Η εκπομπή Ζουν Ανάμεσά μας με τον Αντώνη Πουγαρίδη, φιλοξένησε τον Σταύρο Κωνσταντινίδη – Πολιτικό Μηχανικό – Συγκοινωνιολόγο.
Πριν από 25 χρόνια στην Πτολεμαΐδα η πόλη διχάστηκε από το ενδεχόμενο να γίνει ή όχι πεζόδρομος ο δρόμος που διέρχεται από την κεντρική της πλατεία. Ο κ. Κωνσταντινίδης το 1999 εκπόνησε την κυκλοφοριακή μελέτη της πόλης της Πτολεμαΐδας, επί δημαρχίας Φραγκουλίδη. Βασικό αίτημα, πέρα από τη μελέτη, ήταν το τι θα γίνει με τον πεζόδρομο που είχε κατασκευαστεί στο κέντρο της πόλης, από την προηγούμενη διοίκηση Τόττη. Ενώ το έργο είχε ξεκινήσει επί δημαρχίας Τόττη και είχε φτάσει στο 80% περίπου της ολοκλήρωσης, η νέα διοίκηση Φραγκουλίδη αποφάσισε να αλλάξει το αρχικό σχέδιο, ενώ το παρασκήνιο ήταν έντονο και υπήρξαν αντιδράσεις αμφότερα.
«Λαμβάνοντας υπόψη πολλές παραμέτρους και συζητώντας με τον κόσμο, καταλήξαμε να προτείνουμε την διάνοιξη του δρόμου με ήπια κυκλοφορία. Δηλαδή, να μπορεί να διέρχεται η κυκλοφορία το αυτοκίνητο με χαμηλή ταχύτητα, καθώς ο πεζόδρομος είχε κόψει την πόλη στα δύο», σημείωσε ο κ. Κωνσταντινίδης, εξηγώντας γιατί πάρθηκε η απόφαση να γίνει ο δρόμος ήπια κυκλοφορίας.
Προσέθεσε, μάλιστα, ότι δημιουργήθηκαν πολλές άλλες παρεμβάσεις, όπως διαπλατύνσεις στις γωνίες στις οποίες κατασκευάστηκαν. Οι μελετητές δεν έχουν επαφές με την κατασκευή αυτού καθ’ αυτού του έργου, όμως, με τον κ. Κωνσταντινίδη να λέει πως οι διαπλατυμένες γωνίες όπου δεν μπορεί κανείς να παρκάρει, είναι μεταξύ άλλων αποτέλεσμα εκείνης της μελέτης.
Εκείνη την περίοδο έγινε και η μελέτη της πόλης της Φλώρινας, και οι εν λόγω μελέτες ήταν οι λεγόμενες μελέτες της πρώτης γενιάς κυκλοφοριακού σχεδιασμού. Για την εν λόγω μελέτη της Πτολεμαΐδας, κάποιοι εκφράζουν δυσφορία για τα λεγόμενα «φιδάκια», με τον ίδιο να εξηγεί πως δεν πρέπει να συγκρίνεται το υφιστάμενο καθεστώς με έναν κανονικό δρόμο, αλλά με έναν πεζόδρομο που τότε ήταν δεδομένο ότι πήγαινε να γίνει.
Εξήγησε, δε, ότι η εν λόγω απόφαση ήταν μια λύση «χρυσή τομή» μεταξύ δύο ακραίων απόψεων, του πεζόδρομου που αρχικά ξεκίνησε και της λύσης ενός κανονικού δρόμου:
«Είχαμε μια απόφαση να πεζοδρομηθεί η 25ης Μαρτίου. Αυτό ήταν τότε μια πόδα, η πεζοδρόμηση κεντρικών οδών, που άλλοτε γινόταν συνειδητά και άλλοτε έβγαινε από το μυαλό ενός δημάρχου. Στην Πτολεμαΐδα αυτό έγινε χωρίς μεγάλη περίσκεψη και έπρεπε να το διαχειριστούμε. Από τον πεζόδρομο που έκοβε την πόλη στα δύο και τότε και σήμερα θα δημιουργούσε προβλήματα, αποφασίσαμε να πάμε σε έναν δρόμο ήπιας κυκλοφορίας. Σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρχουν μεγάλες ταχύτητες, να μην υπάρχει παράνομη στάθμευση, να υπάρχει διέλευση, αλλά να είναι φιλική προς το ευρύτερο περιβάλλον. Ήταν μια χρυσή τομή μεταξύ δύο ακραίων απόψεων, του αποκρουστικού πεζόδρομου και της διάνοιξης ενός κανονικού δρόμου», κατέληξε.
