Του Λευτέρη Αυγενάκη,
Βουλευτή της Δημοκρατικής Συμμαχίας
Ηρακλείου
Υπό την ασφυκτική πίεση των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων, μπήκαμε στην τελική ευθεία των διαβουλεύσεων μεταξύ των ιδιωτών επενδυτών και της Ευρωζώνης για το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων και την οριστική λύση στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοικτά.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπιστώνει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο στα σημερινά επίπεδα, γεγονός που επιταχύνει τις διαβουλεύσεις σε επίπεδο τραπεζών και τρόικας για ένα μεγαλύτερο «κούρεμα» από 21%, που είχε συμφωνηθεί στις 21 Ιουλίου. Ξεκάθαρο είναι ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις, στις τράπεζες, στα ασφαλιστικά ταμεία, στις επιχειρήσεις, στην οικονομία, αλλά και στην τσέπη μας, καθώς θα χρειαστούν νέα μέτρα λιτότητας και επιπλέον στήριξη της Ελλάδας από την τρόικα. Τι σημαίνει όμως «κούρεμα»;
Από τα 350 δισεκατομμύρια ευρώ του χρέους, το «haircut» θα εφαρμοστεί σε λιγότερο από 200 δισ., αφού τα υπόλοιπα είναι δάνεια της τρόικας, ομόλογα στην κατοχή των κεντρικών τραπεζών και έντοκα γραμμάτια. Γεγονός είναι ότι το ποσοστό του «κουρέματος» μεταφράζεται σε αντίστοιχη ζημία των ομολογιούχων, δηλαδή τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά Ταμεία, τις ασφαλιστικές εταιρείες, κλπ. Ταυτόχρονα, συνεπάγεται μείωση της αξίας των ομολόγων και άρα μειωμένα έσοδα από τόκους. Βεβαίως, οι καταθέσεις δεν χάνονται, ωστόσο το «haircut» προκαλεί εκτίναξη του κόστους δανεισμού. Επιπλέον, κατόπιν, οι επενδυτές δεν θα εμπιστεύονται τη χώρα, με αποτέλεσμα αυτή να παραμένει εκτός αγορών. Σημειώνεται ότι ένα «κούρεμα» μεταξύ 30% και 60% μπορεί να αφήσει μία οικονομία εκτός αγορών για αρκετά χρόνια.
Το μόνο που μπορεί να θεωρείται από τώρα βέβαιο είναι ότι όποια χαρακτηριστικά και αν έχει η λύση στην οποία θα καταλήξουν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όσο υψηλό ή χαμηλό ποσοστό θα έχει το «κούρεμα», η Ελλάδα θα συνεχίσει τη δημοσιονομική προσαρμογή υπό ακόμη αυστηρότερη επιτήρηση. Και παρά τις αιματηρές θυσίες και την αγωνιώδη, επίπονη προσπάθεια του Ελληνικού Λαού, ο κίνδυνος για τη στάση πληρωμών ακόμα και εντός του ερχόμενου έτους παραμένει διαρκής.
Ο αποκλεισμός από τις αγορές σημαίνει ότι οι δαπάνες του κράτους δεν πρέπει να ξεπερνούν τα έσοδά του. Συνεπώς, τα μέτρα λιτότητας θα πρέπει να είναι πολλαπλάσια του ελλείμματος που υπήρχε πριν από το «haircut», κάτι που συνεπάγεται άμεση ψήφιση και εφαρμογή όλων των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και τη δραστική περικοπή των δαπανών που έχει ανάγκη η χώρα.
Ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας παραμένει δύσβατος, ανηφορικός, γεμάτος εμπόδια. Ταυτόχρονα, το σύστημα αντιστέκεται σθεναρά, διεκδικώντας να διατηρήσει προνόμια και κρατική προστασία προηγούμενων δεκαετιών. Όλοι όσοι έχουν μάθει να μην παράγουν έργο και να πληρώνονται (κατά περιπτώσεις μάλιστα αδρά), αντιδρούν. Και αυτοί δεν είναι βεβαίως η συντριπτική πλειονότητα των τίμιων, ευυπόληπτων και εργατικών δημοσίων υπαλλήλων, που έχουν ήδη δει το εισόδημά τους να μειώνεται σημαντικά και υποφέρουν από τα επίπονα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης.
Αυταπόδεικτο γεγονός είναι ότι μονοκομματική κυβέρνηση είναι αδύνατον να επιτύχει τους δεδηλωμένους στόχους, να τηρήσει τα συμφωνηθέντα. Όπως αποδεικνύεται, δεν μπορεί να αναλάβει το πολιτικό κόστος.
Ως εκ τούτου, ως άμεση και επιτακτική προτεραιότητα παραμένει ο σχηματισμός Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, με ισχυρή πολιτική νομιμοποίηση. Αυτή μπορεί να προκύψει είτε με τη σύγκλιση ενός Συμβουλίου Δημοκρατίας με τη συμμετοχή των πολιτικών αρχηγών και των πρώην πρωθυπουργών, υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε μετά από πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού και του Αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης (εάν δεν συμφωνήσουν, να προκηρύξουν εκλογές), είτε μετά από πρωτοβουλία μιας ευρείας διακομματικής ομάδας βουλευτών που θα δημιουργήσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Η Δημοκρατική Συμμαχία έχει την πεποίθηση ότι μόνο μία Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας με ευρεία κοινοβουλευτική δύναμη -είτε χωρίς, είτε μετά από εκλογές και την έκφραση της βούλησης του Ελληνικού λαού-, μπορεί να αναλάβει τα επόμενα δύο χρόνια να βγάλει τη χώρα από τη βαθιά κρίση.
