«Παρακολούθησα με αγωνία την εσωτερική αλλαγή του ΠΑΣΟΚ, από στρατηγικό σύμμαχο των δυνάμεων της Αριστεράς, σε παράγοντα ενίσχυσης του μπλοκ της εξάρτησης (οικονομική ολιγαρχία, βαθύτερη σύνδεση με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ) και προσπάθησα να αποκαλύψω στο πλατύ κοινό αυτή την καταστροφική για το Έθνος εξέλιξη. ΑΠΕΤΥΧΑ». Μίκης Θεοδωράκης
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν είναι σίγουρα των τελευταίων χρόνων, αλλά έρχονται από το «βαθύ» παρελθόν. Μας έλειπε ίσως μια εθνική κουλτούρα και οι αξίες εκείνες που θα δημιουργούσαν «ανάσχεση» αντιμετώπισης κρίσεων. Οι “ξένοι” ξαφνικά δείχνουν να μας συμπονούν και να έχουν όλη την καλή διάθεση να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τον κίνδυνο της χρεωκοπίας!
Η ιστορία όμως δείχνει πως όπου πήγε το ΔΝΤ-πάντα σαν «σωτήρας»-το παραμύθι είχε δύο φάσεις. Στην πρώτη έχουμε περικοπές μισθών. Απολύσεις και απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και στη δεύτερη ιδιωτικοποίηση του κράτους, όπου λειτουργία και περιουσία περνούσαν στα χέρια των πολυεθνικών.
Στην ταινία του Ν. Κούνδουρου «Το Μπορντέλο», ξεδιπλώνεται όλη η ιστορία του ελληνικού κράτους διαχρονικά, όπου, εκτός λίγων εξαιρέσεων, οι «ξένοι» ήταν οι αληθινοί αφέντες. Φαίνεται τέλος ότι την τελευταία 30ετία ως χώρα πηγαίναμε από το κακό στο χειρότερο, για να φτάσουμε στο σημερινό σημείο μηδέν και πώς οι αρχηγοί της «ομάδας» οδηγούσαν κάθε φορά χωρίς κανόνες και αξίες. Ήρθε η ώρα όχι μόνο να αναζητηθούν τα αίτια και οι λόγοι που το καράβι «ΕΛΛΑΣ» οδηγήθηκε σε ξέρα, όχι μόνο να καταγραφούν οι διαδρομές της «μίζας» σε κάθε δημόσιο έργο, αλλά οι ληστές να οδηγηθούν στην αγχόνη.
Όταν συνταξιούχοι και εργαζόμενοι βλέπουν τη σύνταξή τους να μικραίνει, την ανεργία να μεγαλώνει, τον μικρομεσαίο να βάζει λουκέτο στην επιχείρησή του, την υγεία και την παιδεία να ιδιωτικοποιούνται, τους νέους να σπουδάζουν χωρίς να μπορούν να βρουν δουλειά, ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ τα αδικήματα των εθνοπατέρων να… παραγράφονται!
Διαβάζουμε στις 23 Ιαν. 2011 στο «Ε» της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ: «Αν η κάθε προβληματική ΔΕΚΟ χρειάζεται εξυγίανση, περικοπές μισθών, επιδομάτων, νέο επιχειρησιακό σχέδιο, περιοδικό έλεγχο των επιδόσεών της και “σύμφωνο ευθύνης”, γιατί άραγε θα έπρεπε να εξαιρεθεί το κοινοβούλιο; Η πλέον προβληματική ΔΕΚΟ;»
Σίγουρα όμως το πρόβλημα δεν είναι μόνο στους “300” της Βουλής, αλλά σε όλη την πυραμίδα. Είναι στην “αυτοδιοίκηση” (Δήμοι-Νομαρχίες-Περιφέρειες), σύστημα υγείας (προμήθειες νοσοκομείων-φάρμακα), στα εξοπλιστικά του στρατού, στον συνδικαλισμό, κλπ.
Αυτό όμως που αποτελεί βόμβα στα θεμέλια του κράτους, είναι το Δημόσιο χρέος. Αν το 1824 είχαμε το πρώτο δάνειο, το 1932 ενώ είχαμε ξεπληρώσει το κεφάλαιο, χρωστούσαμε ακόμα δύο δις. γαλλικά φράγκα! Που πήγαν τα λεφτά; Να επισημάνουμε πως έως το 1974 το εξωτερικό Δημόσιο Χρέος ήταν 22% του ΑΕΠ και το 1981 δεν ξεπερνούσε το 30%. Να τονίσουμε ακόμη πως μεταπολεμικά η Ελλάδα περνάει περίοδο ανασυγκρότησης, λίγα τα δάνεια, αλλά αυτά επενδύονται σε έργα υποδομής. (Ενέργεια, οδικό δίκτυο, λιμάνια, εργοστάσια, σεισμοί 1978-1981, ΕΑΒ, ΕΛΒΟ κλπ).
Το μεγάλο “μπουμ” στο Δημόσιο Χρέος από 29% το 1981, στο 68% του ΑΕΠ το 1989 και από εκεί και ύστερα ο κατήφορος είναι εκτός ελέγχου και αυτό να αποτελεί την κυρίως αιτία των σημερινών προβλημάτων. Για την περίοδο 1981-89 να επισημάνουμε την εφαρμοζόμενη πολιτική στις προβληματικές επιχειρήσεις, επιδοτήσεις και θαλασσοδάνεια για έργα που ποτέ δεν έγιναν, τις “αντιστασιακές” συντάξεις στα αγέννητα και τις αναπηρικές “μαϊμούδες”, με την περίοδο να κλείνει στο αμίμητο “ Τσοβόλα δώστα όλα!”. Οι επόμενες κυβερνήσεις είχαν το βάρος τόκων προηγούμενων δανείων, με νέα δάνεια πορευόταν για παλιές αμαρτίες, για να μας γονατίσει το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, της SIEMENS, των “ομολόγων”, οι Ολυμπιακοί Αγώνες 2004, για να έρθει ο ΓΑΠ το 2009 να αναρωτιέται, “πού πήγαν τα λεφτά!”
Μέρος του προβλήματος όμως και ο ίδιος, όσο καλές προθέσεις και αν είχε, δε μπορεί παρά να γυρίσει πίσω στο χρόνο και να δει τα αποτελέσματα της αλόγιστης εκείνης πολιτικής, που είναι και βασικά υπεύθυνη για τον σημερινό διασυρμό της χώρας.
Ο Ανδρ. Λοβέρδος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (30/1/2011) ευπειθώς αναφέρει: «η πορεία προς τα πρόθυρα της πτώχευσης έχει την αφετηρία της στη δεκαετία του 1980!»
Η πολιτική των “δανείων” που δημιούργησε την ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΕΩΝ!
Η ωρολογιακή βόμβα 1981-1989 που έβαλε τα θεμέλια της οικονομικής-κοινωνικής δουλείας, με δάνεια που αντί για επενδύσεις σπαταλήθηκαν για άλλους σκοπούς, ήταν κυρίως η αιτία της σημερινής ΔΝΤ κατάστασής.
Επειδή τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα και επειδή τα όνειρα της νέας γενιάς πρέπει να ξημερώσουν αληθινά, πρέπει ο πρωθυπουργός να πει αλήθειες.
Ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να ζητήσει συγγνώμη, κυρίως από τη νεολαία και εκ μέρους όλου του πολιτικού κόσμου. Τη νέα γενιά που στέλνεται ξυπόλητη και απροστάτευτη στο κολαστήριο της ανεργίας, της ελεύθερης και χωρίς κανόνες αγοράς και της κοινωνικής ανασφάλειας!
Τη νεολαία που πρέπει να πολεμήσει για μια νέα κοινωνία δικαιοσύνης και αλληλεγγύης , αποδοκιμάζοντας το θατσερικό δόγμα: «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνον άτομα!». Τη νεολαία που μέσα από τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου να ξανατραγουδήσει Μ. Θεοδωράκη: «Αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό – αυτές οι πέτρες δεν βολεύονται απ’ τα ξένα βήματα – αυτά τα πρόσωπα δεν βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο – αυτές οι καρδιές δεν βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο…».
Να “ρίξουν” τον ύμνο της “Ρωμιοσύνης” ανάθεμα στην ξένη επιβολή που απαιτεί εκποίηση “ασημικών”, θέλει τους Έλληνες επαίτες και υποταγμένους στο “δόγμα Κίσινγκερ!”, κάνοντας μια νέα αρχή, ακολουθώντας τους στίχους του Αλέκου Παναγούλη «πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες…».
Ένα (ξε)Κίνημα πρώτα απ’ όλα δικό τους, με κοινωνική-πολιτική-πολιτισμική αλλαγή, γιατί το “αύριο” είναι μόνο δικό τους και πρέπει να το πλάσουν στα μέτρα τα δικά τους!
Διαμαντής Θ. Βαχτσιαβάνος
Γ.Γ. Κεντρ. Εξ/κής
Επ/πής “ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ”.
