Διαμαντής X.
Βαχτσιαβάνος
Οικονομολόγος
Μέλος Πολιτικής
Επιτροπής Ν.Δ
Κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, το κυρίαρχο σύνθημα στις τάξεις των αιρετικών ευρωπαίων σκεπτικιστών ήταν το εξής : «Η κριτική που ξεπερνά το θέαμα πρέπει να ξέρει να περιμένει». Οι εποχές διέφεραν, ως προς το πολεμικό παρελθόν και τις απανωτές δικτατορίες και χρεοκοπίες, ταυτίζονται όμως με τη σημερινή ως προς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, πολιτικά και κοινωνικά. Το «πρόβλημα» της ανέχειας συνεπάγεται κατεξοχήν την αναζήτηση νέας πολιτικής κουλτούρας, ικανής όχι τόσο – σε πρώτη φάση – να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία αλλά να αποτρέψει τα χειρότερα που οδηγούν στο βάθεμα της κρίσης, εδώ που έχουμε φτάσει.
Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα συμβαίνει το εξής παράδοξο που όμοιο του δεν απαντάται σε περιόδους ειρήνης. Ο κοινωνικός ιστός διαρρηγνύεται βίαια και ακαριαία, το Κράτος παραδίδεται στον κυκεώνα της διαφθοράς και της αδιαφορίας και το πολιτικό σύστημα αποσυντίθεται εκ των έσω μετρώντας ήδη 80 ανεξάρτητους βουλευτές, ενώ η εσωτερική σήψη του κόμματος που κυριάρχησε στις εκλογές του 2009 απειλεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και την ίδια τη Δημοκρατία.
Στην παρούσα φάση της γενικευμένης απαξίωσης, όπου η κοινωνία ρίχνει στην πυρά το σύνολο των πολιτικών και των πολιτικών δυνάμεων ή στην καλύτερη περίπτωση συντάσσεται (σς δημοσκοπικά και όχι εκλογικά) με τους οπορτουνιστές, δεξιά κι αριστερά, το εύκολο είναι να αρθρώσει κανείς δημόσιο λόγο ανάλογο με τις φαινομενικές ανάγκες.
Το δύσκολο όμως, αλλά πλέον αναγκαίο, είναι να προτείνει ουσιαστικές θέσεις για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, καθαρά για λόγους προστασίας του δημοσίου συμφέροντος καθώς η αποδόμησή του συνεπάγεται την αποδόμηση του Έθνους, του Κράτους, της Κοινωνίας.
Η Νέα Δημοκρατία, από το περασμένο καλοκαίρι με πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά, έχει καταθέσει 31 προτάσεις αναθεώρησης του Συντάγματος που δυστυχώς αντιμετωπίστηκαν με επιπολαιότητα ή με αδιαφορία από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και από μεγάλη μερίδα των Μέσων Ενημέρωσης. Η επικαιρότητα αποτύπωσε κυρίως τις προτάσεις «για το πόθεν έσχες των βουλευτών, την άρση της βουλευτικής ασυλίας και τον επανακαθορισμό των βουλευτικών εδρών». Κοινώς, όλοι ίδιοι είμαστε και τα ίδια πάνω – κάτω προτείνουμε.
Η πιραντελική προσέγγιση «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε» απάγει τη σκέψη από την ουσία και την οδηγεί σε αφορισμούς και ολιστικές προσεγγίσεις οι οποίες στην παρούσα ιστορική συγκυρία μόνο επιπλέον δεινά θα δημιουργήσουν.
Διαβάζοντας πιο προσεκτικά κανείς τα 31 σημεία των προτεινόμενων συνταγματικών αλλαγών, θα διαπιστώσει σοβαρότατες μεταρρυθμιστικές μεταβολές στη λειτουργία του Πολιτεύματος. Για παράδειγμα, προτείνονται α) η ανάθεση του ελέγχου του «πόθεν έσχες» των πολιτικών προσώπων σε ειδικό σώμα αποτελούμενο από ανώτατους δικαστικούς, β) η ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και του περιορισμού της εκτελεστικής εξουσίας ως προς την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, γ) η ρητή πρόβλεψη για την προστασία της εθνικής ταυτότητας και γλώσσας, δ) η θέσπιση ασυμβίβαστου του αξιώματος του βουλευτή με εκείνο του υπουργού, ε) η επέκταση του χρόνου διάρκειας των ποινικών αδικημάτων που συντελούνται από πολιτικά πρόσωπα, στ) η κατάργηση των βουλευτικών προνομίων που δεν έχουν σχέση με την άσκηση των καθηκόντων του βουλευτή, ζ) η επανεξέταση του αριθμού των βουλευτών (να μειωθούν σε 200), η) η αναθεώρηση της ασυλίας των βουλευτών, ώστε αυτή να αφορά μόνο σε πράξεις που αφορούν στην εκπλήρωση των βουλευτικών τους καθηκόντων, ενώ υπάρχει ακόμη και πρόταση για την κατάργηση των γενικών γραμματέων και αντικατάσταση τους από υπηρεσιακούς παράγοντες υπουργείων ώστε να περισταλούν δραστικά οι δαπάνες και η Δημόσια Διοίκηση να ασκείται από τους ίδιους τους λειτουργούς της.
Οι αλλαγές, δηλαδή, που εισηγείται η Ν.Δ., αφορούν τις σημαντικότερες δομές του πολιτεύματος και του Κράτους.
Πρέπει ακόμα να προσθέσω ότι όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές πρέπει να υποχρεωθούν να δημοσιοποιούν όχι μόνο τη δήλωση πόθεν έσχες αλλά και τις φορολογικές τους δηλώσεις πριν κατέλθουν ως υποψήφιοι . Επιπροσθέτως να απαγορευτεί ρητά ο διορισμός συγγενών βουλευτών ή υπουργών σε οποιαδήποτε θέση του υπουργείου, του γραφείου τους, στη Βουλή, στο δημόσιο ή στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε σε αυτή τη χώρα ότι τα αξιώματα μας τα δίνει ο λαός για να προσφέρουμε στην κοινωνία και στην πατρίδα και όχι για να βολεύουμε τις οικογένειες και τους συγγενείς μας.
Από αυτή την άποψη λοιπόν, «η κριτική ξεπερνά το θέαμα» αλλά δεν μπορεί να περιμένει και πολύ, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα σε οικονομικό – κοινωνικό επίπεδο . Οι προτάσεις έχουν κατατεθεί από τον Σαμαρά και η κοινωνία καλείται στις επικείμενες κάλπες να ανατρέψει το σημερινό της «θέαμα» επενδύοντας στην αποτελεσματικότητα της κριτικής και των προτάσεων.
