Κύριε Διευθυντά,
Από τις 21 Μαΐου έως 9 Ιουνίου βρέθηκα στην Κέρκυρα. Πρώτη έκπληξη βουνά από σκουπίδια στους δρόμους, οι ώρες και οι ημέρες περνούσαν βασανιστικά μέχρι επιτέλους να αρχίσει η περισυλλογή, αρχές Ιουνίου. Αυτό όμως που με πείραξε πάρα πολύ και με στενοχώρησε ήταν μια επίσκεψη στον παραδοσιακό οικισμό Παλιά ή Άνω Περίθεια για την κοροϊδία σε βάρος των τουριστών κυρίως όχι για μένα.
Οδηγώντας με το αυτοκίνητο στην πλαγιά του όρους Παντοκράτορα για την Παλιά Περίθεια ο δρόμος ήταν γδαρμένος σε κακά χάλια σε δύο σημεία. Το κόστος να επισκευασθούν αυτά τα δύο σημεία δεν είναι μεγάλο. Το προσπέρασα λέγοντας δεν πειράζει. Η μεγάλη αγανάκτησή μου ήταν όταν έφθασα πλέον στον παραδοσιακό οικισμό Παλιά Περίθεια. Τρόμαξα να σταθμεύσω το αυτοκίνητο, όπως και οι δυστυχείς τουρίστες που είχαν έρθει με τα αυτοκίνητά τους, τα περισσότερα πιθανόν ενοικιασμένα.
Δεν υπήρχε ένας οργανωμένος χώρος, ασφαλτοστρωμένος ή τέλος πάντων ίσιος και καθαρός, για την στάθμευση αυτοκινήτων. Με μεγάλη δυσκολία παρκάρισα στον υπαίθριο χώρο όπως και οι δυστυχείς τουρίστες. Αφού τα κατάφερα να σταθμεύσω ξεκίνησα να επισκεφθώ τον παλιό οικισμό. Όπως διάβασα στο ίντερνετ ήταν ένας παραδοσιακός οικισμός με παλιές κατοικίες με αρχιτεκτονικά στοιχεία (τεχνοτροπία) από τον καιρό των Βενετσιάνων. Και οι τουρίστες πιθανόν να το είχαν διαβάσει στα τουριστικά αξιοθέατα του νησιού μέσα από τα κινητά τους, είτε τουριστικούς οδηγούς.
Εδώ πλέον ήταν η αποθέωση της κοροϊδίας. Οι δρόμοι μέσα στον οικισμό που δεν ήταν ίσιοι λόγω ορεινού και δύσβατου εδάφους στην πλαγιά του βουνού ήταν σε άθλια κατάσταση. Πέτρες, χαλίκια και χώμα που με δυσκολία κι προσοχή έπρεπε να βαδίζεις για να μην πέσεις και πάθεις κανένα κάταγμα. Οι δρόμοι είχαν γίνει κακοτράχαλοι από τις μακροχρόνιες βροχές. Το νερό παρέσυρε το χώμα μέσα από τις πέτρες του οδοστρώματος που ήταν σαν αρμός και δημιούργησε αυλάκια στις άκρες, δεξιά και αριστερά του δρόμου.
Στο ξεκίνημα της περιήγησης στον οικισμό είδα λίγα σπίτια επισκευασμένα, μετρημένα στα δάχτυλα, και τρεις ταβέρνες αν θυμάμαι καλά. Τα περισσότερα σπίτια εγκαταλελειμμένα. Οι στέγες να έχουν πέσει μέσα στα δωμάτια και οι πέτρες μόνο από τους τοίχους να χάσκουν να θυμίζουν το παρελθόν. Έβλεπα ευτραφείς και καλοζωισμένους μεσήλικες ξένους τουρίστες από βόρειες χώρες της Ευρώπης να περπατούν με δυσκολία στους κακοτράχαλους δρόμους, ευχόμενος μέσα μου να μην πάθουν οι άνθρωποι κανένα ατύχημα πέφτοντας.
Φανταστείτε τώρα ένας τουρίστας από τις βόρειες χώρες, είτε από οποιαδήποτε άλλη χώρα, με όνειρα να έρθει να χαλαρώσει και να χαρεί και να πάθει ατύχημα περπατώντας σ’ αυτούς τους άθλιους και κακοτράχαλους δρόμους του παραδοσιακού δήθεν οικισμού. Παραδοσιακός μεν μπορεί να είναι, αλλά χωρίς υποδομές και άλλα έργα ανάπλασης που θα προσδώσουν καλλωπισμό, τουριστική προβολή και υπεραξία. Ένας τουρίστας θα μπορεί να ζητήσει και αποζημίωση σε περίπτωση ενός ατυχήματος π.χ. πέσιμο με επακόλουθο ένα κάταγμα.
Τελικά περπατώντας στους δρόμους του οικισμού για να γνωρίσω το χώρο, ένας κατηφορικός κακοτράχαλος μακρύς κεντρικός δρόμος που έδινε την εντύπωση ότι μπορεί να σε οδηγήσει κάπου να δεις κάτι ακόμα πιο κάτω, με οδήγησε να γυρίσω πίσω απογοητευμένος και φοβούμενος ότι μπαίνω σε περιπέτεια, σ’ άγνωστο μέρος. Όταν ρώτησα στην ταβέρνα, αυτά μόνο τα λίγα σπίτια που έβλεπα γύρω μου είπε έπρεπε να πας πιο κάτω ακόμα να δεις και υπόλοιπα σπίτια που δεν φαίνονται. Στο σημείο εκείνο έπρεπε να υπάρχει μια πινακίδα που να καθοδηγεί τους τουρίστες, εάν υπάρχουν και άλλα σπίτια.
Μία επιδιόρθωση αυτών των δρόμων με λίγο τσιμεντοκονίαμα δεν θα στοίχιζε παραπάνω από 10.000 ευρώ, ας βάλουμε 15.000 ευρώ με μια μικρή επιδιόρθωση και ενός χώρου για πάρκινγκ. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα οι τουρίστες να περπατούν με περισσότερη ασφάλεια και να έχουν χώρο να σταθμεύσουν τα οχήματά τους.
Εάν πάμε σε μια πιο σοβαρή δουλειά που θα έπρεπε να γίνει εφ’ όσον υπήρχαν οι κατάλληλοι άνθρωποι με ζήλο και ενδιαφέρον από τις αρμόδιες υπηρεσίες της περιφέρειας ή του δήμου, είτε από τους αιρετούς εκλεγμένους εκπροσώπους θα έπρεπε:
- Να προκηρυχθεί ένας διαγωνισμός να γίνει μια μελέτη για την επιδιόρθωση των δρόμων. Η μελέτη αυτή η καλύτερη να είχε αξιολόγηση από μια επιτροπή από ειδικούς, μηχανικούς, αρχιτέκτονες και αρχαιολόγους πιθανό.
- Το επόμενο στάδιο θα ήταν να προκηρυχθεί ένας διαγωνισμός και να αναλάβει ένας εργολάβος να επισκευάσει τους δρόμους. Αυτό θα έδινε την ευκαιρία στους τουρίστες να περπατούν στους δρόμους του οικισμού με περισσότερη αυτοπεποίθηση, χωρίς τον φόβο ατυχήματος, και περισσότερη οικονομική αξία θα έδινε βεβαίως στον οικισμό.
Βεβαίως υπάρχει κρίση και έλλειψη χρημάτων, αλίμονο όμως μια περιφέρεια (Ιονίων Νήσων) είτε ένας δήμος (Κέρκυρας) να μην μπορεί να επισκευάσει τους δρόμους ενός μικρού οικισμού. Πιο πολύ πιστεύω υπάρχει έλλειψη ενδιαφέροντος είτε γνώσεων τι χρειάζεται για να προσελκύσουμε τουρίστες και να φύγουν ευχαριστημένοι, να προωθήσουμε το τουριστικό προϊόν.
Αυτό που σας περιέγραψα, οι τουρίστες την ίδια περιπέτεια θα τη διηγούνται στη χώρα τους, όπως και τα βουνά από σκουπίδια στους δρόμους, και δεν θα ξαναέρθουν. Για κάποιους μπορεί να αποβεί και μια μοιραία περιπέτεια, περπατώντας σε κακοτράχαλους δρόμους του οικισμού, να υποστούν πέφτοντας κάποιο κάταγμα.
Κορκοτίδης Κωνσταντίνος
Πτολεμαΐδα
