλά και της εξέλιξης της 1ης, 2ης, 3ης κ.ο.κ. αξιολόγησης. Ήξεραν και συναινούσαν με τη σιωπή τους, και τώρα κλαίνε με μαύρο δάκρυ.
Διερωτήθηκε αλήθεια κανείς, γιατί δεν ήρθε ο κόσμος; Γιατί η εκδήλωση δεν ήταν παλλαϊκή, όπως προαναγγέλθηκε; Ο λόγος είναι πλέον σαφής. Ο πολίτης βαρέθηκε να σέρνεται σε στημένες φιέστες και διαμαρτυρίες. Αφού αντέδρασε, αφού ξέσπασε, πλέον αναζητά την ουσία. Αναζητά λύση στα προβλήματα. Ήταν αρνητικά προδιαθετημένος γι’ αυτό που θα έβλεπε στην εξέδρα. Ήξερε πως θα ακούσει στείρες αντιδράσεις.
Τους αιρετούς δεν τους αναδεικνύουν οι κοινωνίες ούτε για να διαφωνούν ούτε για να διαμαρτύρονται. Τους αναδεικνύουν μέσω των εκλογικών διαδικασιών για να διαχειρίζονται καταστάσεις, και για να δίνουν λύσεις σε προβλήματα. Και ο κόσμος της Δυτικής Μακεδονίας ήξερε πως το συλλαλητήριο αυτό, και οι διοργανωτές του, δεν μπορούν να δώσουν λύσεις, παρά μόνο να αναδειχθούν με ασφάλεια ήρωες σε ένα καράβι που βουλιάζει.
Επειδή η κουβέντα περί παραιτήσεων συνδικαλιστών, αυτοδιοικητικών και λοιπών “θεσμικών” στα πλαίσια της διαμαρτυρίας έχει ξεκινήσει να γίνεται γραφική, ας αφήσουμε κατά μέρος την προεκλογική πολιτική διαχείριση, και ας τους αφήσουμε να παίξουν το ρόλο τους με σκοπό το βέλτιστο όφελος για την περιοχή. Όχι θεωρητικά, αλλά συγκεκριμένα. Να κάτσουν και να διαμορφώσουν σε ρεαλιστική βάση και με δεδομένα τα αποτελέσματα της δεύτερης αξιολόγησης, τη βέλτιστη μετάβαση της σοβιετικής περιφερειακής μας οικονομίας στο επόμενο στάδιο. Αυτό πρέπει να είναι το θέμα συζήτησης στις εξέδρες, στα τηλεπαράθυρα, στα δημόσια φόρα. Αν πάλι αποφασίσουν να συνεχίσουν να πορεύονται έτσι, σε καθένα από τα επόμενα συλλαλητήρια που θα διοργανώνουν, θα βλέπουν όλο και λιγότερους χειροκροτητές, και θα νιώσουν τη μοναξιά της εξέδρας στον “κρανίου τόπο”….
