ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, Ο ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ

του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα

Παρέα 51 προσώπων, από το Βελβεντό, το Βαθύλακκο, την Κοζάνη, τη Νέα Χαραυγή, την Αιανή, τα Καμβούνια, τη Βέροια, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τη Σύρο, συμπτυχθήκαμε μέσα από την Ενορία Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω Βελβεντού και πραγματοποιήσαμε υπαρξιακό, αισθητικό, καρδιακό, ενίοτε με δάκρυα ασυγκράτητα και απερίγραπτα προσωπικά βιώματα, εκτεθειμένα στην κριτική (ίσως και ειρωνεία) της ευρωπαϊκής ορθολογιστικής κουλτούρας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, προσκυνηματικό ταξίδι στην αγία γη της Παλαιστίνης.
Αν υπάρχει κέντρο της γης, αυτό γίνεται ορατό στην πόλη των Ιεροσολύμων και σε ό,τι αυτή περιέχει (ή περιέχεται από αυτό). Το ανεπανάληπτο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και της Θεοτόκου Μαρίας, με τα περιβάλλοντα αυτούς πρόσωπα και ιερά γεγονότα από την παρουσία του Θεού στη γη ανάμεσα στους ανθρώπους, γίνονται σήμερα τα σημεία έλξης όλων των φυλών και των εθνών της γης, είτε ως αφορμή για προσκυνηματική περιήγηση, είτε για λόγους τουρισμού, με απροσδόκητα πάντως, στη διασφαλισμένη ορθοφροσύνη, εναύσματα αφύπνισης για την ύπαρξη μιας ‘’άλλης’’ πραγματικότητας πολυσύνθετης και υπαρκτής.
Οι συγκρούσεις, οι κυριαρχικές διεκδικήσεις, οι ελιτίστικοι κύκλοι, οι ρατσισμοί, οι ανθρωποκτόνοι φανατισμοί, οι απολυτοποιήσεις και οι από αυτές προερχόμενες απορρίψεις των όποιων άλλων, αλλά συνάμα και η συνύπαρξη, η συμβίωση, η κατανόηση, η συμφιλίωση και εν τέλει η από αγάπη (και όχι από ντετερμινισμό) αδελφοποίηση των φυλών, των εθνών, των λαών της γης, η κατάργηση των πάσης φύσεως διακρίσεων που ταξικοποιούν ρατσιστικά, οικονομικά και κοινωνικά τους ανθρώπους, έρχονται να φωτιστούν, να ερμηνευτούν και να δρομολογηθούν ως πολιτική, πνευματική και κοινωνική αδήριτη ανάγκη για λύση με την πρωτοβουλία των Πατριαρχείων και τη συνεργασία διανόησης πολιτικής.
Ο Χριστός που είπε ότι: ‘’εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή’’ και ότι ‘’ήρθα για να έχουν οι άνθρωποι ζωή και περίσσια ζωής’’ καθιστά τον καθέναν άνθρωπο, πόσο μάλλον τους ‘’δοκούντας άρχειν των εθνών’’ υπεύθυνο, απέναντι στην οικουμενική συνύπαρξη εθνών, φυλών και λαών. Αν είναι κρίμα που οι άνθρωποι είμαστε χωρισμένοι σε αντίπαλα αλληλομισούμενα στρατόπεδα, όπου δρουν ύπουλα παρασκήνια, και το αίμα αθώων εικόνων του Θεού καθημερινά ποτίζει τα αιματοβαμμένα χώματα της γης μας, το δράμα του κατατετμημένου χριστιανικού και κυρίως ορθόδοξου χώρου, με χαρακτηριστικά θεολογικά, κυρίως δε με προβάδισμα στην εθνική διαφοροποίηση και διεκδίκηση (όχι για την ορθή δόξα για το πρόσωπο και το έργο του Χριστού), εθνικών προτεραιοτήτων, είναι τραγικό. Κι ας ψάλλει ακούραστα η Εκκλησία αιώνες τώρα: Αινείτε αυτόν πάντα τα έθνη, επαινέσατε αυτόν πάντες οι λαοί…