Πλησιάζει η παγκόσμια μέρα της γυναίκας και για άλλη μια φορά πολύ μελάνι θα χυθεί για την ισότητα και την ισοτιμία των φύλων .
Αμέτρητα δελτία τύπου από πολιτικούς, πολιτευτές, δημάρχους και εντεταλμένους θα μας κατακλύσουν, για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των γυναικών, θα μας μιλήσουν για τις υφάντριες της Νέας Υόρκης του1857 και όλοι αυτοί θα βρουν άλλη μια αφορμή για να έχουν λόγο ύπαρξης στα ΜΜΕ, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έτσι θα θεωρούν πως τέλεσαν το πολιτικό τους καθήκον.
Αυτή είναι όμως η ουσία του εορτασμού της ημέρας της γυναίκας; Η επέτειος αυτή έχει «κακοποιηθεί» εδώ και χρόνια και υπεύθυνες είμαστε και εμείς οι ίδιες, αφού η 8η Μάρτιου για πολλές από εμάς, αποτελεί μόνο μια αφορμή για εξόρμηση στην νυχτερινή ζωή. «Καταπιεσμένες αγέλες γυναικών» κατακλύζουν μπαράκια, κέντρα διασκεδάσεως και «αναστενάζουν» τα τραπέζια στα νυχτερινά μαγαζιά.
Σήμερα λοιπόν εγώ θέλοντας να τιμήσω την μέρα της γυναικάς, θα σας μιλήσω για μια σπουδαία γυναίκα, μια γυναίκα σύμβολο. Όχι δεν έγινε ποτέ εξώφυλλο σε περιοδικό , δεν έχει καμία πρωτιά στο βιογραφικό της, δεν θα αναφερθεί το όνομα της κανένα βιβλίο ιστορίας.
Είναι μια απλή «ανώνυμη» γυναίκα χωρίς ψιμύθια και στολίδια , αν κοιτάξετε δίπλα σας μπορεί να είναι η αδερφή σας, η κόρη, η μητέρα ή η φίλη σας.
Θα σας μιλήσω για μια γυναίκα που δεν ήθελε να κάνει μεγάλη καριέρα, δεν ήθελε να διακριθεί σε κανένα στίβο, η χαρά και ορισμός της ζωής της ήταν να κάνει μια ευτυχισμένη οικογένεια… και την έκανε, από μικρή αφοσιώθηκε στα παιδιά, στο σπίτι και τον άντρα της.
Όμως τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα ονειρεύτηκε… Οι μέρες ήταν γκρίζες όταν εκείνος ήταν εκεί, ο ήλιος ξανάβγαινε μόνο όταν αυτός έφευγε… Μοναδική τους επικοινωνία το:
«-Σκάσε…»
«-Σε παρακαλώ μη… όχι ξανά … σ’ ακούνε τα παιδιά».
Το όμορφο κοριτσίστικο πρόσωπο της είχε γεράσει στην σιωπή! Και ενώ ο καιρός περνούσε και η θλίψη μεγάλωνε, μια μέρα πήρε την μεγάλη απόφαση, μάζεψε τη δύναμη της και έγινε ολόκληρη φωτιά, για να κάψει τις ατσάλινες γροθιές του και να τον εμποδίσει να βλάπτει πια, αυτούς που τον αγαπούν.
Έφυγε τρέχοντας από το σπίτι και το μόνο που πήρε μαζί της ήταν τα παιδιά της. Μόνη της πια έσφιξε τα δόντια και τις γροθιές της για να αντιμετωπίσει τη ζωή.
Βρήκε δουλειά, μα έτσι ευάλωτη όπως ήταν, της επέβαλαν ωράριο σκληρό, χωρίς ασφάλιση, με αμοιβή βασική, αυτή όμως έκανε υπομονή. Ξαναπήγε σχολείο, γιατί ήξερε πως μόνο αν βελτίωνε τον εαυτό της θα διασφάλιζε καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της.
Η ζωή της κυλούσε με πολλές ώρες δουλειάς το πρωί, σχολείο το βράδυ, φροντίδα των παιδιών και του σπιτιού της και όταν κάποια στιγμή αργά τη νύχτα αποκαμωμένη, έβλεπε τα αγγελούδια της να κοιμούνται ήσυχα, χαμογελούσε και ψιθύριζε στον εαυτό της …άξιζε.
Η γυναίκα αυτή είναι γύρω μας, είναι δίπλα μας είναι κάποια από εμάς, γιατί σίγουρα όλες οι γυναίκες αναγνωρίζουν, κάποια στοιχειά της ζωής τους στην παραπάνω ιστορία.
Σήμερα λοιπόν πολλοί θα μιλήσουν με γλαφυρότητα για ισοτιμία, για ισότητα για κατακτήσεις και για την θέση της Ελληνίδας! Ας μη κρυβόμαστε όμως πίσω από το δάκτυλο μας, μόλις πρόσφατα αρχίσαμε να ψιθυρίζουμε για την ενδοοικογενειακή βία, χρειάστηκε η ποσόστωση για την συμμετοχή περισσότερων γυναικών στα ψηφοδέλτια, ακόμα και οι οικονομική κρίση πλήττει περισσότερο τις γυναίκες, αφού τις κάνει ευάλωτες στην ανεργία, στις απολύσεις, στην ανασφάλιστη και μαύρη εργασία.
Για ποια ισοτιμία μιλάμε λοιπόν ; Για ποιες κατακτήσεις; Την ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων, δεν θα τη φέρουν οι νόμοι, αλλά θα την κατακτήσουμε όλοι μαζί. Οι γυναίκες, διεκδικώντας και κυνηγώντας, συνεχώς τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας, αλλά πάντα με συνοδοιπόρους μας, τους άντρες.
Η ισοτιμία θα έρθει όταν ο συνάδελφος, θα σέβεται την συνάδελφο του, θα την προστατεύει από φαλλοκρατικές συμπεριφορές, θα της αναγνωρίζει τους κόπους και τις επιτυχίες της.
Όταν ο σύζυγος θα πάψει να θεωρεί «κτήμα του» τη σύντροφο του, όταν θα αποδεχτεί πως δεν είναι η μοναδική του εργασία η πρωινή και θα αρχίσει να τη βοηθά στις δουλειές του σπιτιού και τις υποχρεώσεις των παιδιών τους.
Όταν ο γιός θα λέει ευχαριστώ, με ένα γλυκό φιλί στην μητέρα του και δεν θα θεωρεί δεδομένη και υποχρεωτική την φροντίδα της. Όταν ο πατέρας θα σέβεται τις ανάγκες και τις επιθυμίες της κόρης του ακριβώς όπως και του γιού του.
Η ισότητα και η ισοτιμία θα ξεκινήσει από το σπίτι μας, το σχολείο και τη δουλεία μας.
Αν θέλουμε λοιπόν να έχει αξία η 8η Μάρτιου, ας ρίξουμε το βλέμμα μας σε κάποια γυναίκα που χρειάζεται τη βοήθεια μας, θα εκπλαγείτε από το πόσες πολλές είναι.
Κρυσταλλίδου Θεοπίστη
Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Εορδαίας
