Μετά τη Θεσσαλονίκη και ο Δήμος Μαρκόπουλου Αττικής έλαβε την απόφαση για δημιουργία αποτεφρωτηρίου νεκρών στην περιοχή δικαιοδοσίας του. Η κατασκευή του Αποτεφρωτηρίου έρχεται να καλύψει μια σημαντική ανάγκη της Ελληνικής Κοινωνίας, καθώς πολλοί συμπολίτες μας (ανεξαρτήτως θρησκευτικού προσανατολισμού), που επιθυμούν να υλοποιήσουν την προθανάτια επιθυμία (για καύση) εκδημούντων συγγενικών προσώπων τους, αναγκάζονται δυστυχώς σήμερα να απευθυνθούν σε γειτονικές χώρες, με υψηλό οικονομικό και συναισθηματικό κόστος! Ο νόμος (3448/2006 – ΦΕΚ 57/Α/15.3.2006) ψηφίστηκε αλλά ακόμη, τουλάχιστον στη περιοχή μας, δεν έχει εφαρμοστεί. Ίσως από άγνοια, ίσως γιατί δεν θέλει η πολιτική εξουσία να μπλέξει με την εκκλησία, ίσως γιατί το να χορεύεις στους φανούς είναι σημαντικότερο για έναν πληθυσμό που -ακόμη- γουστάρει άρτον και θεάματα και τίποτα περισσότερο.
Σε κάθε περίπτωση, η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού στις πόλεις, έχει ουσιαστικά οδηγήσει την υπόθεση αναζήτησης χώρων ταφής σε εκτροχιασμό, με όλα τα Δημοτικά Κοιμητήρια να λειτουργούν στα όρια τους, με το να πιέζονται οι πολίτες να θάβουν τους νεκρούς τους στα χωρία τους, ενώ το φαινόμενο της πρόωρης εκταφής έχει καταστεί μόνιμος εφιάλτης, για τους συγγενείς των νεκρών! Ο οικογενειακός τάφος σε κοιμητήριο των Αθηνών, κοστίζει όσο ένα οικόπεδο στη Λευκοπηγή!
Η εμπειρία από ομόδοξες χώρες και κράτη όπου το Χριστιανορθόδοξο στοιχείο επικρατεί, πιστοποιεί ότι η αποτέφρωση είναι συμβατή με το δόγμα μας, καθώς οι τοπικές Εκκλησίες τηρούν το τελετουργικό της Εξοδίου Ακολουθίας, πριν την καύση του νεκρού. Η επιλογή της αποτέφρωσης δεν είναι ενάντια στην ορθόδοξη πίστη μας (σύμφωνα με τους ορθόδοξους κληρικούς άλλων ευρωπαϊκών χωρών)!
Πολλοί συμπολίτες μας αναγκάζονται να μεταφέρουν τους νεκρούς τους στη Βουλγαρία για την διαδικασία, κάτι που αποδεικνύει το σημαντικό και υπαρκτό κοινωνικό ζήτημα. Το ερώτημα μου, είναι, εάν ως Κοζανίτης πολίτης, τύχει να πεθάνω, γιατί να μην μπορέσω να γίνω στάχτη, από το να με φάνε τα σκουλήκια. Προσωπικώς δεν με ενδιαφέρει καθόλου για τη “μεταθάνατο ζωή” μου. Προτιμώ να γίνω όργανο εκμάθησης στα χέρια φοιτητών της ιατρικής ή ακόμη καλύτερα αν τύχει και πεθάνω πρόωρα -μακριά από μας- να επαναχρησιμοποιηθούν τα όργανά μου σε κάποιον που θα τα έχει ανάγκη, αλλά μετά από αυτά, γιατί να μην γίνω στάχτη; Δεν υπερασπίζομαι την μια ή την άλλη πλευρά, απλά υπερασπίζομαι έναν ακόμη νόμο που δεν ισχύει στη πράξη.
Ηλίας Σιδέρης
Δικηγόρος Αθηνών
www.siderisilias.gr
