Αν λάβουμε υπ’ όψιν την άποψη που επικρατεί ότι όλα τα προβλήματα μπορούν να επιλυθούν, εκτός φυσικά εκείνου περί «τετραγωνισμού του κύκλου», τότε γεννώνται αυτομάτως πολλές απορίες και δικαιολογημένα ερωτήματα.
Ας επικεντρωθούμε ωστόσο εις κάποιο από αυτά τα προβλήματα, που αφορά έναν πολύ νευραλγικό και άκρως ευαίσθητο τομέα, όπως είναι η συνεργασία Πολιτείας και Αστυνομίας.
Δεν βλέπουμε να ευρίσκονται εις απόλυτα ίσιο και απρόσκοπτο δρόμο οι σχέσεις και η απαραίτητη, αυστηρά αλληλένδετη συνεργασία Πολιτείας και Αστυνομίας.
Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είναι, όσο θα έπρεπε να είναι αποτελεσματική η συνεργασία μεταξύ τους, αν κρίνουμε και επιμελώς εξετάσουμε τα αρνητικά αποτελέσματα, που προκύπτουν και τα οποία υφίστανται και καλούνται φυσικά να αντιμετωπίσουν οι ανύποπτοι και φιλήσυχοι πολίτες.
Αυτό που προέχει εις μία σημερινή δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη της Πολιτείας και η δικαιοδοσία της προς την Αστυνομία να επιβάλλει την τάξη διά την ασφάλεια των πολιτών.
Είναι εύκολο όμως αυτό να επιτευχθεί όταν υπάρχει ο κομματισμός;
Και κάθε Κυβέρνηση φυσιολογικά υποχρεούται να διατηρεί, έστω αμυδρά, τις υποψίες και τις επιφυλάξεις της προς αποφυγή πιθανώς δυσάρεστων συνεπειών;
Διατί δεν θα μπορούσαμε, δηλαδή, εδώ εις την Ελλάδα να μάθουμε πως λειτουργούν οι σύγχρονες αστυνομίες, όπως είναι εκείνες της Γερμανίας, της Ελβετίας, των Η.Π.Α. και προπάντων η ΜΟΣΑΝΤ του Ισραήλ;
Όπως αφηγείται, κάπου, αξιωματικός της πρώην ΚΥΠ (σημερινή ΕΥΠ), ένα διάστημα υπηρετούσε εις μία παραμεθόριο περιοχή της Μακεδονίας. Εις την μονάδα του υπηρετούσαν συνολικά 10 άτομα, αξιωματικοί και ανάλογα εκπαιδευμένοι πολίτες. Όμως με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν κατάφεραν να έχουν τον πλήρη έλεγχο επάνω από 250.000 πληθυσμό, χωρίς ποτέ να συμβεί το παραμικρό, εις μία περίοδο πολύ έκρυθμη διά την χώρα, ακριβώς μετά το πέρας του φοβερού συμμοριτοπολέμου, όπου υπήρχε ακόμη η έντονη κομμουνιστική προπαγάνδα (όπως σήμερα) και η αναρχική απειλή.
Εις την περιοχή που ελέγχαμε, γράφει, γνωρίζαμε εκτός των άλλων, ακόμη και το τι έτρωγε καθημερινώς ο καθένας.
Σήμερα, διατί η Αστυνομία μας δεν καταφέρνει να μειώσει την παραβατικότητα, αν όχι να την πατάξει;
Τι συμβαίνει, τι της λείπει, σε ποιον υπακούει και που λογοδοτεί;
Συμφέρει εις μία κυβέρνηση, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή, να βάζει παρωτίδες όταν πρόκειται διά σοβαρές ανάγκες της Αστυνομίας; Και ποία η «κεκλεισμένων των θυρών» συνεννόηση μεταξύ τους;
Είναι σωστό να σηκώνεται ένας Αστυνόμος κάποιας περιοχής των Τρικάλων και να δημοσιεύει εις μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα ότι το αστυνομικό του τμήμα στερείται χαρτί και μολύβια; Μου πέρασε από το μυαλό να του στείλω 10.000 Ευρώ, διά να σταματήσει την … πλάκα. Αλλά, δεν το έκανα, φοβούμενη μήπως τον προσβάλλων και βρω και κανέναν μπελά…
Είναι προτιμότερο, λοιπόν, εις παρόμοιες περιπτώσεις η Αστυνομία να απευθύνεται εις ορισμένους πολίτες που μπορούν να βοηθήσουν, παρά να στρέφει τα ξίφη της κατά μίας Κυβέρνησης η οποία αγωνίζεται και χαροπαλεύει αυτή, δια να μην βουλιάξει η χώρα.
Από την Αιτωλο-Ακαρνανία, μας φθάνουν άλλα… χαμπάρια.
Τα αυτοκίνητά τους, μας λέγουν, έχουν κάνει 500-600.000 χιλιόμετρα και ότι πρέπει να αντικατασταθούν με καινούργια περιπολικά κ.λ.π., κ.λ.π.
Καλά, οι άνθρωποι αυτοί, τώρα τα πάλιωσαν τα περιπολικά τους;
Πριν από ένα και πλέον χρόνο, επί Νέας Δημοκρατίας, δεν ήσαν παλαιά; Και διατί δεν ζήτησαν τότε την αντικατάστασή τους, μια που το ευρωπαϊκό … δανεικό χρήμα έρρεε σαν καταρράκτης και εσκορπίζετο άσκοπα στους ΟΤΑ διά την δημιουργία, από αυτούς, χιλιάδων συλλόγων των μουσικο – χορευτών μαλλιάδων;
Εις την Αθήνα, μέσα εις αυτή την τουριστική περίοδο, δια ποίο λόγο αφέθησαν οι αντιεξουσιαστές, με την δικαιολογία των αγανακτισμένων πολιτών, να κατασκηνώσουν εις το Σύνταγμα, προ του Ελληνικού Κοινοβουλίου και δεν εξεδιώχθησαν, προληπτικά, όσο ακόμη ήσαν ολίγοι;
Και διατί εις όλες τις μεγάλες πόλεις, μενόμενοι αναρχικοί σαρώνουν τα πάντα εις το πέρασμα τους; Ενώ η Αστυνομία έχει κλείσει τους πολίτες από τις 8 η ώρα εις τα αμπαρωμένα σπίτια τους, συμβουλεύοντος μάλιστα τις γυναίκες να μην κυκλοφορούν μετά την δύση του ηλίου. Κάτι το οποίο δεν έγινε ποτέ, ούτε και κατά την Γερμανική Κατοχή.
Μόνον δι’ αυτού του τρόπου πως μπορεί να αποφευχθεί η εγκληματικότητα, όταν δεν γίνονται αποδεκτές οι κυβερνητικές αποφάσεις διά την δημιουργία σύγχρονων κέντρων κράτησης μεταναστών, όπου να είναι εύκολος και βέβαιος ο έλεγχός τους, αλλά και … ανθρωπίνως δίκαιη και σωστή η διαβίωσή τους;
Μάλλον όμως η Κυβέρνηση θα πρέπει να αγκαλιάσει, οικονομικά, καλύτερα την Αστυνομία, ώστε να μην ξαναεμφανίσει συμπτώματα παρόμοια με εκείνα των αγανακτισμένων πολιτών.
Τους οποίους πρέπει να συμμορφώσουμε ή να εκδιώξουμε από τους δρόμους και τις πλατείες με κάθε τρόπο. Διότι παρόμοιοι πολίτες δεν πρόκειται να ικανοποιηθούν ποτέ, όχι μόνον οικονομικά, αλλά ούτε και … πολιτικά.
Χρυσάνθη Νικολαΐδου – Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια –
Φιλόλογος
