Ο Πτολεμαϊδιώτης ποιητής Κωνσταντίνος Φωτιάδης παρουσίασε την ποιητική του συλλογή “ΧΡΕΟΣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ”, απόγευμα Σαββάτου, στην κατάμεστη θεατρική αίθουσα του πολιτιστικού Συλλόγου “Βόρειο πεδίο”, σε μιαν άψογα σκηνοθετημένη παρουσίαση του Κωνσταντίνο Μπαμπίλα και απαγγελίες της “ομάδας ανάγνωσης” του Συλλόγου.
Ο ποιητής με αμεσότητα και απολύτως ανεπιτήδευτα παρουσίασε το έργο του και το σκοπό του στην εντυπωσιακά γεμάτη αίθουσα του Βόρειου πεδίου, ενώ ο καλλιτεχνικός διευθυντής Κωνσταντίνος Μπαμπίλας επιχείρησε τον προσδιορισμό του πεδίου δράσης του, δηλαδή της ποίησης, με πλήθος αναφορών σε κορυφαίους και αγαπημένους ποιητές καθώς και στον Κωνσταντίνο Φωτιάδη. Η ομάδα ανάγνωσης που την αποτελούσαν οι κυρίες: Ελένη Μπαμπίλα, Ξένια Παπαδοπούλου , Νίτσα Χριστοφόρου και Βασιλική Γκαραγκάνη διάβασαν αρκετά ποιήματα της συλλογής, σε μίαν άψογα σκηνοθετημένη, θεατρική, παρουσίαση, όπου το φως εξυπηρετούσε δραματικά την ατμόσφαιρα.
Πρόκειται για την έκδοση της πρώτης συλλογής πενήντα δύο ποιημάτων του Κωνσταντίνου Φωτιάδη με τίτλο “ΧΡΕΟΣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ”, σε έκδοση “Οσελότος” που όπως δήλωσε ο ίδιος: “Από το πρώτο που έγραψα στα είκοσί μου χρόνια, έγραφα κατά περιόδους λίγο – λίγο και μετά, μεγαλώνοντας, και τώρα τελευταία έγραψα κάποια πιο κοντινά, λίγο αλλιώς, γιατί πιστεύω, φαίνεται από την εξέλιξη, ότι πάω αλλού, προς την αφαίρεση, όπως το είπε ο Κώστας (Μπαμπίλας), και μάλιστα το επόμενο έργο, το “δευτερογενές πλεόνασμα” που έχει ολοκληρωθεί και θα εκδοθεί, θα έλεγα ότι έχει εντελώς διαφορετικό ύφος, τρόπο, τεχνική. Το ύφος μπορεί να θυμίζει ότι είμαι πάλι εγώ, ο ίδιος, αλλά είναι μία άλλη δουλειά. Είναι μία μετεξέλιξη του τρόπου που γράφω”.
Ο πολυτάλαντος ποιητής που εκφράζεται και με άλλους τρόπους καθώς έχει γράψει σενάρια για το θέατρο και για το σινεμά είπε: “Απλά επειδή η δουλειά η θεατρική και πόσο μάλλον η κινηματογραφική είναι ομαδική απαιτεί πολλούς ανθρώπους να συνεργαστούν, απαιτεί να είναι όλοι ειδικευμένοι, να είναι στρατευμένοι στη δουλειά τους και για να γίνει αυτό απαιτούνται χρήματα! Επειδή εγώ είμαι και του ατομικού αθλήματος, σαν παλιός αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης, είναι πιο εύκολο να κάνεις μία δουλειά μόνος σου, με τις ευαισθησίες σου, με τον αγώνα σου και τη φιλοτιμία σου”.
Σε σχέση με τον τρόπο που γράφει συνήθως, ο ποιητής δήλωσε: “κοίταξε εγώ συνήθως όταν γράφω κάτι το έχω σκεφτεί συνήθως καλά. Έχει έρθει στο μυαλό μου το βλέπω ότι έχει δομικά πραγματάκια και ακρούλες και ουρίτσες και κάπως συνδέονται τα νοήματα και όταν πλέον πω ότι γράφω, το γράφω μία και έξω. Βέβαια, ένα έργο τέχνης ολοκληρώνεται μόνο μέσα στο μυαλό και στη συνείδηση του αναγνώστη. Θέλω να σας βάλω να δουλέψετε και εσείς. Να κάνετε τη δική σας δουλειά. Συνεργασία κάνουμε. Εμείς βάζουμε τις λεξούλες στη σειρά και εσείς οι αναγνώστες κάνετε την άλλη μισή δουλειά και το διαμορφώνεται μέσα στο μυαλό σας. Προσπαθώ να υπάρχει δυνατότητα πολλαπλών αναγνώσεων, από διαφορετικούς ανθρώπους οι οποίοι έχουν διαφορετικά υλικά και μορφωτικά και βιωματικά. Να μπορώ, αν γίνεται, να μιλάω με όλους και για όλους, όσο γίνεται. Οπωσδήποτε έχω βάλει κάποια υλικά μέσα και θα ήθελα ο αναγνώστης να μπορούσε να τα αναγνώρισει και να τα ανακαλύψει και να χαρεί. Ε, και εγώ μαζί του! Αλλά μπορεί να βάλει και άλλα, δικά του και να το κάνει ακόμα καλύτερο το τελικό αποτέλεσμα στην στην ψυχούλα του. Καλό είναι να μιλάμε στην ψυχούλα του ανθρώπου”.
Για τον Κωνσταντίνο Φωτιάδη η ποίηση είναι ένα ατομικό άθλημα το οποίο όμως γίνεται πάντοτε με την συμμετοχή του κόσμου!
Αυτός, όπως λέει σ’ ένα διάλογό του με ένα αδέσποτο σκύλο:
Το ζώο πως να καταλάβει
ότι ποιήματα έγραφα
το χρόνο για να ξεγελάω…
Κόκαλα τύλιγα
σε μία κόλλα χαρτί
για να σου τα προσφέρω…
