“Η Ελλάδα είναι μια χώρα ποιητών “Αν πετάξεις μια πέτρα στην Ελλάδα όλο και κάποιον ποιητή θα πετύχει”.
Το Σεπτέμβριο του 1922, πρόσφυγες ξεριζωμένοι από το Κόλτερε της Σμύρνης, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν
στο Ανατολικό.
Οι Κολτεριώτες, πληθωρικοί και ευπροσήγοροι, με πλούσιο ψυχισμό και έκδηλο χιούμορ έφεραν μαζί τους τους νοσταλγικούς σκοπούς και τους εύθυμους χορούς τους.
Άνθρωποι ευγενείς και εκλεπτυσμένοι,είχαν μια τάση να αστειεύονται και να διασκεδάζουν σκαρφιζόμενοι περιπαικτικούς στίχους ο ένας για τον άλλον.
Τα τραγούδια τα σκάρωναν συγκεκριμένοι λαϊκοί στιχουργοί, τα μελοποιούσαν μ’ έναν μικρασιάτικο σκοπό και τα έλεγαν στα γλέντια και τα γιορτάσια τους .
Οι στιχουργοί αυτοί ήταν συνήθως οι κοινωνικοί σκώπτες, που δεν άφηναν τίποτε ασχολίαστο.
Ήταν δηλαδή τα πειραχτήρια του χωριού.
Ιδιαίτερα, όταν γίνονταν συνοικέσια και αρραβώνες,
παρατηρούσαν και σχολίαζαν κάθε κακώς κείμενο στη ζωή και τη συμπεριφορά του ζευγαριού. Περνούσαν δηλαδή από κόσκινο τους νεόνυμφους, που έπρεπε να είναι άψογοι σ’ όλες τους τις υποχρεώσεις.
Είχαν μια ελευθεριότητα και μια προχωρημένη προσέγγιση για την ηθική της εποχής.
Στο παρακάτω τραγούδι, που έβγαλαν, επαινούν και θαυμάζουν το γυναικοκατακτητή της εποχής Κωνσταντίνο, που έκλεψε μια Σιατιστινή:
Ίνελι, βρε Ίνελι ,
μας πήρες τη Σιατιστιανή.
Αχ! μας πήρες την τσιτσά μας,
μαράθηκε η καρδιά μας.
Μια Κυριακή πρωί-πρωί
ο πεθερός του Κωνσταντή.
Ήρθε να του μιλήσει,
την τσιτσά να του αφήσει…
Ένα άλλο τραγούδι για τους μάγκες και τους ζωηρούς του Ανατολικού στο μεσοπόλεμο το τραγουδούσαν οι ίδιοι επαινώντας τους εαυτούς τους.
Τρία μαγκάκια ήτανε στο Ανατολικό:
Πρώτος ήταν ο Πανουσός,(Παναγιώτης Κάβουρας)
Μετά ο Νιφοράκος (Νατσάκος Γεώργιος)
Και τρίτος, ο μικρότερος,
ήταν ο Ζαφειράκος( Κωσταντινίδης Γιώργος)
Ο λαϊκός στιχουργός σχολίαζε ακόμα και τις επαγγελματικές συνεργασίες που γίνονταν την εποχή του μεσοπολέμου. Την εποχή αυτή οι Μικρασιάτες του Ανατολικού και ιδιαίτερα οι Σμυρνιοί είχαν μια μεγάλη έφεση στο εμπόριο.
Πολλοί από αυτούς πουλούσαν σιτηρά, καπνό, τσίπουρο αλλά και ψημένα κάστανα στις αγορές του Αμυνταίου και της Πτολεμαΐδας.
Ο Χρήστος Καπετούρης έκανε συνεταιρισμό με τον Δημήτρη Μηνάκο( Μέρτσο) και πουλούσαν ψημένα κάστανα στην αγορά της Πτολεμαΐδας.
Η συνεργασία δύο καστανάδων με ένα μαγκάλι έκανε εντύπωση στους Σμυρνιούς του Ανατολικού που τους σκάρωσαν το παρακάτω τραγούδι:
Ο Καπετούρης στα κάρβουνα
κι ο Μέρτσος στο καντάρι,
επήγαν να πουλήσουνε
κάστανα στο παζάρι..
Υ.Γ. Τα δίστιχα κατέγραφε ο ευρηματικός Συμεωνάκος Βασίλης και διέσωσε στο μνημονικό του αρχείο, ο αειθαλέστατος ομογενής από το Σίδνεϋ της Αυστραλίας, Μηνάκος Γεώργιος.
