Ο συγγραφέας καλείται να παίξει το ρόλο του πνεύματος του καιρού, να δώσει σώμα και ψυχή στις ακαθόριστες ακόμα εικόνες που χρήζουν μορφοποίησης και να συγκινήσει τον αναγνώστη στο σημείο που αυτός να βυθιστεί αυτοθέλητα σε ένα παράλληλο κόσμο που γνωρίζει ότι δεν είναι υπαρκτός.
Ο συγγραφέας καλείται να ξεδιπλώσει την κορδέλα που τυλίγει το κουτί της φαντασίας, να βάλει μέσα σε αυτό τη δική του όραση του κόσμου και να μας το προσφέρει σαν δώρο.
Το μόνο που μας ζητά σαν ανταπόδοση είναι η αγάπη και η αποδοχή μας.
Με μεγάλη μας χαρά παραδίδουμε στα μάτια σας μόνο, μια de profundis συνέντευξη που μας παραχώρησε η συγγραφέας Λένα Μαντά επ’ αφορμής του ολοκαίνουργιου της μυθιστορήματος “Τα Πέντε Κλειδιά”.
Να υπενθυμήσουμε πως αύριο Τετάρτη 30 Ιουλίου η κ. Μαντά θα βρίσκεται στην Πτολεμαΐδα για την παρουσίαση του βιβλίου της.
Παρακάτω η πλήρης συνέντευξη που μας παραχώρησε η κ. Μαντά.
-
Κυρία Μαντά τι αποκομίσατε από τη συγγραφή του τελευταίου σας βιβλίου «Τα πέντε κλειδιά» ως άνθρωπος και ως συγγραφέας;
Σαν συγγραφέας απέδειξα στον εαυτό μου, ότι κατάφερα να βγάλω εις πέρας ένα εγχείρημα που μέχρι σήμερα θεωρούσα ακατόρθωτο: να γράψω κάτι τόσο διαφορετικό για τα δεδομένα μου, ένα βιβλίο με αγωνία και αστυνομικές αποχρώσεις. Σαν άνθρωπος, κέρδισα ένα θαυμάσιο συναρπαστικό ταξίδι για άλλη μια φορά!
- Είστε μητέρα και γράφετε για μια μητέρα της οποίας το παιδί πέφτει θύμα απαγωγέων. Καταφέρατε να πάρετε απόσταση από την ηρωίδα σας ή καταλήξατε να ταυτιστείτε και να νιώσετε τον πόνο αυτής της γυναίκας;
Ήταν λίγο…. σχιζοφρενικά και σαφώς αντικρουόμενα τα συναισθήματα. Από την μια καρδιοχτυπούσα για την Κυβέλη, ένιωθα την αγωνία της και έπασχα μαζί της ενώ ταυτόχρονα σαν συγγραφέας εγώ ήμουν αυτή που προκαλούσα τα δεινά της! Εγώ αποφάσιζα τις εντολές στις οποίες έπρεπε να υπακούσει για να πάρει πίσω το παιδί της!
- Γνωρίζετε από την αρχή την κατάληξη των ηρώων σας ή στη διάρκεια του μυθιστορήματος ανεξαρτητοποιούνται και χαράσσουν τη δική τους πορεία;
Κάποιοι είναι πολύ… πειθαρχημένοι! Υπάρχουν όμως και ηρωίδες με κορυφαία όλων την Θεανώ, που μάλλον με πηγαίνουν παρά τους οδηγώ! Κι αυτό όμως, έχει την μαγεία του και είναι ο λόγος που αρνούμαι να καταγράψω αληθινές ιστορίες, που δεν θέλω ν’ ασχοληθώ με βιογραφίες γιατί με εγκλωβίζουν στα στεγανά τους και μου περιορίζουν την φαντασία και τις ηρωίδες μου.
- Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας τι σας ώθησε στη συγγραφή του πρώτου σας βιβλίου;
Όταν ξεκίνησα να το γράφω, δεν ήξερα καν ότι θα γινόταν βιβλίο. Σκόρπιες σκέψεις άρχισα να καταγράφω, για να έχω να διαβάζω κάτι που θα διασκέδαζε εμένα την ίδια τα βράδια. Μετά από τα πρώτα δύο κεφάλαια, συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για μια ιστορία με άρωμα και γεύση! Και είναι μεγάλη χαρά για μένα, που εκείνο το πρώτο μου βιβλίο επανακυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τον τίτλο που του είχα δώσει εγώ όταν το δημιουργούσα: Ήταν ένας καφές στην χόβολη!
- Τι θεωρείτε περισσότερο σημαντικό σε ένα βιβλίο, τους χαρακτήρες ή την πλοκή του;
Θεωρώ ότι το ένα έχει απόλυτη ανάγκη το άλλο! Τόσο οι ήρωες όσο και η πλοκή έχουν την ίδια βαρύτητα. Ένα βιβλίο μ’ ενδιαφέροντες χαρακτήρες αλλά με κουραστική και ανούσια πλοκή, είναι ακριβώς το ίδιο με μια ενδιαφέρουσα πλοκή που στερείται δυνατών χαρακτήρων. Η ανισορροπία αυτή, θα κλονίσει το ίδιο το μυθιστόρημα θα το κάνει να κλυδωνίζεται και να μην μπορεί να σταθεί.
- Έχει πωληθεί μέχρι στιγμής περίπου 1,5 εκατομμύριο βιβλία σας, αριθμός εξωπραγματικός για τα ελληνικά δεδομένα. Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα συστατικά που πρέπει να έχει ένα βιβλίο για να κερδίσει την ψυχή και το μυαλό των αναγνωστών;
Ζωντάνια, γρήγορη εξέλιξη, αληθοφάνεια και ο αναγνώστης να μπορεί ή να ταυτιστεί με τους ήρωες ή ακόμα και να τους μισήσει, αλλά να μπορεί να τους δικαιολογήσει. Οι διάλογοι δίνουν ζωντάνια στο κείμενο, οι περιγραφές πρέπει να έχουν μέτρο και παραστατικότητα και οι χαρακτήρες να είναι πολυδιάστατοι όχι χάρτινοι, να έχουν πάθη και να κάνουν λάθη. Αλλά πάνω απ’ όλα αυτά, το μυστικό που κανείς δεν γνωρίζει είναι αυτό το «κάτι» που θα κάνει τον αναγνώστη ν’ ακουμπήσει την ψυχή του σ’ ένα βιβλίο κι αυτό δεν ορίζεται με λέξεις. Είναι τόσο μαγικό όσο και η διεργασία της ανάγνωσης!
- Ξαναδιαβάζετε τα βιβλία σας και εάν ναι πως νιώθετε για αυτά μετά από κάποιο καιρό;
Ευτυχώς, καταφέρνω να διαγράφω από την μνήμη μου, μεγάλο μέρος των όσων έχω γράψει. Αυτό με βοηθάει να επιστρέφω στα κείμενά μου σαν απλή αναγνώστρια και να τα κρίνω. Διαπιστώνω λοιπόν ότι μαζί με μένα, ωρίμασε και η γραφή μου, άλλαξε και πήγε λίγο πιο βαθιά. Αυτό που δεν μπορώ να αποβάλλω, είναι ότι διαβάζοντας τα βιβλία μου, θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν όσο τα έγραφα!
- Υπάρχει κάποιος ήρωας ή ηρωίδα που σας άγγιξε τόσο ώστε να σκέφτεστε να τον ζωντανέψετε ξανά σε επόμενο βιβλίο σας;
Ποτέ δεν μου είχε περάσει κάτι τέτοιο από το μυαλό. Ήρθε όμως η στιγμή που επανήλθα σε ηρωίδα και αυτό έγινε μόλις ολοκλήρωσα την ιστορία της Ηρώς στο «Όσο αντέχει η ψυχή». Η Αλεξάνδρα δεν είχε αποκαλύψει την ζωή της, δεν είχε δώσει παρά ελάχιστα ενώ διέθετε πάρα πολλά. Έτσι ξαναγύρισα σ’ εκείνη και δημιουργήθηκε το «Με λένε Ντάτα»!
- Υπάρχει κάτι που σας είπε αναγνώστης σας στη διάρκεια των περιοδειών σας το οποίο σας επηρέασε ή συγκίνησε ιδιαίτερα;
Είναι τόσα πολλά αυτά που ακούω στις παρουσιάσεις και όλα τους τρυφερά και συγκινητικά. Μπορώ όμως να επικεντρωθώ σε κάτι που με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη και επαναλαμβάνεται άπειρες φορές. Έρχονται και μου δηλώνουν ότι είμαι η αιτία που άρχισαν να διαβάζουν λογοτεχνία, είμαι ο λόγος που περνούν το κατώφλι των βιβλιοπωλείων και αναζητούν βιβλία, άνθρωποι που ποτέ πριν δεν διάβαζαν. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό!
- Πως μπορεί να συνδυαστεί η καριέρα ενός επιτυχημένου συγγραφέα αρμονικά με μια ισορροπημένη προσωπική και κοινωνική ζωή;
Εύκολο δεν είναι αλλά ούτε και ακατόρθωτο. Χρειάζεται κατανόηση και από το οικογενειακό περιβάλλον γιατί όταν γράφω είμαι σ’ ένα δικό μου κόσμο, αλλά τις ώρες που δεν γράφω, τις αφιερώνω στην οικογένειά μου και στους λίγους και καλούς μου φίλους. Παράλληλα, κι αυτό είναι τύχη για τις μέρες μας, δεν εργάζομαι ενώ τα παιδιά μου είναι μεγάλα. Τις ώρες λοιπόν που αφιερώνω στην συγγραφή, είναι οι ώρες που ουσιαστικά, δεν λείπω από κανέναν. Υπάρχουν βέβαια και μέρες που για να τα προλάβω όλα, στερούμαι τον ύπνο, αλλά όταν κάνεις κάτι που αγαπάς και έχεις γύρω σου και ανθρώπους που λατρεύεις, το τίμημα αυτό είναι πάρα πολύ μικρό!
- Ποια διάσημη προσωπικότητα από τον καλλιτεχνικό ή πολιτικό χώρο θα θέλατε να καλέσετε σε δείπνο και γιατί;
Ένα υπουργικό συμβούλιο θα ήθελα να… συγκαλέσω! Μόνο που στο ποτό τους θα έριχνα ορό αλήθειας, αν ήταν δυνατόν, για να μάθω όσα δεν λένε, όσα έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους και τα σχέδια για το μέλλον! Εννοείται πως ότι μάθαινα, δεν θα το κρατούσα για μένα!
