Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η ημέρα του απόλυτου πένθους για την Χριστιανοσύνη, καθώς τα ξημερώματα, ο Ιησούς, οδηγήθηκε στην Σταύρωση και στον θάνατο Του.
Το Newpost, με την επιστημονική βοήθεια του Ιάκωβου Γερούδη, θα επιχειρήσει να σας μεταφέρει τη «νεκροψία» και η «ιατροδικαστική έκθεση» για το μαρτύριο και τον θάνατό Του Ιησού.
Ο Ειδικός Ιατροδικαστής και υποψήφιος διδάκτωρ, Ιάκωβος Γερούδης, επιχειρεί να περιγράψει τον μαρτυρικό θάνατο του Ιησού.
– Δεκάδες επιστήμονες επιχείρησαν να εξηγήσουν ιατρικώς τον σταυρικό θάνατο του Ιησού Χριστού. Με ποια μεθοδολογία και βάση ποιων πηγών;
-Οι ιστορικές πηγές που χρησιμοποίησαν οι ιατρικές μελέτες είναι οι περιγραφές των τεσσάρων Ευαγγελιστών αλλά και συγγραφείς του πρώτου αιώνα μ.Χ., Χριστιανοί, Εβραίοι και Ρωμαίοι, οι οποίοι αναφέρουν πληροφορίες για την ιουδαϊκή και τη ρωμαϊκή νομοθεσία, καθώς και για τον τρόπο που εκτελούνταν οι ποινές της μαστίγωσης και της σταύρωσης. Άλλα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα είναι η περίφημη Σινδόνη του Τουρίνου, με την οποία πιστεύεται ότι τύλιξαν το ίδιο το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση, και αρχαιολογικά ευρήματα όπως ένας σκελετός ανθρώπου που σταυρώθηκε στην εποχή του Ιησού και βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ. Ο Ιατροδικαστής οφείλει να συνεκτιμά τις προφορικές και γραπτές μαρτυρίες, την μεθοδολογία και να εξατομικεύει για να διατυπώσει τα επιστημονικά του συμπεράσματα, την επιστημονική του γνώμη δηλαδή. Δεν την διατυπώνει γενικά αλλά ειδικά για κάθε περίπτωση.
-Ήταν ο θάνατος του Χριστού πολυπαραγοντικός;
– Ναι για λόγους που αφορούν την διάρκεια, την ένταση και τον μηχανισμό του θανάτου κατά το περιγραφόμενο από τους Αποστόλους και από τον συνήθη τρόπο του αργού και βασανιστικού θανάτου διά του σταυρού.
Το περιγραφόμενο στα Ευαγγέλια μαρτύριο και ο θάνατος θα πρέπει να συσχετιστούν με τα αρχαιολογικά ευρήματα και τις αναφορές στον σταυρικό θάνατο από τους Ρωμαίους κατά την περίοδο του 33 μΧ οπότε και χρονοθετείται περίπου .
Συγκεκριμένα έχουμε εκ των ανασκαφών στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η συνήθης πρακτική ήταν η σταύρωση όχι των παλάμων αλλά της έσω επιφάνειας των καρπών, πρώτα για να συγκρατείται το βάρος του εσταυρωμένου ευχερέστερα και δεύτερον για να προκαλείται ισχυρότερο άλγος αφού έτσι τραυματίζεται το μέσο νεύρο. Οι ήλοι δηλαδή τα καρφιά που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι ήταν περί τα 11,5 εκ σε μήκος. Ανάλογα με τον χρόνο που ήθελαν να διαρκέσει το μαρτύριο οι ήλοι διέφεραν σε αριθμό . Αλλού απεικονίζεται ο Χριστός με 3 και αλλού με 4. Παρόλο που πιο λογική είναι η σταύρωση των καρπών προκρίνω λόγω της επίδειξης των παλαμών στον άπιστο Θωμά τις παλάμες και συνεπώς εκτός από την περίδεση των ώμων υπήρξε και περίδεση των καρπών. Για να επιτευχθεί η παράταση του θανάτου χρησιμοποιούνταν πρώτα σχοινί επαρκούς διαμέτρου και σκληράς συστάσεως με το οποίο το σώμα συγκρατείτο επί του σταυρού, συνήθως από τους ώμους για να μην προκληθεί με το ίδιον βάρος του, μόνιμη έκπτυξη του θώρακα και περιορισμός του εύρους των αναπνευστικών κινήσεων, και δεύτερον σύμφωνα με την ιατροδικαστική αρχαιολογία με την «sedecula» που επιμήκυνε το μαρτύριο, δηλαδή ένα σκαλοπάτι -κάθισμα.
Στην περίπτωση που εξετάζουμε δεν δόθηκε πρό της σταυρώσεως ή κατά την διάρκεια της αναισθητικό σε οίνο, δεν χτυπήθηκαν με σφύρα ή άλλα βαρέα και αμβλείας επιφανείας όργανα τα κάτω άκρα για να επισπευθεί το μαρτύριο. Συνεπώς αυτοί που ανέλαβαν να εκτελέσουν τον Χριστό επέδειξαν αναλγησία προσπαθώντας με κάθε τρόπο να επιμηκύνουν το μαρτύριο. Εντούτοις υπήρξε σύμφωνα με τα Ευαγγέλια σχετικά σύντομος. Πώς εξηγείται; Λόγω του λογχισμού της πλευράς και λόγω του ψυχοσωματικού βασανισμού των δύο προηγούμενων ημερών.
– Επηρεάστηκε δηλαδή ο χρόνος επελεύσεως του θανάτου από όσα προηγήθηκαν;
Ο Χριστός παρέμεινε επί του σταυρού 6 ολόκληρες ώρες. Ο σταυρικός θάνατος ανάλογα με το μέσο, τον τρόπο και την κράση του εσταυρωμένου επέρχεται από 3 έως και 3 μέρες περίπου. Ο Χριστός ήταν 33 χρονών, ακμαίος και ασκητικός, συνηθισμένος στις κακουχίες και στις επίπονες συνθήκες ζωής της εποχής του αλλά και του τόπου, δηλαδή της Ιουδαίας. Όμως άυπνος επί 2 ολόκληρες μέρες ανακρίθηκε από Ρωμαίους και Εβραίους 6 φορές από την Μεγάλη Πέμπτη ως το Τέλος και βασανίστηκε πολλάκις με φρικτό τρόπο. Συγκεκριμένα μαστιγώθηκε, ραπίστηκε, υποχρεώθηκε να μεταφέρει το οριζόντιο μη λειασμένο ξύλινο σκέλος του σταυρού του σημαντικού βάρους σε μεγάλη απόσταση και ανάμεσα στον Εβραϊκό όχλο, για τουλάχιστον 4 χιλιόμετρα φέροντας επί της κεφαλής του ακάνθινο στέφανο, δηλαδή όργανο νύσσον σε πολλά σημεία. Ένας άνθρωπος της εποχής μας ίσως να κατέληγε μόνο από την ψυχοσωματική καταπόνηση των όσων προηγήθηκαν. Καταλυτική ήταν η ανάληψη του σταυρού από τον Σίμωνα Πέτρο όταν ο Χριστός κατάκοπος έπεσε στην ανηφορική πορεία προς τον Γολγοθά τρεις φορές.
Οι τρεις τρόποι βασανισμού πρό της σταυρικής εκτέλεσης θα μπορούσαν να προκαλέσουν ο καθένας ξεχωριστά τον θάνατο του Χριστού. Συγκεκριμένα:
Τα απανωτά χτυπήματα με το φραγγέλιο δηλαδή με μια δεσμίδα πέτσινα λουριά στα οποία ήταν δεμένα μεταλλικά μπαλάκια ή αιχμηρά κόκαλα αρνιού μετέβαλαν ολόκληρο το οπίσθιο μέρος του σώματος του καταδικασμένου σε αιμορραγούσα πληγή με οξύ άλγος και αιμορραγική διάθεση του.
Ο ακάνθινος στέφανος εφαρμοσμένος πέριξ της κεφαλής που είναι από τα πλέον νευροβριθή ανατομικά μέρη του ανθρώπου προκαλούσε αιμορραγική διάθεση και οξύτατο άλγος ως πολυνύσσον όργανο προκλήσεως τραύματος..
Τέσσερα χιλιόμετρα υπό αυτές τις συνθήκες θα ήταν αρκετά για καρδιακή ή νευρογενή κατάρριψη του βασανιζομένου.
Κατά την σταύρωση και την ανάρτηση του στον σταυρό από την εύλογη ψυχοσωματική ταλαιπωρία και το παρατεταμένο οξύ άλγος νηστικός, διψασμένος και άυπνος επί 2 μέρες ο Χριστός βρίσκεται ήδη σε κατάσταση επιθανάτια.
Το τέλος σηματοδοτείται με την απώλεια των αισθήσεων την πτώση της κεφαλής και τον λογχισμό της πλευράς. Επειδή στην σενδόνη εμφανίζεται να φέρει κάταγμα δεξιάς ωμοπλάτης, προφανώς από την πτώση του κατά την μεταφορά του σταυρού του παράλληλα με την αιμορραγική διάθεση από τα εξωτερικά του τραύματα εμφάνιζε και εσωτερικά αιμορραγική διάθεση με αποτέλεσμα τον ασφυκτικό θάνατο με τρεις διαφορετικές αιτιολογίες. Πρώτα την αιμορραγία εσωτερική και εξωτερική, δεύτερον τον περιορισμό της ευχερούς εκπτύξεως του θώρακα και εκ της τρώσης διά της λόγχης τον τραυματικού τύπου αιμοπνευμοθώρακα. Δηλαδή αν δεν είχε ήδη καταλήξει και είχε απωλέσει τις αισθήσεις του με την κλίση της κεφαλής ο λογχισμός επέφερε πλέον την τελική αιτία του θανάτου. Από ορισμένους μελετητές θεωρείται ότι ο Χριστός κατέληξε πριν λογχιστεί πάντως και το ύδωρ και αίμα το εξηγούν λόγω της εσωτερικής αιμορραγίας και του εγκεφαλονωτιαίου υγρού που προσομοιάζει λόγω της διαφανούς του συστάσεως με ύδωρ.
Ο Ιατροδικαστής Ιάκωβος Γερούδης, καταλήγει: «Για να έχουμε βέβαια απόλυτα εμπεριστατωμένη γνώμη θα έπρεπε να εξετάσουμε με Ιατροδικαστικό τρόπο πέραν από τις μαρτυρίες και το σώμα του Ιησού Χριστού κάτι που είναι αδύνατον».
