του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Δεν ξέρω ποιες σκέψεις, ίσως και ελπίδες, προκάλεσε στο λαό της ευρύτερης περιοχή μας, από τη Βέροια και κατά μήκος του Αλιάκμονα μέχρι τα Γρεβενά, η καινοτόμα πρωτοβουλία του Δημάρχου Σερβίων- Βελβεντού Β. Κωνσταντόπουλου για σύσταση ‘’Δικτύου των παραλίμνιων του Αλιάκμονα Δήμων’’, που ήδη έλαβε σάρκα και οστά με την πραγματοποίηση της πρώτης ιδρυτικής σύσκεψης, των Δημάρχων των 5 Δήμων: Βέροιας, Κοζάνης, Γρεβενών, Δεσκάτης και Σερβίων-Βελβεντού. Ούτε πάλι γνωρίζω τον τρόπο των Δημάρχων για την παραπέρα εξέλιξη του εγχειρήματος τους, αλλά και δεν αμφιβάλλω για την ευήκοη κριτική στάση τους σε κάθε καλοπροαίρετη σκέψη και πρόταση, ώστε η όλη σύλληψη και πραγμάτωση του οράματος να μην είναι μια τεχνοκρατικού τύπου μόνο σύγκλιση, αλλά να περάσει σε κοινωνικά ενοποιητική σχέση.
Σκέψη: Το θεσμικό αυτό πλαίσιο συνεργασίας Δήμων-Κοινοτήτων μπορεί και πρέπει να γίνει, εκτός από ‘’εργαλείο αναπτυξιακής πολιτικής για αξιοποίηση του τουριστικού αποθέματος της περιοχής’’, υπόδειγμα κοινωνικού ήθους ανοιχτής και συνυπάρχουσας κοινωνίας, όχι σαν κατατετμημένη επηρμένη στρούγκα, αλλά συνθετικά πολιτισμικά και εξισωτικά πληθυσμιακά με την εντόπιση και την ισχυροποίηση άξονα κοινωνικής συνοχής.
Ο άξονας αυτός είναι υπαρκτός στην περιοχή μας και ορίζεται από τα δυο κοινόβια Μοναστήρια Ζάβορδας (άγιος Νικάνωρ) και Προδρόμου Βέροιας (ιδρυτής του ο άγιος Διονύσιος ο μετέπειτα εν Ολύμπω), κατά μήκος της κοίτης του Αλιάκμονα, που στην περίοδο της Τουρκοκρατίας (1524 και εξής), με τη δράση των δύο Αγίων έγιναν (και παραμένουν ως τις μέρες μας) σημεία αναφοράς για τους πληθυσμούς της λεκάνης του Αλιάκμονα, για εξαγιασμό του προσωπικού βίου με τη νήψη – φιλοκαλία, αλλά και για πρόταση συλλογικού βίου με τη θέσπιση κοινόβιου – κοινοκτημοσύνης.
Πρόταση: Δεν προτείνω ανασύσταση τουριστικής επιχείρησης θρησκευτικού ή φολκλορικού τύπου. Τουναντίον. Απευθύνω πρόταση-σκέψη στους φορείς ηγετικής πνευματικής και πολιτικής ευθύνης, στην ελληνική διανόηση, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, στους πληθυσμούς της περιοχή μας, ώστε να υπερβούμε τα αισθήματα μειονεξίας, καχυποψίας και αντιπαλότητας, αν και όπου υπάρχουν και να εγκύψουμε ερευνητικά, απροκατάληπτα και κριτικά προς κάθε κατεύθυνση, στην ιστορική μας σάρκα για να συναντήσουμε σ’ αυτήν τα υπαρκτικά κοινωνικά μας κύτταρα, να τα φέρουμε στο φως και να σαρκώσουμε σε λαϊκή πράξη μια τίμια κοινωνιοκεντρική ανάκαμψη.
Πάντα η ‘’μετά-νοια’’, ως αλλαγή στον τρόπο του νοείν, ήταν και είναι το εχέγγυο της ελευθερίας και της συμφιλίωσης των ανθρώπων.
π. Κωνσταντίνος
Ι. Κώστας παπαδάσκαλος
(4-9-2011)
