Σεβαστοί Πατέρες,
αγαπητοί συνάδελφοι στο Κοινοβούλιο,
κύριε Περιφερειάρχα
κύριοι Δήμαρχοι,
κύριε πρόεδρε του Μορφωτικού πολιτιστικού συλλόγου Πετρανών Κοζάνης
Αγαπητά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου,
Κυρίες και κύριοι,
Θέλω κατ’ αρχάς να εκφράσω την ιδιαίτερη ευχαρίστησή μου που βρίσκομαι σήμερα εδώ, ανάμεσά σας αλλά και τη χαρά και συγκίνησή μου γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να απευθυνθώ σε ένα τόσο ιδιαίτερο ακροατήριο.
Ένα ακροατήριο που παρά την παρέλευση σχεδόν ενός ολόκληρου αιώνα από την Μικρασιατική καταστροφή και της δραματικής εξόδου του Ελληνισμού από τις πατρογονικές εστίες – εξόδου χωρίς επάνοδο – αντιστέκεται στην αμνησία.
Ενός ακροατηρίου, που θέλει και παραμένει θεματοφύλακας του λαϊκού πολιτισμού, αγωνίζεται για τη διαφύλαξη και την προβολή του με την αναβίωση των ηθών και εθίμων και προσπαθεί να αναδείξει τον κοινωνικό πολιτισμό του προσφυγικού Ελληνικού στοιχείου.
Κυρίες και κύριοι,
Ο προσφυγικός Ελληνισμός αντιστέκεται και διεκδικεί τη δική του ιστορική μνήμη και την εγγραφή της στη συλλογική μνήμη του έθνους.
Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να αναφερθώ και να επαναφέρω στη μνήμη όλων μας τα λόγια ενός Τσέχου συγγραφέα του Μίλαν Κούντερα:
«Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία… Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμη πιο γρήγορα».
Ένας λαός χωρίς μνήμη, φίλοι Καππαδόκες, είναι ένας λαός χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον, γιατί εκείνοι που ξεχνούνε την ιστορία τους δεν μπορούν με κανένα τρόπο να δημιουργήσουν το μέλλον τους.
Ακριβώς αυτό είναι και το νόημα του 17ου Γαβουστήματος Καππαδοκών.
Τούτη η μεγάλη γιορτή της παράδοσης, το αντάμωμα των Καππαδόκων, κάθε χρόνο σε διαφορετικές πόλεις της πατρίδας μας, αποδεικνύει ότι οι Καππαδόκες δεν έσβησαν ούτε από το μεγάλο ξεριζωμό του 1924,ούτε και από τη φθορά του χρόνου.
Αντιστέκονται μέσα από τη μουσική τα τραγούδια, και τα μοιρολόγια, τους χορούς και τις χορωδίες, τους θρύλους, τους μύθους και τα παραμύθια, τις γεύσεις των φαγητών και των κερασμάτων.
Σήμερα, η καρδιά της Καππαδοκίας, χτυπά στα Πετρανά και μέσα από τα τραγούδια, και τους χορούς που θα ακολουθήσουν αντηχεί στη γη των προγόνων μας.
Φίλες και φίλοι,
Δεν θα ήθελα να σας κουράσω περισσότερο.
Κλείνοντας αυτή την σύντομη παρέμβασή μου, θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ στα λόγια του συγγραφέα και στιχουργού Γιώργου Λεκάκη,
ότι σήμερα απόγονος 3ης – 4ης γενιάς Μικρασιατών
«…. Σημαίνει να ζεις με το αδύνατο να συμβεί, να περιμένεις αυτό που δεν θα έρθει,
να μυρίζεις κάτι που ανθεί χιλιόμετρα μακριά, … Σημαίνει με λίγα λόγια να μην ξεχνάς.
Το μυαλό σου να είναι πάντα σε εγρήγορση. Να μην κοιμάσαι, όταν οι άλλοι κοιμούνται. Να μην σιωπάς, όταν οι άλλοι σωπαίνουν. Να κτυπάς καμπάνες, όταν οι άλλοι απολαμβάνουν ένα πλούσιο γεύμα τους.
Σημαίνει να έχεις μνήμη, λέξη που οι άλλοι την έμαθαν από το λογισμικό των υπολογιστών τους… Σημαίνει ο εσωτερικός σου κόσμος να δονείται, όταν οι άλλοι αραχνιάζουν…Το κυματοσκόπιό σου να δουλεύει, όταν οι άλλοι έχουν παραιτηθεί…»
Καθήκον μας λοιπόν, αγαπητοί μου φίλοι,
είναι να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη της μακραίωνης και ένδοξης ιστορία μας
και την εθνική μας συνείδηση, που αποτελεί την ταυτότητά μας και τον συνεκτικό κρίκο της ύπαρξής και της δυναμικής παρουσίας μας στα πεπρωμένα αυτού του τόπου, που λέγεται πατρίδα.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι ο ξεριζωμός των πατρίδων
από τη μνήμη του έθνους είναι όχι μικρότερο κακό από τον ξεριζωμό των προγόνων μας από τις προαιώνιες εστίες τους, διότι, όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής «Χαρές και πλούτη να χαθούν και τα βασίλεια κι όλα, τίποτε δεν είναι, αν στητή μένει η ψυχή κι ολόρθη».
Σας ευχαριστώ θερμά για την υπομονή και την προσοχή σας.
