Σπερματοζωάρια σε θεραπεία τεχνητής γονιμοποίησης. Η χρήση της κισπεπτίνης θα περιορίσει την υπερδιέγερση των ωοθηκών.
Μία νέα μέθοδος τεχνητής γονιμοποίησης χρησιμοποιεί την ασφαλέστερη μέχρι σήμερα τεχνική ξυπνήματος των ωοθηκών, προκειμένου να προκληθεί ωορρηξία, ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο της υπερβολικής δραστηριοποίησης των οργάνων και τις επιπλοκές που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτή.
Επιστημονική ομάδα της Ιατρικής Σχολής του Imperial College του Λονδίνου, στην οποία συμμετέχουν και δύο Ελληνες επιστήμονες (οι Αλέξανδρος Κομνηνός του Imperial College και Γεώργιος Χριστόπουλος της Μονάδας Εξωσωματικής Χάμερσμιθ), χορήγησαν στις γυναίκες που ήθελαν να τεκνοποιήσουν τη φυσική ορμόνη κισπεπτίνη αντί της συνήθως χρησιμοποιούμενης χοριακής γονιδοτροπίνης. Οπως αναφέρουν στην επιθεώρηση Journal of Clinical Investigation, δοκίμασαν τη νέα μέθοδο σε 53 γυναίκες στο νοσοκομείο Χάμερσμιθ του Λονδίνου. Τους έγινε μόνο μία ένεση κισπεπτίνης που επέφερε ωρίμανση των ωαρίων σε 51 από τις 53 συμμετέχουσες.
Τελικά με τη μέθοδο εγκυμόνησαν, με τεχνητή γονιμοποίηση, 12 γυναίκες και έφεραν στον κόσμο υγιή παιδιά.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι οφείλουν να πραγματοποιήσουν περισσότερες έρευνες για τη μέθοδο. Σε πρώτο στάδιο οι ερευνητές εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στις γυναίκες που πάσχουν από πολυκυστικές ωοθήκες, καθώς αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για να εμφανίσουν σύνδρομο υπερδιέγερσης των ωοθηκών. Πρόκειται για ένα σύνδρομο το οποίο εμφανίζεται περίπου στο ένα τρίτο αυτών που επιλέγουν να τεκνοποιήσουν με τεχνητή γονιμοποίηση και σε λίγες περιπτώσεις είναι δυνατόν να προκαλέσει ακόμη και τον θάνατο της γυναίκας.
Διασπάται γρήγορα
Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο συντονιστής της έρευνας, καθηγητής Γουόλτζιτ Ντίλο, πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα που παρουσιάζεται στις γυναίκες που θέλουν να γνωρίσουν τη μητρότητα με τη βοήθεια των μεθόδων τεχνητής γονιμοποίησης.
Η κισπεπτίνη, μία φυσική ορμόνη που ενεργοποιεί τη δημιουργία αναπαραγωγικών ορμονών στον γυναικείο οργανισμό, ανακαλύφθηκε από Βρετανούς ερευνητές το 2003. Καθώς διασπάται γρήγορα, έχει πολύ λίγες πιθανότητες να προκαλέσει υπερδιέγερση των ωοθήκων.
