Γράφει ο κ. Βόγλης: Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 11 Φεβρουαρίου 1949 όταν οι αντάρτες προσέγγισαν τις αμυντικές θέσεις του στρατού περιφερειακά της πόλης µε σκοπό να διανοίξουν δρόµους για την επίθεση. Στις 12 Φεβρουαρίου η απόπειρα των ανταρτών να εισβάλουν στη Φλώρινα από δυτικά αποκρούστηκε. Την επόµενη ηµέρα οι ανταρτες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, ενώ ο στρατός πέρασε στην αντεπίθεση.
Την περιοδο εκείνη ο Νικοσ Ζαχαριάδης είχε φοβερή αντιπαλότητα με τον αρχηγό του αντάρτικου Μάρκο Βαφειάδη και πέτυχε και τον αποµάκρυνε από την αρχηγία του ∆.Σ. την οποία ανέθεσε στον πιστό δικό του άνθρωπο Βλαντά. Στον Βλαντά ανάθεσε και την αρχηγία – ευθύνη της µάχης της Φλώρινας. Στη µάχη πήραν µέρος 3.500 αντάρτες µε δύο ταξιαρχίες. Η 14η ταξιαρχία, µε διοικητή τον Λευτεριά (Λευτέρης Λαζαρίδης) εισέβαλε στη νότια πλευρά και κατέλαβε το τµήµα αυτό της πόλης της Φλώρινας. Η δεύτερη ταξιαρχία κατέλαβε κυκλωτικά τα υψώµατα γύρω από την πόλη της Φλώρινας, όπου δεσπόζει το µεγάλο φαράγγι και σε περίπτωση υποχώρησης θα ήταν η οδός διαφυγής, αφού ολόκληρη η ορεινή ζώνη ήταν υπό τον έλεγχο των ανταρτών.
Οι αντάρτες, γαντζωµένοι στη νότια πλευρά της πόλης, επιχειρούν τη δεύτερη ηµέρα αλλά δεν µπορούν να προχωρήσουν, την τρίτη ηµέρα δεν κάνουν καµία επιθετική προσπάθεια εν αναµονή ενισχύσεων που περίµεναν. Και ενώ στη νότια πλευρά της πόλης οι αντάρτες πολεµούν να κρατήσουν τις θέσεις τους και µε την άφιξη των ενισχύσεων να επιτεθούν για την κατάληψη του κέντρου της Φλώρινας, ο Βλαντάς χάνει τον έλεγχο των δυνάµεων του, χωρίς να ειδοποιήσει τα τµήµατα που βρίσκονταν ήδη µέσα στη Φλώρινα, δραπετεύει από το πεδίο µάχης, άφησε µοναχούς τους αντάρτες που πολεµούν στην πόλη, απέσυρε ολους τους άντρες από τα υψώµατα, εγκατέλειψε τα πολυβολεία τα οποία θα υποστήριζαν την έξοδο από την πόλη της Φλώρινας των τµηµάτων που µάχονταν για την κατάληψή της.
Με την υποχώρηση αυτού του τµήµατος των ανταρτών κατέλαβαν τις θέσεις αυτές αµέσως δυνάµεις του τακτικού στρατού. Οταν οι δυνάµεις των ανταρτών που βρίσκονταν µέσα στην πόλη δεν ενισχύθηκαν, υποχώρησαν και πορεύτηκαν συντεταγµένες στη συµφωνηµένη πύλη οπισθοχώρησης, το φαράγγι της Φλώρινας, σε πλήρη άγνοια ότι οι αντάρτες που κρατούσαν τα υψώµατα εγκατέλειψαν τις θέσεις. Μετρήθηκαν στη Φλώρινα 743 νεκροί στο πεδίο, µεταξύ των οποίων και ο διοικητής της 14ης ταξιαρχίας Καπετάν Λευτεριάς, ο οποίος αφού προηγούμενης κατήγγειλε το Νίκο Ζαχσριαδη ότι αφού προηγουμένως ηρθε σε κάποια συνεννόηση και συναλλαγή, ουσιαστικά ξεπούλησε τον αγώνα τους, αφήνοντας βορρά στον εθνικό στρατό, τους μαχητές του Δημοκρατικού στρατού που τους γάζωναν μέσα στο φαράγγι που είχαν εγκλωβιστεί εν αγνοία τους, από δύο πλευρές, μέχρι την εξολόθρευση τους και νοιωθοντας μεγάλη ευθύνη απέναντι στους συμπολεμιστές του που προδομένοι έχαναν τις ζωές τους, βάζει το πιστόλι του, στον κρόταφο του μπροστά στους συνεργάτες του και αυτοκτονεί. Από πλευράς Των ανταρτών, οι περισσότεροι σκοτώθηκαν κατα την ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ από το φαράγγι, µέσα στο φαράγγι.
+ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Ι.ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ. (Αδερφος του Καπετάν Λευτεριά)
*Αναπληρωτής Καθηγητής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΘ
