-Εδώ, Χάμπο…εδώ είμαι…
-Δε σε είδα, Κάκκο, γεμάτο σήμερα το καφενείο…
-Ναι. Καλό αυτό. Πάει καλά ο Πετράκης. Χαλάλι του. Γι’ αυτό σε φώναξα κι εγώ. Για να με δεις.
-Πετράκη, ένα καφέ! Εσύ πίνεις ήδη…
-Ναι, Χάμπο. Και να σε πω τι παρατήρησα, ειδικά σήμερα, που έχει πολύ κόσμο;
-Τι, Κάκκο, για πες.
-Μπορεί, απ’ το πρωί μέχρι τώρα να μπήκαν στο καφενείο ίσα και με εβδομήντα νοματέοι και όλοι ήπιαν καφέ.
-Έεε, και που είν’ το παράξενο, Κάκκο, καφενείο είναι, καφέ θα πιουν. Δε θα πιουν φάρμακα. Γράψε λάθος. Πολλοί απο ‘ μας, μαζί με τον καφέ πίνουμε και κανένα χάπι. Άλλος για την πίεσή, αλλά για την καρδιά, άλλος για ζάχαρο…Γι’ αυτό γράψε λάθος. Ατυχές το παράδειγμα.
-Βρε, άλλο θέλω να πω.
-Έεε αν θες να πεις άλλο, γιατί δε το λες, βρε Κάκκο;
-Θέλω να πω, ούτε ένας, ούτε καν εσύ, δεν είπατε στον Πετράκη, παράδειγμα σε λέω τώρα: “Πετράκη, ένα καφέ με ζάχαρη στη μύτη”, όπως τον πίνει δηλαδή…
-Σωστό… Δεν είπα. Κανείς, όμως δεν είπε, βρε Κάκκο; Μήπως υπερβάλλεις;
-Κανείς σε λέω, αφού!
-Ο καφές σου, Χάμπο.
-Στην υγεία σου, Πετράκη. Και δε με λες Πετράκη, να σε ρωτήσω κάτι;
-Ρώτα, Χάμπο.
-Να εδώ, ο φίλος μου ο Κάκκος λέει, πως απ’ το πρωι, ούτε ένας δε σε παρήγγειλε τον καφέ και να σε πει πως τον πίνει. Είν’ αλήθεια αυτό, Πετράκη;
-Αλήθεια είναι, Χάμπο.
-Και δηλαδή, θυμάσαι όλους και τον καθένα χωριστά, τι καφέ πίνει;
-Έεε, αφού έτσι πρέπει, τι να κάνω; Αφού κανείς δε λέει!
-Μα δε λέει τίποτα;
-Έεε, κάποιοι σα κι εσένα, για παράδειγμα, λένε: “Πετράκη, ένα καφέ”. Κάποιοι άλλοι, θα πουν σκετο”: “Καφέ”! Σκέτο, χωρίς το “Πετράκη”.
-Σκέτο έεε; Χωρίς το “Πετράκη”!
-Ναι, Κάκκο. Σκέτο. Που το “Πετράκη” είναι κάτι σα καλημέρα, ας πούμε.
-Δηλαδή, Πετράκη, ας πούμε έχεις καταχωρημένος στη μνήμη σου, ίσα και με διακόσιους πελάτες, πως πίνουν το καφέ τους;
-Πολύ λίγους λες, Χάμπο!
-Και δε ξεχνάς ποτέ;
-Αφου έτσι πρέπει!
-Και δε σε λένε, κανείς;
–Δε σε τελείωσα το τι λένε. Άλλοι ας πούμε γρυλίζουν: “Χγρρρ”…..Που σημαίνει, ας πούμε, “έναν πολλά βαρύ και όχι”, ή “Έναν σκέτο”, ή “Έναν μέτριο”….
-Μπράβο στο γρυλισμα. Να σημαίνει τόσα πολλά!
-Ναι! Και άλλοι στέκουν αμιλητοι, σα να σε λένε: “Τώρα, κουβέντα θ’ ανοίξουμε; Φέρε τον καφέ να τελειώνουμε”.
-Άρα, γερή μνήμη πρέπει να ‘χει ο καφετζής, έεε Πετράκη;
-Κακώς λένε μνήμη ελέφαντα. Το σωστό είναι “Μνήμη καφετζή”!
