Συμβαίνει τώρα
Αρχική > Στήλες > Καφέ Ρωμανία > 19 Μαΐου: Από την ποντιακή γενοκτονία στην ευρωπαϊκή αναγέννηση… Γράφει ο Παναγιώτης Μωϋσιάδης

19 Μαΐου: Από την ποντιακή γενοκτονία στην ευρωπαϊκή αναγέννηση… Γράφει ο Παναγιώτης Μωϋσιάδης

Μοίρασε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email






 

 Σήμερα Πέμπτη 19 Μαΐου του 2016  έχουν περάσει εκατό χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Μια χρονική περίοδος, που δυστυχώς, από ό,τι διαφαίνεται, δε θα μπορέσει να αξιολογηθεί και να αξιοποιηθεί σημειολογικά και πολιτικά από τις ποντιακές οργανώσεις και την ελληνική πολιτεία, που εξακολουθεί να παραμένει αδιάφορη και σκεπτικιστική.

Η επισήμανση αυτή προκύπτει, γιατί η μεγάλη δυναμική, που προσέδωσε το αρμενικό παγκόσμιο κίνημα και η κυβέρνηση της Αρμενίας, εξώθησαν τον πανικόβλητο Ερτογάν να ψελλίσει για πρώτη φορά ένα υποκριτικό συγγνώμη, αφού αμφισβήτησε ευθέως τη διάπραξη  γενοκτονίας.

Παρουσίαση εκδηλώσεων γενοκτονία 19η Μάιου 1992 Πλατεία Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκη

Παρουσίαση εκδηλώσεων γενοκτονία
19η Μάιου 1992 Πλατεία Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκη

Μετά τις δηλώσεις των τούρκων αξιωματούχων και την αποδοχή των εγκλημάτων με την σημείωση, ότι αυτά έγιναν εκατέρωθεν στα πλαίσια ενός πολέμου,

το ζήτημα των γενοκτονιών των χριστιανικών λαών και ιδιαίτερα του ποντιακού λαού μετατοπίζεται από το ιστορικό και αφηγηματικό πεδίο, και περιορίζεται στο καθαρά πολιτικό πεδίο διεκδίκησης που έχει να κάνει με αυτόν καθαυτόν τον όρο ΄΄Γενοκτονία΄΄

Μέχρι σήμερα η κατεύθυνση της διεκδίκησης της ποντιακής γενοκτονίας προωθούσε τα γεγονότα ως ιστορική αφήγηση.  Μια μεθοδολογία όμως, που πολύ εύκολα η τουρκική διπλωματία και πολιτική αμφισβήτησε στην αρμενική γενοκτονία.

Αποδέχτηκε  όμως τον όρο συστηματική εθνοκάθαρση.

Ήταν μια πρώτη νίκη του αρμενικού λαού, παράλληλη με την ελληνική ενδοτικότητα που εκφράστηκε με τις δηλώσεις Φίλη.

Οι ποντιακές οργανώσεις ασχολούνται με την εκμάθηση των 150 και πλέον ποντιακών χορών, τραγουδούν στις εκδηλώσεις τα ανιστόρητα και απάτριδα ακούσματα, που διαλαλούν το χάσιμο της πατρίδας ..! σαν να είναι η πατρίδα μας ένα πορτοφόλι, που το χάσαμε.

Οι Αρμένιοι, αυτό το φιλικό και χριστιανικό έθνος, κράτησαν με συνέπεια για εκατό χρόνια τη σημαία της γενοκτονίας τους ψηλά με αγωνιστικότατα και θάρρος .

Δεν προσκύνησαν στο μαυσωλείο του Κεμάλ και δεν μίλησαν ποτέ για εθνοκάθαρση,

γιατί ο όρος  εθνοκάθαρση αποτελεί λύτρωση για το εγκληματικό τουρκικό κράτος.

Οι ποντιακές οργανώσεις  και ιδιαίτερα οι ομοσπονδίες και η συνομοσπονδία, αν θέλουν να είναι ευγενείς με την εκατόμβη των 350000 νεκρών μας ,θα πρέπει να πιέσουν το ελληνικό κοινοβούλιο, όπως και το υπουργείο εξωτερικών ,όχι να εκδώσει βιβλία γενοκτονίας αλλά να θέσει το αίτημα στα επίσημα κοινοβούλια όλων των κρατών της γης προκειμένου να προβούν στην αναγνώριση της ποντικής γενοκτονίας.

Να ακολουθήσουν δηλαδή την πολιτική τακτική των Αρμενίων, που χωρίς να έχουν δικό τους κράτος ( αλλά μόνο μια πόλη της Σοβιετικής Ένωσης, το Εριβάν) κατόρθωσαν να τους  αναγνωριστεί το μεγάλο έγκλημα.

Αν το ποντιακό ζήτημα  δεν ακολουθήσει τον εθνικά δίκαιο και πολιτικά αυτονόητο τρόπο της διπλωματίας, τότε οι ελληνικές κυβερνήσεις θα εμπαίζουν προκλητικά τις ποντιακές οργανώσεις και αυτές με τη σειρά τους θα εθελοτυφλούν πιστεύοντας, ότι εκπροσωπούν έναν γενοκτονημένο και ξεριζωμένο λαό.

Η ποντιακή γενοκτονία, ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας  και ένα μείζον πολιτικό και γεωστρατηγικό εθνικό ζήτημα, θα πρέπει να παραπεμφθεί στα διεθνή δικαστήρια προκειμένου να δικαστεί  η ένοχη Τουρκία για τα εγκλήματά, που διέπραξε και να υποχρεωθεί να προβεί σε ηθικές και υλικές αποζημιώσεις.

Η Γερμανία του Χίτλερ για τα δικά της εγκλήματα τιμωρήθηκε με αντίποινα από τους συμμάχους. Εκτελέστηκαν οι πρωταίτιοι, πλήρωσε αποζημιώσεις , επέστρεψε τα κατακτημένα εδάφη και αποστρατικοποιήθηκε ολοσχερώς.

Η Τουρκία μετά τη διάπραξη παρόμοιων εγκλημάτων, εξακολουθεί και σήμερα να προκαλεί τα θύματά της με νέες εισβολές, σφαγές, απειλές και παραβιάσεις του εθνικού μας χώρου.

Το ηθικό βάρος της ποντιακής γενοκτονίας έχει τέτοιες διαστάσεις, ώστε ο νέος σουλτάνος της Τουρκίας, ο Ερτογάν,  να φέρνει αλλεργία και μόνο στο άκουσμα της λέξης γενοκτονία.

Είναι πρόθυμος όμως να αποδεχθεί τον όρο ΄΄εθνοκάθαρση΄΄, γιατί η εθνοκάθαρση εμπεριέχει τη λύτρωση  της ένοχης Τουρκίας και την εξαγορά  της ιστορίας.

Στην Ελλάδα της ηθικής και οικονομικής κρίσης, της υποταγής και της εξάρτησης είναι δύσκολο έως αδύνατο να προταχθεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις το αίτημα της ποντιακής γενοκτονίας.

Γι’ αυτό επιχειρείται αμέσως μετά την ψήφιση της αναγνώρισής της από το ελληνικό κοινοβούλιο η υποβάθμιση και ο εκφυλισμός της.

Μετά τον Ρουβά και την κρατική ορχήστρα , την προσγείωση των τουρκικών αεροπλάνων, ακολούθησε η απόσυρσή της από τα βιβλία και τις εκθέσεις.

Για να ακολουθήσουν  δηλώσεις από πολιτικούς  προβάλλοντας την αμφισβήτησή της.

Ο ΄΄συνωστισμός΄΄ της Ρεπούση και οι δηλώσεις Φίλη  με τις ζεμπεκιές και τα προσκυνήματα στον σφαγέα Κεμάλ, είναι το προοίμιο μιας νέας εθνικής ιστορικής υπαναχώρησης.

Αυτήν τη φορά όμως, όχι πάνω στις προσφυγικές περιουσίες, αλλά πάνω στις ψυχές και τις εκατόμβες των προγόνων μας.

Οι προκλήσεις, που δέχεται ο ποντιακός ελληνισμός είναι απόρροια των οργανωτικών του αδυναμιών και της ιστορικής του αυτοπαρέτησης .

Σήμερα επιβάλλεται, πριν από κάθε κινηματική πρωτοβουλία και οργάνωση όλων των Ποντίων της γης, μια πολιτισμική και πολιτιστική αυτοκάθαρση από τα αλλόφυλα και ξενικά πρότυπα, που τείνουν να μετατρέψουν τον γενοκτονημένο λαό μας σε ένα λαό, που υμνεί τους γενοκτόνους του, χορεύοντας τους χορούς του και τα τραγούδια του.

Ένας λαός, που δεν εξεγείρεται με τη δύναμη του λόγου και της μουσικής, που δεν υπερασπίζεται το χορευτικό του πολιτισμό ..! πώς είναι δυνατόν να αγωνιστεί για τα εθνικά και ιστορικά του δικαιώματα;

Κάποτε διατυπώσαμε το αξίωμα, πως ο χορός και το τραγούδι, τα έθιμα δεν μπορούν να συγκροτήσουν ταυτότητες και δυναμικές χωρίς την ιστορία και τη μνήμη.

Σήμερα, μετά τον πολιτιστικό εκμαυλισμό μας, μπορούμε να αντιτάξουμε

το αξίωμα ότι, όταν ένας λαός δεν αναβαπτίζεται και δεν συγκροτείται μέσα στα πολιτιστικά του βιώματα, τότε θα είναι αδύναμος να απαιτεί και να διεκδικεί τα ιστορικά του δίκαια.

Οι πνευματικοί δάσκαλοι κάθε λαού  θα πρέπει να είναι φορείς σκέψεων και ιδεών. Να έχουν την ευθύνη και το χρέος να χαράξουν το ηθικό και μορφωτικό περίγραμμα, μέσα στο οποίο θα μεταπηδά  από την αδράνεια και τον συμβιβασμό στην απελευθέρωση από την αναγέννηση.

Σήμερα, σε μια εποχή καθολικών και ανατρεπτικών ανακατατάξεων, όπου έθνη και λαότητες συγκρούονται και προσφυγοποιούνται, επανέρχονται στη μνήμη μας οι λαοκτόνες πολιτικές των δύο μεγάλων πολέμων.

Τα εκατομμύρια των προσφύγων καταγράφουν το ανάλγητο και εγκληματικό μόρφωμα των νέων εξουσιών.

Η ανακατάταξη των συνοριακών γραμμών στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της  Μέσης Ανατολής, του Ευξείνου και της Μεσογείου,  με τις αιματηρές συνέπειες και  τις  εξαθλιωμένες προσφυγικές μάζες απλά  επιβεβαιώνουν και επαναλαμβάνουν τις  γενοκτονίες των χριστιανών υπηκόων του κεμαλικού κράτους.

Γι’ αυτόν το λόγο  όλοι εμείς, αποδέκτες αυτών των βαρβαροτήτων, θα πρέπει να καταθέτουμε  τις μνήμες, ως αποτρεπτικές παρεμβάσεις στα εγκληματικά  παίγνια των νέων κεμαλιστών.

Η ιστορία  όταν επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά είναι τραγωδία και τη δεύτερη φορά καταντά φάρσα, είπε  ο Μαρξ.

Θα ήταν ευρηματικότερο, αν ισχυριζόμασταν, πως η ατιμωρησία και η λήθη εξωθούν στην επανάληψη και  εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού, που είναι η ιδεολογία του θανάτου .

Δυστυχώς στις μέρες μας εμείς, οι προσφυγικές γενιές, που ζήσαμε το δράμα των γονιών μας από τις αφηγήσεις και τις περιγραφές, συμπάσχουμε νοερά με τους γενοκτονημένους και προσφυγοποιημένους  μεσόγειους γείτονές μας.

Οι ενεργειακές δυναμικές έχουν μετατρέψει την  παγκοσμιοποιημένη οικονομία σε ένα κυνικό παζάρι επεμβάσεων και προκλήσεων κατά της ανθρωπότητας.

Οι ενεργειακοί αγωγοί και το πέρασμά τους από συμφέροντες και ασφαλείς δρόμους είναι η αιτία των νέων γενοκτονιών.

Οι νέες ζώνες επιρροών, που επιχειρούν να επιβάλουν οι αμερικανοσοβιετικές παρεμβάσεις στην περιοχή, εξακολουθούν να μυρίζουν Μοσούλη και Κιρκούκ.

Ίσως η ιστορία να υπερβαίνει στην περίπτωση της ιρακινής και συριακής προσφυγιάς ακόμα και τη φάρσα και να γίνεται  παγκόσμια ντροπή για το ανθρώπινο γένος.

Μπροστά σ’ αυτές τις ανακατατάξεις και την καταστροφή  ιστορικών λαών και εθνών η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα πρέπει να επιταχυνθεί προκειμένου να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις, που έρχονται.

Η χώρα μας καλείται για μια ακόμα φορά να σηκώσει το δυσβάσταχτο πρόβλημα της προσφυγιάς αναβιώνοντας εικόνες,  που ραπίζουν τη μνήμη και τα ανθρώπινα αισθήματα.

Οι εξελίξεις  στον Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο, όπως και το 1922, εξακολουθούν να διαπερνούν και να επηρεάζουν τη  νέα θέση και το ρόλο της χώρας μας στην περιοχή .

Οι αγωγοί του φυσικού αερίου εμπλέκουν  τη χώρα μας στο κέντρο των μεγάλων ανταγωνισμών. Οι παλαιοί και  νέοι Κεμαλιστές της Τουρκίας θα πρέπει να καταδικαστούν από το σύνολο της πολιτισμένης Ευρώπης,  που θρηνεί ακόμα πάνω στους τάφους του χιτλερισμού.

Εξ άλλου ιδεολογικός πατέρας του Χίτλερ υπήρξε ο Κεμάλ, αφού ο ίδιος ομονόησε, πριν την εβραϊκή γενοκτονία: ΄΄ ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους ΄΄

Η ποντιακή γενοκτονία θα πρέπει να προταθεί ως ένα ευρωπαϊκό ζήτημα ενότητας και ειρήνης. Οι ποντιακές οργανώσεις της Γερμανίας με τη δυναμική τους οντότητα  μπορούν και πρέπει να συμπορευθούν με τις   ουμανιστικές και φιλειρηνικές οργανώσεις αυτής της χώρας.

Είναι αδύνατο να γεννηθεί μια ιδεολογία ειρήνης  όταν γύρω της αναθαρρούν και βρίσκουν γόνιμο έδαφος οι ιδεολογίες του θανάτου.

Ίσως σ’ αυτήν την εκατονταετηρίδα της λήθης, να εξέλειπε η  ιστορική διδαχή και η εμπέδωση διεθνών κανόνων ύπαρξης και συνεργασίας των λαών.

Ίσως η γενοκτονία των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας, πάνω στους τάφους των οποίων δομήθηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος , να είναι ο μεγάλος λεκές της ιστορίας, για τον οποίο μίλησε ο Ερτογάν.

Αυτόν το λεκέ της ιστορίας θα πρέπει να ξεπλύνει η πολιτισμένη και δημοκρατική Ευρώπη προκειμένου να διασώσει την προοπτική της ειρηνικής και γόνιμης συνεργασίας των λαών της.

Η αναγνώριση των γενοκτονιών συνολικά από τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια θα στείλει το ηχηρό μήνυμα στις δυνάμεις, που επιδιώκουν μια οικονομική και γεωστρατηγική χειραφέτηση της Ευρώπης.

Η ποντιακή γενοκτονία εμπεριέχει την υπεράσπιση του χριστιανικού πολιτισμού στις αρχές του οποίου δομήθηκε η σύγχρονη ευρωπαϊκή σκέψη. Η δικαίωση αυτού του μικρού λαού της μετανάστευσης και της διασποράς, που είναι συνεχιστής και φορέας    ενός  πρωθύστερου ευρωπαϊκού πολιτισμού, θα σηματοδοτήσει την ενωτική διάθεση μιας  Ευρώπης, που ξέρει και μπορεί να υπερασπιστεί τις ευρωπαϊκές ελληνικές αξίες.

Στην Ελλάδα των προσφύγων και των γηγενών αδελφών μας Ελλήνων, που όλοι μαζί στις ημέρες της κρίσης βρίσκονται σε οικονομικά και εθνικά αδιέξοδα , θα μπορούσε η ιστορική δικαίωση των θυμάτων με την καταδίκη των θυτών, να δημιουργήσει ψυχολογικές ανατάσεις και προσδοκίες.

Το μήνυμα της 19ης  Μαΐου θα πρέπει να είναι  ενωτικό, αναγεννητικό, και αισιόδοξο.   Να συσπειρώνει όλους τους Έλληνες σε μια αλληλέγγυα σκέψη  και κατανόηση, ότι οι δολοφονικές ιδεολογίες δεν ξεχωρίζουν λαούς και θρησκείες και αυτό διαφάνηκε στον συριακό πόλεμο.

Η ημέρα μνήμης της γενοκτονίας μας μπορεί να μετατραπεί σε ημέρα ζωής και αναγέννησης, να μετατραπεί ακόμα σε ημέρα παραγωγικής αφύπνισης, γιατί μόνο με την άνθηση της οικονομίας θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις νέες τουρκικές προκλήσεις.

Την ίδια μέρα ας στείλουμε ένα μήνυμα ζωής και αξιοπρέπειας σε εχθρούς  και φίλους, ότι η φτωχή και χρεωμένη Ελλάδα έχει τη δύναμη να μην απεμπολεί τα ιστορικά δίκαια και τις μνήμες.

Ο κεμαλιστήςΕρτογάν εν μέσω πολλών μετώπων επιχειρεί να αμφισβητήσει προκλητικά τη συνοριακή γραμμή της χώρας μας.

Ο ελληνικός λαός σε αυτό το κάλεσμα της μνημοσύνης  θα πρέπει να συμπορευτεί με το ποντιακό αίτημα για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας.

Όλοι οι Έλληνες την ημέρα της 19ης Μάιου θα πρέπει να νιώσουν Πόντιοι και γενοκτονημένοι , όπως το ίδιο ένιωσαν οι Πόντιοι σε όλους τους εθνικούς αγώνες για τους άλλους Έλληνες. Τόσο στο 1821  όσο και στους βαλκανικούς πολέμους,  πολλοί Πόντιοι ήρθαν και πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων.

Θα πρέπει να είμαστε όλοι αισιόδοξοι, γιατί η σπίθα της μνήμης καίει άσβεστα στις ψυχές όλων των Ελλήνων, που μαζί με τους Ποντίους διαδήλωσαν κατά των δηλώσεων Φίλη.

Είναι επίσης τιμητικό να αποδώσουμε τα εύσχημα σε όλες τις ποντιακές οργανώσεις, που εκφράστηκαν συνολικά ενάντια στην ύβρη του Φίλη.

Μια ενωτική και καθολική στάση,  που έστειλε  ένα παγκόσμιο αναγεννητικό μήνυμα, πως η οικονομική εξάρτηση και ανέχεια δεν πρέπει να μετατρέπει έναν λαό σε υποχείριο των πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Η 19η του Μάη θα πρέπει να  σηματοδοτήσει την φιλειρηνική απαίτηση και έγερση όλων των γενοκτονημένων λαών της Ευρώπης, για να αποτρέψουν κάθε σκέψη γενοκτονίας στο μέλλον.

Μοίρασε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email

Στείλε μας Φωτογραφίες, Μηνύματα και Καταγγελίες στο [email protected]
kotzampasis

Συντάκτης: Παναγιώτης Μωϋσιάδης