Από την εποποιία του 1940 στην υποδούλωση του 2014 – του Παναγιώτη Μωϋσιάδη

Έχουν περάσει 64 χρόνια από τότε, που ο κλητήρας των χωριών μας καλούσε σε υποχρεωτική επιστράτευση όλους τους κληρωτούς στον πόλεμο του 1940.
Πολλά από τα παιδιά βρέθηκαν την επόμενη κιόλας μέρα στην πρώτη γραμμή του πολέμου.
Στο ίδιο τάγμα ή στον ίδιο λόχο οι στρατευθέντες από την περιοχή μας αντάλλασαν σε κάθε ευκαιρία τις σκέψεις και τα συναισθήματα, που ένοιωθαν, αφού από τη μια μέρα στην άλλη άφησαν το αλέτρι από τα χέρια τους και έπιασαν το ντουφέκι και το πολυβόλο.
Βίαιες και σκληρές καταστάσεις, που μόνο κάτω από το γεγονός της πραγματικότητας μπορούν να γίνουν αντιληπτές.
Ξαφνικά άφησαν την οικογενειακή θαλπωρή της σόμπας και του μάλλινου κρεβατιού και βρέθηκαν στα παγωμένα χαρακώματα του πιο αντίξοου ελληνικού περιβάλλοντος, όπως είναι τα χιονοσκέπαστα βουνά της Πίνδου.
Χουχούλιαζαν τα χέρια τους για να μπορέσουν να γράψουν πέντε αράδες στη μάνα, στη γυναίκα τους, στα αδέλφια και στους συγγενείς τους.
Γράμμα ,που, όπως μας περιγράφει ο λοχίας Τζεπέλης Λάζαρος σε ένα γράμμα του από το μέτωπο, τις πιο πολλές φορές δε βρίσκονταν και γι αυτό το λόγο τα καλύτερα λάφυρα από τους νεκρούς Ιταλούς στρατιώτες ήταν το μολύβι και το χαρτί.
Οι περισσότεροι στρατιώτες του 1940 είχαν γεννηθεί στη Μικρά Ασία τη Θράκη και τον Πόντο, η πρώτη δηλαδή προσφυγική γενιά ανέλαβε και πάλι να υπερασπιστεί την πατρίδα.
Αυτή τη φορά οι εχθροί είναι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι δεν είναι οι άξεστοι και βάρβαροι Τουρκμάνοι, που τους έδιωξαν από τις αιώνιες πατρίδες τους.
Είναι οι Ιταλοί, παλιοί γνώριμοι της ιστορίας που πήραν από ‘μάς τα φώτα του πολιτισμού, τη θρησκεία , γράμματα , επιστήμες. Αχάριστοι όπως και το 1920 στράφηκαν τώρα εναντίον μας, θέλοντας να πάρουν την πατρίδα μας.
Το μεγάλο δίκιο της ιστορίας και ο φόβος να μην ξαναζήσουν οι πρόσφυγες της Μακεδονίας και πάλι τις στιγμές της μικρασιατικής καταστροφής, τους έκανε θεριά ανήμερα, γίγαντες ανίκητους, όταν φώναζαν αέρα κ’ έτρεχαν σαν ζαρκάδια πάνω στους Ιταλούς στήνοντας ένα σκηνικό κόλασης και θανάτου, γιατί το δίκιο και η αλήθεια δίνουν δύναμη και κουράγιο, κάνουν τον άνθρωπο άτρωτο και αθάνατο.
Στην πρώτη επιθετική μάχη κατά των Ιταλών, που έγινε στα υψώματα Ιβάν και του Μοράβα έξω από την Κορυτσά, πήραν το μήνυμα οι στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις της Ιταλίας.
Οι Έλληνες στρατιώτες μετέτρεψαν τον πόλεμο από αμυντικό σε απελευθερωτικό.
Η Βόρεια Ήπειρος περίμενε τον ελληνικό στρατό καρτερικά να φανεί. Οι ελληνικές σημαίες στην Κορυτσά επιβεβαίωσαν την ελληνική προσδοκία και το απελευθερωτικό όνειρο, που ήταν ζωντανό και ζέσταινε τις καρδιές των Βορειοηπειρωτών.
Οι πολύνεκρες εξάμηνες μάχες του 1940 με τους 13755 χιλιάδες νεκρούς,50874 τραυματίες, 12363 κρυοπαγημένους, και 25.067 αγνοούμενους. ο διμέτωπος αγώνας του 92ου ελληνικού συντάγματος πεζικού με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις ,αλλά και η μαζική θυσία 68000 χιλιάδων εκτελεσθέντων Ελλήνων στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής δεν μπόρεσαν να βάλουν την Ελλάδα στο συμμαχικό τραπέζι των νικητών.
Οι συμμαχικές δυνάμεις μας έκαναν απλά τη χάρη να μας επιστρέψουν τα ελληνικά Δωδεκάνησα, που είχαν κατακτήσει οι νικημένοι Ιταλοί.
Η Βόρεια Ήπειρος θα εξακολουθεί να είναι η ελληνίδα Ιφιγένεια προκειμένου να διατηρεί ο ιταλικός παράγοντας τα στενά της Αδριατικής κάτω από το γεωπολιτικό του έλεγχο.
Το νικηφόρο έπος του 1940 είναι αποτέλεσμα και μόνο της μεγάλης παλικαριάς και αυταπάρνησης των ελλήνων στρατιωτών .
Δε χρησιμοποιώ τη λέξη ΄΄αξιωματικών΄΄, γιατί απλά στον πόλεμο δεν υπάρχουν αξιώματα. Μπροστά στον επερχόμενο θάνατο όλοι είναι ίσοι.
Η επικρατούσα αντίληψη περί ισότητας των πολεμιστών θα έπρεπε να είναι κυρίαρχη και στον οικονομικό πόλεμο, που βιώνουμε σήμερα. Κάτι που δεν έγινε ακόμα κατορθωτό, αφού διατηρούνται ευνοιοκρατικές λογικές όπως: ( το πόθεν έσχες , πολλές συντάξεις, και ετήσια εισοδήματα μισθών 170000 ευρώ)
Στον πόλεμο του 1940 η ανθρωπιά νίκησε τη βαρβαρότητα, ο Βενιαμίν νίκησε τον Γολιάθ’. Έτσι επιβεβαιώθηκε η άποψη, ότι στον πόλεμο δεν νικάει πάντα ο δυνατός.
Αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά, ότι η Ελλάδα είναι πολύ δυνατή, όταν εκχωρεί ρόλους και πρωτοβουλίες στους Έλληνες και είναι πολύ αδύναμη όταν αποφασίζει γι αυτούς χωρίς αυτούς.
Οι Έλληνες σήμερα είναι μειωμένοι και προσβεβλημένοι από την οικονομική κατάντια και περιθωριοποίηση της χώρας τους . Αναζητούν ενεργό ρόλο και δράση , που δυστυχώς δεν τους παραχωρείται.
Η πτωχευμένη Ελλάδα προσπαθεί να ανορθωθεί μόνο μέσα από τις οικονομικές θυσίες του λαού στερώντας του το δικαίωμα στη δράση και τον αγώνα.
Στην εθνική προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας ο μεγάλος απών είναι ο ίδιος ελληνικός λαός, που, ενώ βάλλεται οικονομικά, παραμένει άβουλος παρατηρητής των εξελίξεων.
Ο προβληματισμός και το ενδιαφέρον της χώρας μας στρέφεται, για το τι κάνουν οι ξένοι για μας και όχι για το τι πρέπει να κάνουμε εμείς για μας.
Στις πολυδιάστατες νικηφόρες μάχες του 1940-41 υποκείμενο της επιτυχίας ήταν τα στρατευμένα παιδιά του ελληνικού λαού.
Αν αντιπαραθέσουμε την εποποιία του 1940 με την κατάρρευση του 2014 θα διαπιστώσουμε ότι ο μεγάλος απών για την οικονομική μας ανόρθωση είναι ο ελληνικός λαός, που παραμένει αμέτοχος και απόμακρος από οποιαδήποτε συμμετοχή και προσπάθεια στον οικονομικό πόλεμο που μας κήρυξαν οι αιώνιοι ΄΄σύμμαχοί μας΄΄.