Ένα κουβάρι ο χρόνος, που ξετυλίγει ιστορίες όπως αυτή που καταγράφεται στο «ΠΟΝΤΙΚΙ art» . Το 1999 νοσηλεύονται στο ίδιο νοσοκομείο Οδ. Ελύτης και Μάνος Χατζιδάκις. Συγκλονιστικός ο διάλογος μεταξύ τους. Λέει ο Ελύτης : «Γιατί τα κάναμε όλα αυτά Μάνο; Κοίταξε γύρω σου την παρακμή». Η απάντηση του Χατζιδάκι: «Τα κάναμε για μας και τους φίλους μας. Άλλωστε η Ελλάδα έχει πεθάνει προ πολλού και ζούσε μόνο στα όνειρά μας.».
Μια 10ετία παλιότερα ο Μάνος είχε κάνει την διαπίστωση : «Εφ΄όσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί. Πως θα είναι αιώνια δίχως ανάσταση, μια και δεν δέχθηκε ποτέ της να πεθάνει» .
Δεν γνωρίζουμε τελικά ποιο είναι το ιδανικότερο. Όταν «δεν πεθαίνει ποτέ» ή όταν πέθανε «και ζούσε μέσα στα όνειρα» αυτών που την αγαπούσαν; Το σίγουρο είναι πως ανάσταση δίχως θάνατο δεν θα υπάρξει! Γιατί όμως μιλάμε για ανάσταση, κάτι που παραπέμπει σε προηγούμενο θάνατο, όταν η Ελλάδα υπάρχει στον χάρτη των εθνών και είναι μέλος της Ε.Ε.; Όπως είχε πεί ο Μάνος, «η Ελλάδα έχει πεθάνει προ πολλού…» αλλά τώρα πλέον μόνον ένας τυφλός δεν το βλέπει. Ακόμα και αυτός όμως, θα αισθάνεται την παγωνιά των ανθρώπων και την αγωνία των «ηγετών» στο ψαλτήρι της πένθιμης ακολουθίας. Το ζητούμενο είναι αν θα υπάρξει αναστάσιμη ακολουθία για τους κολασμένους!
Την πένθιμη ακολουθία την ακούμε δύο χρόνια τώρα. Την επαναλαμβάνουν μονότονα αυτοί που οδήγησαν την Ελλάδα στο «τελευταίο ταξίδι» και παραδόξως, είναι οι ίδιοι που υπόσχονται την «νέα αλλαγή». Πώς μπορεί όμως να έρθει το νέο και μάλιστα από όλους αυτούς που κολυμπάνε στην άνεση που τους προσέφεραν οι βρώμικες υπηρεσίες; Από τους βολεμένους φωνακλάδες, από τους θεατρίνους και από όλους αυτούς που λειτούργησαν για χρόνια ως αμορτισέρ του «συστήματος»; ¨
Με υλικά κατεδάφισης, μπολιασμένα με βρώμικο λάδι, δεν φτιάχνεται τίποτε καινούργιο. Με όλα αυτά τα υλικά, το πολύ να δημιουργείται μουσείο με συλλεκτικά κομμάτια αναμνήσεων. Στο «νέο» πρέπει να προσδιορίζεται ακριβώς το ποιόν και η ποιότητα των υλικών. Αν η λίστα Λαγκάρντ δείχνει παράνομο πλουτισμό πολιτικών, άλλη λίστα εξωκοινοβουλευτική (τοπική αυτοδιοίκηση , συνδικάτων κλπ) , δεν υπάρχει; Το κουτί της Πανδώρας πρέπει να ανοίξει, για να φυσήξει ο άνεμος της «νέας αλλαγής».
Μέσα σε αυτό τον χαμό μπορεί να λείψει η αναφορά στο συνδικάτο; Είναι πλέον κατανοητό πως ο εργατοπατερισμός έχει τελειώσει, όπως και η «συνδικαλιστική σύνταξη» που είχε θεμελιώσει με νόμο η Μεταξική δικτατορία. Μια χαριστική «σύνταξη» που για τόσα χρόνια διατηρούσαν εν ζωή οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις του τόπου. Η συνδικαλιστική απαξίωση πλέον οδηγεί μοιραία στην μοναξιά της ιδιώτευσης και στην γέννηση μιάς νέας συλλογικότητας από τη «βάση». Το «χθές» με την «χθεσινή» νοοτροπία και πρακτική πρέπει να φύγει και για να ξαναγίνει το συνδικάτο «κίνημα», πρέπει οι σκελετοί να μπούν στο ντουλάπι. Πρέπει οι «νέες ιδέες» να «δουλευτούν» με τα σημερινά δεδομένα και οι εν δυνάμει συνταξιούχοι να ακολουθήσουν τον δρόμο τους. Δεν προβληματίζει κανέναν το γεγονός με τις άδειες πλατείες και την άρνηση συμμετοχής στις απεργίες;
Αληθινό το ξέσπασμα του Μάκη κατά την τελευταία απεργία: «Αρνούμαι να συνεχίσω να είμαι συνένοχος στα εγκλήματα που διαπράττονται εις βάρος μας. Αρνούμαι ακόμα και την παραμονή μου στο συνδικάτο. Πλέον δεν εκχωρώ το δικαίωμα σε κανέναν να με χαρακτηρίσει συνένοχο, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Πώς να μην επαναστατώ, όταν άκουσα κάποτε αρχισυνδικαλιστή να μας αποκαλεί πρόβατα και πώς με την επίκληση της κομματικής εντολής θα επιστρέψουμε στο μαντρί; Όταν θεωρούν δεδομένη την εκτέλεση κάθε εντολής με φόβητρο το κομματικό συμφέρον;».
«Στάχτη στην βροχή όσα νομίζαμε πως είναι αλήθεια. Ν΄αλλάξουμε όνειρο , σε λίγο νυχτώνει», τραγουδά ο Σωκ. Μάλαμας. Λες και απευθύνεται στο ψεύτικο πολιτικό σύστημα, με την παραίνεση για αλλαγή πριν είναι αργά. Όσον αφορά τον συνδικαλισμό, αυτός δεν είναι μια ακόμα χαμένη υπόθεση, αλλά όλα κάτω από προϋποθέσεις. Τον αξιοποίησαν όμως για πάρτη τους τα κόμματα, τα οποία τον καλούσαν για συνομιλητή τους όταν είχαν τελειώσει το γεύμα. Κάποιοι όμως «κορυφαίοι» που ηγούνταν των προβάτων, συμμετείχαν στο γεύμα. Έστω και στην άκρη του τραπεζιού !
Αν ο αγροτοσυνδικαλισμός βούλιαξε στα πάρτυ του κάμπου, στον εργατοσυνδικαλισμό περισσεύουν οι φουσκωμένοι φάκελοι για το μεγάλο φαγοπότι της ΓΣΕΕ. Γράφει η εφημερίδα «Ελλάδα» (20-10-2012) : «Μεγάλο φαγοπότι είχαν στήσει κάποιοι ταχυδακτυλουργοί στην ΓΣΕΕ από επιδοτούμενα κοινοτικά προγράμματα». Αν το γεύμα πλουσιοπάροχο , γιατί κανείς δεν «ακουμπά» τους μετέχοντες του γεύματος;
Βιώνουμε καταστάσεις μιάς χρεωκοπημένης χώρας και ένα πολιτικό σύστημα σε παρακμή. Αν όμως μπορούμε να μιλάμε και για χειρότερα, δεν μπορεί να μην αναφερθούμε στο ξεπάγωμα πλειστηριασμών από την νέα χρονιά! Στο σφυρί και η πρώτη κατοικία, κάτι που είχε απαγορευθεί με νομοθετικές πράξεις και υπουργικές αποφάσεις , προς χάριν των «κορακιών» της αγοράς ακινήτων!
Η Ελλάδα βουλιάζει, με την «κυβέρνηση των τριών» να μοιάζει τρομαγμένη και ανίσχυρη, ενώ η Τρόϊκα παρακολουθεί τον επιθανάτιο ρόγχο μιας Ευρωπαϊκής χώρας. Μέσα στο άδειο πουκάμισο της εθνικής μοναξιάς, η εθνική ανεξαρτησία παραδίδει την τελευταία της πνοή και το «συνδικάτο» έχει χάσει τον βηματισμό του !
Όσον αφορά το τελευταίο, αξίζει να αναφέρουμε την τοποθέτηση του προεδρείου εργαζομένων στο μετρό Θεσσαλονίκης για ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ. «…Σε αυτά τα δύο μνημονιακά χρόνια που τα χάσαμε όλα και έχουμε ταπεινωθεί τελείως, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ και δυστυχώς και το ΠΑΜΕ, μας τρέλαναν στην επαναστατική γυμναστική με 24ωρες απεργίες, άντε και καμιά 48ωρη. Σας προτείνουμε και απαιτούμε να παραμερίσετε όλες τις ανούσιες κομματικοϊδεολογικές σας διαφορές , διότι αυτό δεν ενδιαφέρει διόλου τους εργαζόμενους που υποφέρουν, να σκύψετε πάνω στα προβλήματα που απασχολούν όλη την κοινωνία, να καθίσετε σε ένα τραπέζι, να κάνετε την αυτοκριτική σας , να μας πείτε ένα μεγάλο συγνώμη γι΄αυτό που έχουμε υποστεί και αν θέλετε να βάλουμε ένα φρένο σε αυτή την λαίλαπα που θα μας πεθάνει όλους. Να βγείτε και να προτείνετε το αυτονόητο, που είναι μονόδρομος πια … πανελλαδική πανεργατική απεργία διαρκείας …».
Αν πολιτική είναι η καθημερινή μας στάση, ο τρόπος συμπεριφοράς στην κοινωνία, όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι περίεργα. Αν δούμε την λίστα Λαγκάρντ , τα πλουσιοπάροχα γεύματα στην ΓΣΕΕ, το πάρτι με το μεγάλο κόλπο στημένων διαγωνισμών σε έργα των δήμων και την μεταπολιτευτική συμπεριφορά των ψηφοφόρων, τότε…
…Τα είπε όλα από το θεατρικό σανίδι ο Χάρυ Κλύνν το 1983, στην «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος» :
«…Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι, τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει, θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη και ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης»
Διαμαντής Θ.Βαχτσιαβάνος
