Ένας πόντος που θα έφερνε ένα «χρυσό» σετ, ένα σετ που θα έφερνε μια ολόχρυση νίκη» και μια νίκη χώρισαν την ανδρική ομάδα βόλεϊ του Αρίων από την άνοδο και παράλληλα την απόλυτη επιτυχία στο τμήμα, αφού λίγες μέρες αργότερα το γυναικείο τμήματα την πετύχαινε.
Τα προβλήματα πολλά αλλά η αγάπη αυτών που ήταν δίπλα στην ομάδα έφεραν αυτά τα αποτελέσματα.
Ο Γιάννης Κούρτης φέτος αποφάσισε να περάσει σε δεύτερο ρόλο και να δώσει την σκυτάλη του πρώτου πασσαδόρου στον αδερφό του ενώ παράλληλα ήταν βοηθός στην γυναικεία ομάδα.
Άρα είναι από τους πλέον αρμόδιους να μας δώσει απαντήσεις που του θέσαμε για την φετινή και όχι μόνο πορεία.
ΕΡ.: Γιάννη κάνε μας ένα απολογισμό της της χρονιάς.
Γ.Κ.: Ήταν μια χρονιά κατά την οποία ασχοληθήκαμε και με τα δύο τμήματα (ανδρών-γυναικών) και κατά την διάρκεια της νιώσαμε όλα τα συναισθήματα που μπορεί να προσφέρει ο αθλητισμός, χαρά, λύπη, πανηγυρισμούς, απογοητεύσεις. Η ανδρική ομάδα δεν μπόρεσε να πάρει την άνοδο στην Α2 για ένα μόλις πόντο και κατά συνέπεια υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα στο φετινό πολύ περίεργο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Αντίθετα η γυναικεία ομάδα πέτυχε τον απόλυτο στόχο της την άνοδο στην Α2 εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Για εμένα και τον Γιώργο μερικές εβδομάδες ήταν αγώνας δρόμου γιατί τύχαινε να παίζουν και οι δύο ομάδες μας ίδιες μέρες σε διαφορετικές έδρες οπότε ο ένας πήγαινε σε έναν αγώνα και ο άλλος στον άλλο. Πάντως νομίζω κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε.
ΕΡ.: Πως κρίνεις την πορεία της ανδρικής ομάδας;
Γ.Κ.: Θεωρώ ότι σε αυτή την ομάδα δεν άξιζε να έχει αυτό το τέλος. Έφτασε να παίζεται μια ολόκληρη κατηγορία σε ένα πόντο τον οποίο τελικά δεν πήραμε ποτέ. Το μόνο σίγουρο που μπορώ να πω είναι ότι δεν ήμασταν χειρότεροι ούτε από την ΧΑΝΘ ούτε από τον ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ που τελικά ανέβηκαν στην Α2. Αν δούμε όμως τώρα, με καθαρό μυαλό, όλη την πορεία της ομάδας στην διάρκεια της σεζόν πιστεύω ότι θα ήταν άθλος αν κερδίζαμε την άνοδο τελικά. Ήμασταν μια ομάδα με μόλις μια προπόνηση την εβδομάδα και κατευθείαν παιχνίδι, καθ’ όλη την διάρκεια του πρωταθλήματος. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε 5 ομάδες από την Θεσσαλονίκη και σημειωτέων 5 ομάδες ανέβαιναν κατηγορία οπότε και με βάση κάποια περίεργα αποτελέσματα που σημειώθηκαν σε παιχνίδια μεταξύ των ομάδων αυτών (όχι όλων) καταλαβαίνεις ότι είχαμε και επιπλέον προβλήματα να αντιμετωπίσουμε εκτός των δικών μας. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ήταν πολύ δύσκολο έργο η άνοδος από την αρχή.
Ερ.: Η άνοδος της γυναικείας ομάδας ήταν δίκαιη;
Γ.Κ.: Δείξαμε σαν ομάδα όλη τη χρονιά, και ειδικά στην τελική φάση, με τα αποτελέσματα που είχαμε ότι αξίζαμε την άνοδο. Γι’ αυτή την επιτυχία όμως ο Γιώργος ο Μέμτσας έχει πάρα πολύ μεγάλο μερίδιο. Ανέλαβε πριν τέσσερα χρόνια μια παρέα κοριτσιών, που σημειωτέων όλα τους είναι πάρα πολύ καλά παιδιά και άριστοι χαρακτήρες, και με σκληρή δουλειά αυτά τα χρόνια, και ειδικά φέτος, κάνανε την υπέρβαση. Είχαμε την τύχη φέτος να μας ενισχύσουν με την επιστροφή στην ομάδα και δύο δικά μας κορίτσια που τελείωσαν με τις σπουδές τους η Ελπίδα Κούση και η Ελένη Κούση συν την προσθήκη της πολύ έμπειρης Κατερίνας Τσάτσα από τα Γρεβενά. Μαζί τους οι μικρότερες σε ηλικία παίκτριες απέκτησαν αυτοπεποίθηση, δεν χάλασε το καλό κλίμα στην ομάδα (αντιθέτως έγινε πολύ καλύτερο) και στο τέλος το αποτέλεσμα ήταν το ιδανικό.
ΕΡ.: Αλήθεια Γιάννη θα μπορούσε ο σύλλογος να αντέξει 2 ομάδες του χρόνου στην Α2;
Γ.Κ.: Αυτό είναι ένα θέμα που μπορεί να απαντήσει η διοίκηση αλλά ξέροντας κάποια πράγματα και καταστάσεις νομίζω πως δύσκολα θα τα βγάζαμε πέρα. Πλέον δεν υπάρχουν επιχορηγήσεις από τις ομοσπονδίες προς τα σωματεία και η κάθε ομάδα προσπαθεί να καλύψει τα έξοδα από μόνη της , από χορηγίες ή διαφημίσεις από την τοπική αγορά. Η κάθετη πτώση της αγοράς όμως λόγω κρίσης κάνει τον κάθε επαγγελματία να μην μπορεί να βοηθήσει οικονομικά οπότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Φαντάσου με 2 ομάδες , η κατάσταση θα ήταν τραγική νομίζω.
Ερ.: Γιάννη με τις ακαδημίες στο σύλλογο τι γίνετε;
Γ.Κ.: Φέτος προσπάθησε η διοίκηση και κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να οργανώσει τις ακαδημίες. Με νέα προπονήτρια την Ελένη Κούση έχουμε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό κοριτσιών περίπου 40 μέσα από τα οποία πιστεύουμε θα αναδειχτούν νέες παίκτριες για να στελεχώσουν τις μεγαλύτερες ομάδες μας. Τώρα που τελείωσαν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις θα επισκεφτούμε με τον Γιώργο τις ακαδημίες ώστε να έχουμε μια πλήρη εικόνα. Στα αγόρια τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα εκεί δεν υπάρχουν υποδομές, και το κακό είναι γενικότερο σε όλη την χώρα. Σε συζητήσεις που κάνουμε και με άλλες ομάδες όλοι έχουν ακαδημίες κοριτσιών αλλά αγοριών καθόλου ή πολύ λίγα παιδιά. Οι επιτυχίες σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ σε αντίθεση τα τελευταία χρόνια με το βόλεϊ φαίνεται πως σπρώχνουν τα παιδιά προς αυτά τα αθλήματα.
Ερ.: Πως βλέπεις το μέλλον του βόλεϊ;
Γ.Κ. : Στην περιοχή μας υπάρχουν καλές ομάδες και άνθρωποι που αγαπούν το βόλεϊ και ασχολούνται με πολύ μεράκι. Οπότε λογικό βλέπω να υπάρχουν στο μέλλον πολλά σωματεία από την περιοχή μας με επιτυχίες και περισσότερες ομάδες σε εθνικές κατηγορίες. Άλλωστε η μεγάλη επιτυχία της ομάδας του Αιγινίου να ανεβεί στην Α1 κατηγορία των ανδρών μπορεί για όλους εμάς εδώ στην περιοχή να είναι ένα παράδειγμα. Γενικότερα με όλα αυτά που είδαμε φέτος στα μεγάλα πρωταθλήματα , αποχωρήσεις ομάδων, απλήρωτοι παίκτες, και ένα πρωτάθλημα που μάλλον δεν θα τελειώσει μέσα στο γήπεδο μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι για το μέλλον του αθλήματος. Πρέπει όλοι αυτοί που διοικούν το βόλεϊ ή θέλουν να το διοικήσουν, να κάτσουν επιτέλους στο ίδιο τραπέζι αφήνοντας τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και να βρούνε λύσεις που θα βγάλουν το βόλεϊ από το αδιέξοδο που βρίσκεται.
Ερ.: Πόσο σημαντικό είναι ότι η γυναικεία ομάδα διαθέτει νεανικό σύνολο;
Γ.Κ: Σίγουρα ο ενθουσιασμός και το πάθος που έχει στο παιχνίδι η ομάδα μας λόγω του μικρού μέσου όρου ηλικίας είναι θετικότατο στοιχείο και έχουμε πολλά οφέλη από αυτό. Σε ένα πολύ δύσκολο και πρωτόγνωρο πρωτάθλημα όπως αυτό της Α2 θα χρειαστεί και η εμπειρία σε μεγάλο βαθμό και σε πολλά παιχνίδια. Αυτό όμως είναι κάτι το οποίο θα μπορέσουμε να το δούμε όταν έρθει η κατάλληλη ώρα.
Κλείνοντας θα ήθελα και εγώ με την σειρά μου να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που ήταν δίπλα στην ομάδα όλη την σεζόν. Πρώτα τον πρόεδρο Τάσο Πέτκο , τους εφόρους των τμημάτων Γιώργο Βασιλειάδη και Σάκη Κουρκουλούκη και τον Στέλιο Δήμτσα . Επίσης πρέπει να ευχαριστήσουμε και σένα για την προβολή που δίνεις στο άθλημα όλα αυτά τα χρόνια. Πάνω από όλους όμως να ευχαριστήσω τους παίκτες και τις παίκτριες των τμημάτων γιατί δώσανε τον καλύτερο εαυτό τους όλη την σεζόν παραμερίζοντας πολλές φορές προσωπικές και επαγγελματικές υποχρεώσεις για να είναι δίπλα στην ομάδα.
