Η πρόσφατη μείωση των κρεβατιών του Μποδοσάκειου και η αντίστοιχη αύξηση των κρεβατιών του Μαμάτσιου καθώς επίσης και η μεταφορά της ενιαίας πλέον διοίκησης των δύο νοσοκομείων (που αρχικά προβλέπονταν να είναι στο Μποδοσάκειο λόγω διαφοράς ποσοτικών και ποιοτικών παραμέτρων) στο Μαμάτσιο της Κοζάνης είναι μόνο ένα μέρος μιας ιστορίας που διαρκεί κάποια χρόνια. Αυτή την ιστορία κάποιοι, για τους δικούς τους (ιδιοτελείς) λόγους, προσπαθούν να την ΄΄πασπαλίσουν΄΄ με στοιχεία τοπικισμού από την πλευρά της Πτολεμαίδας.
Είναι προφανές ότι ένα νοσοκομείο σαν το «Μποδοσάκειο» θα ήταν μήλο της έριδος όχι μόνο ανάμεσα σε δύο πόλεις, αλλά και σε περιφέρεια ολόκληρη. Ίσως ο ευεργέτης Μποδοσάκης, άνθρωπος δραστήριος, διορατικός και δίκαιος να θεώρησε – και είναι πολύ πιθανό- ότι η Πτολεμαίδα ως η πλέον περιβαλλοντικά επιβαρημένη από τα τότε έργα της ΔΕΗ πόλη δικαιούνταν να έχει το νέο νοσοκομείο δίπλα της. Ευτύχησε, επίσης, τότε η Πτολεμαίδα να έχει δήμαρχο τον τολμηρό Τόττη και η συμβολή του στο να ανεγερθεί το ‘’Μποδοσάκειο΄΄ στη θέση που βρίσκεται σήμερα υπήρξε καθοριστική, όπως καθοριστική υπήρξε και η βοήθεια του Καντιώτη. Έτσι Μποδοσάκης, Τόττης και Καντιώτης παρά τα πολλά εμπόδια και τις πιέσεις που ασκούνταν από τους τότε παράγοντες του Νομού που έδρα τους είχαν την Κοζάνη, (αλλά και φίλων τους που βρίσκονταν στην τότε κεντρική κυβέρνηση) έκαναν το ακατόρθωτο που ήταν η δημιουργία ενός μεγάλου νοσοκομείου με προοπτική πολλών δεκαετιών στη δεύτερη σε μέγεθος πόλη του νομού, στην Πτολεμαίδα.
Λογικά αν δεί κανείς τα τότε γεγονότα με τη σημερινή οπτική θα πρέπει να σκεφτεί ότι η πρωτεύουσα του νομού Κοζάνη είχε ένα νοσοκομείο που για τις τότε συνθήκες λειτουργούσε αρκετά καλά όπως αρκετά άλλα νοσοκομεία της Ελληνικής Επαρχίας. Απεναντίας υπήρχε η αναπτυσσόμενη Πτολεμαίδα που δεν είχε νοσοκομείο, μια Πτολεμαίδα με αυξανόμενο πληθυσμό και συγχρόνως με όλο και περισσότερη επιβάρυνση της ατμόσφαιρας λόγω της ΑΕΒΑΛ και των εργοστασίων της ΔΕΗ.
Τα χρόνια πέρασαν. Κάποιοι ίσως να μην πίστευαν στην αρχή ότι το Μποδοσάκειο θα είχε την εξέλιξη που έφτασε να έχει σήμερα και που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην σκληρή δουλειά των εργαζομένων σ’ αυτό.
Από την άλλη πλευρά το πέρασμα των χρόνων λειτούργησε σε βάρος του Μαμάτσειου. Το νοσοκομείο είχε παλιώσει πλέον κτιριακά. Έγιναν κάποιες φιλότιμες προσπάθειες ανανέωσης, μπορείς όμως τον γέρο να τον κάνεις νέο; Έγιναν προσπάθειες επέκτασης σε ένα ασφυκτικό οικοπεδικά περιβάλλον. Αναγκάσθηκαν να μεταφέρουν τις διοικητικές υπηρεσίες του Νοσοκομείου σε διπλανό ενοικιαζόμενο οίκημα. Τόσο ασφυκτική έφτασε να γίνει η κατάσταση. Σήμερα τα νοσοκομεία δεν έχουν μέλλον αν είναι χτισμένα μέσα σε πόλεις και το Μαμάτσιο είναι περικυκλωμένο από αστική δόμηση χωρίς τη δυνατότητα περαιτέρω κτιριακής ανάπτυξης που θα του έδινε τη δυνατότητα ανεκτής για τα σημερινά δεδομένα ξενοδοχειακής παροχής στους ασθενείς που νοσηλεύονται σε αυτό.
Όμως ζούμε σε μια εποχή με πρωτόγνωρη κρίση. Οικονομικές περικοπές σε όλους τους τομείς, προσπάθεια για νοικοκύρεμα σε ένα για δεκαετίες σπάταλο και φαύλο κράτος , αγωνιώδεις προσπάθειες για εξεύρεση χρήματος και αποφυγή της χρεοκοπίας είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά της εποχής που ζούμε. Η καταιγίδα έπληξε και τον τομέα της υγείας οπότε φτάσαμε να συζητούμε για νοικοκύρεμα των νοσοκομείων στη γειτονιά μας. Oι τεχνοκράτες του υπουργείου Υγείας με βάση ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά των νοσοκομείων της Δυτικής Μακεδονίας έκαναν τις προτάσεις τους στον Υπουργό Υγείας τον κ. Λοβέρδο. Θα περίμενε κανείς αφού τόσο πολύ ενδιαφέρεται ο υπουργός υγείας για το νοικοκύρεμα να κάνει το αυτονόητο. Να στηρίξει δηλαδή το νοσοκομείο που έχει τα κατάλληλα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά και την δυνατότητα για περαιτέρω ανάπτυξη και τέτοιο είναι το «ΜΠΟΔΟΣΑΚΕΙΟ». Αντί αυτού έκανε το εξής παράδοξο : μείωσε τα κρεβάτια του «Μποδοσάκειου» και αύξησε αυτά του «Μαμάτσειου» ώστε αμφότερα να έχουν τον ίδιο αριθμό κρεβατιών, από 200 κρεβάτια το καθένα, οπότε ως ισοβαρή και ισοδύναμα η διοίκηση των δύο – ενοποιημένων, πλέον – νοσοκομείων να μεταφερθεί στο Μαμάτσειο αντί στο Μποδοσάκειο που είχε αρχικά εξαγγελθεί. Βέβαια αυτές οι αλχημείες έγιναν από αλχημιστές που και όνομα έχουν και διεύθυνση έχουν. Το ευτύχημα είναι ότι ακόμα δεν είναι δυνατή η τοποθέτηση τροχών κάτω από το Μποδοσάκειο, διότι διαφορετικά θα ξυπνούσαμε ένα πρωινό και αυτοί οι αλχημιστές θα είχαν βάλει το «ΜΠΟΔΟΣΑΚΕΙΟ» σε ρότα κατά Κοζάνη μεριά, μια που δεν μπορούν να κάνουν το «Μαμάτσειο» «Μποδοσάκειο».
– Ε, και τι έγινε που η διοίκηση θα είναι στο ««Μαμάτσειο»; Ας την έχουν να την χαίρονται, θα μπορούσε να πει κανείς.
– Αυτά είναι τοπικιστικά τερτίπια, λένε κάποιοι άλλοι κατηγορώντας εμάς τους όποιους Πτολεμαιδιώτες που διαμαρτυρόμαστε. Νομίζετε ότι οι Κοζανίτες ασχολούνται με μας; Οπότε αρχίζεις και νιώθεις ντροπή που αγαπάς και υποστηρίζεις τον τόπο σου. Όμως θα έπρεπε να πούμε σε αυτούς που μας κατηγορούν τοπικιστές ακούστε κύριοι, καταλαβαίνουμε την θέση σας λόγω διασυνδέσεών σας λόγω γραμματείων που χρωστάτε, λόγω των παιδιών σας που θέλετε να τακτοποιήσετε. Εμείς, όμως, αγαπάμε τους ηλικιωμένους γονείς μας που χρειάζονται νοσοκομειακή νοσηλεία, ανησυχούμε για τα παιδιά μας οπότε χρειαζόμαστε παιδιατρική κλινική και στο κάτω-κάτω γιατί να συρρικνώσουν κάποιοι ένα «Μποδοσάκειο» όταν αυτό λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά –παρά τις πολλές κατά καιρούς ελλείψεις σε προσωπικό-και επιπλέον έχει τη δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης προς όφελος όλης της Δυτικής Μακεδονίας. Και αν οι Κοζανίτες σαν πληθυσμός ή σαν Δημοτικό Συμβούλιο-όπως λέτε-δεν ασχολούνται με την Πτολεμαίδα αυτό το κάνουν επειδή δεν έχουν την ανάγκη να το κάνουν αφού κάποιοι από τους πέντε -Κουκουλόπουλος, Διαμανταπούλου, Παπακωσταντίνου, Βλατής, Αθανασιάδης- λύνουν τα προβλήματα της πόλης. Η Πτολεμαίδα ποιους έχει στα κέντρα λήψης αποφάσεων
– Οπότε ύστερα από όλα αυτά γεννιέται το ερώτημα. Η μείωση των κρεβατιών στο «Μποδοσάκειο» είναι ένα τυχαίο μέτρο, ένας αναγκαστικός χειρισμός-έστω λανθασμένος -του Υπουργού Υγείας στη συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία ή με την ευκαιρία αυτής της οικονομικής συγκυρίας γίνεται προσπάθεια μετάβασης σε ένα άλλο στάδιο ενός παλαιού, συγκεκριμένου σχεδίου; Δεν θα τολμήσω να δώσω απάντηση, αν και είναι γνωστό ότι οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες στην πολιτική υλοποίηση μακροπρόθεσμων σχεδίων τους χρησιμοποιούν τη ‘’μέθοδο του σαλαμιού’’. Ποτέ το σαλάμι δεν το τρώει κανείς ολόκληρο. Το σαλάμι σερβίρεται σε φέτες …
Όμως, απλά θα ρωτήσω τους διάφορους ‘’άπιστους θωμάδες’’. Εάν το ‘’Μποδοσάκειο’’ βρίσκονταν στην Κοζάνη και το ‘’Μαμάτσειο’’ στην Πτολεμαίδα θα είχαμε τη μείωση των κρεβατιών στο ‘’Μποδοσάκειο’’ της Κοζάνης ; Δεν νομίζω.
Εντάξει, και τι μπορεί να γίνει; Θα δεχτούμε μοιρολατρικά την όποια τύχη μας που την καθορίζουν κάποιοι που συνεχίζουν να λειτουργούν με τον ίδιο παλαιοκομματικό τρόπο που έφτασε τη χώρα μας στο χείλος του γκρεμού; Όχι βέβαια. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Το μήνυμα το έδωσε ο Εμπορικός Σύλλογος. Τη σκυτάλη την πήραν οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου μας. Πρέπει τώρα να την παραλάβουν ο σύλλογος Διαβητικών, οι Νεφροπαθείς, ο σύλλογος Αναπήρων, οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, τα ΚΑΠΗ, ο σύλλογος καρκινοπαθών, οι πολιτιστικοί σύλλογοι και με σημαιοφόρο τη Δήμαρχο και όλο το ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ πρέπει να δείξουμε σ’ αυτούς που δεν μας υπολογίζουν ότι ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΜΑΣ . Ήρθε πλέον η ώρα για δράση…
ΙΩΑΝΝΑ
Γ. ΑΝΔΡΟΝΙΚΙΔΟΥ
Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Εορδαίας
