Αρχική > Στήλες > Καφέ Ρωμανία > Γρηγοριάδης Κώστας ( τη τεμιρτσή ο Κωστάντς) – Η ιστορία ενός αγωνιστή του Δημοκρατικού Στρατού – Γράφει ο Παναγιώτης Μωυσιάδης

Γρηγοριάδης Κώστας ( τη τεμιρτσή ο Κωστάντς) – Η ιστορία ενός αγωνιστή του Δημοκρατικού Στρατού – Γράφει ο Παναγιώτης Μωυσιάδης

Κοινοποιήστε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print

 Ο Γρηγοριάδης Κώστας, γιος του Θεολόγουκαι της Λεμόνας,  γεννήθηκε το 1919 στο χωριό Γενίκιοϊ της Άγκυρας. Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Τσολόσαινα της Αργυρούπολης του Πόντου, όπου κατά το 1878ο παππούς του μετανάστευσε στο Κεσκίν –Ματέν της Άγκυρας.   Ήταν τελειόφοιτος του δημοτικού σχολείου  Ανατολικού.

Ο Κώστας  ήταν ,ένα παιδί καλόγνωμο, μετρίου αναστήματος με πλάτες γυμνασμένες και μπράτσα, που λύγιζαν σίδερα, ήταν από τα πιο δυνατά παλικάρια του Ανατολικού.

Οι συμμαθητές του για την αμέτρητη δύναμή του τον φώναζαν ΄΄ΤζίμΛόντον΄΄. Κανείς δεν τολμούσε να παλέψει μαζί του . Στους καυγάδες των παιδιών πάντα έπαιρνε το μέρος του αδύνατου και ποτέ δεν επιτίθετο πρώτος.

Από μικρός  μυήθηκε στις αρχές του κουμμουνισμού από το θείο του Δημήτριο Γρηγοριάδη ( Σιδηρόπουλο), που πάντα του μιλούσε για το δίκαιο και την ισότητα.  ο θείος του υπήρξε  ο πρώτος γραμματέας του ΚΚΕ Ανατολικού. Ένας αγνός και δίκαιος κουμουνιστής, που δεν παρέλειπε ποτέ να διαδίδει τις ουμανιστικές αρχές του σοσιαλισμού, τις οποίες θεωρούσε  πανανθρώπινα ιδανικά.

Τις ιδέες αυτές τις μετέδωσε στα αδέλφια του και στα ανίψια του, που ως μέλη του Κ.Κ.Ε, οργανώθηκαν στις τάξεις του κόμματος από την εποχή του μεσοπολέμου.

Ο Δημήτρης Σιδηρόπουλος και η γυναίκα του, Σοφία, εκτελέστηκαν μέσα στο σπίτι τους άνανδρα το βράδυ της  Δευτέρας στις 22 Ιουλίου του 1947  ενώ ο γιος τους, Μιλτιάδης, δεκαέξι χρονών,  γλύτωσε την τελευταία στιγμή πηδώντας από το παράθυρο και στη συνέχεια σπούδασε στη σχολή Ευελπίδων και έγινε αξιωματικός του ελληνικού στρατού.

Ο Κώστας Γρηγοριάδης  του Θεολόγου,  ανιψιός του Δημήτρη  υπήρξε κομματικό μέλος του ΚΚΕ. και υπηρέτησε στον ΕΛΑΣ  Βερμίου  ως αντάρτης από τον Οκτώβριο του 1943 στην κατοχή.   Μετά την απελευθέρωση, κυνηγημένος από την αστυνομία, κατατάχτηκε  στον δημοκρατικό στρατό  στις 25 Ιουλίου 1947,στο αρχηγείο Βερμίου με αρχηγούς  τον καπετάν Λευτεριά και τον  Μαύρο (Παλαμά Κώστα.)

Μετά από δύο μήνες, τον Σεπτέμβριο του 1947 γεννήθηκε ο γιος του Θεόδωρος ενώ ο πατέρας του ήτανε στο βουνό. Έτσι γεννιόταν τα παιδιά του εμφυλίου χωρίς πατέρα με κυνηγημένη τη μάνα και τους συγγενείς.

Στις  25 Μαρτίου 1948  μετατέθηκε στην 16η  ταξιαρχία  του Βερμίου  στην 9η μεραρχία.

Ο Κώστας με στρατηγικό πνεύμα και με ιδιαίτερη αυταπάρνηση αναλάμβανε πάντα τα πιο επιτελικά σημεία της μάχης . Οι αξιωματικοί του πάντα συσκέπτονταν μαζί του, για το πώς θα αντιμετωπίσουν την κάθε μάχη. Στο πρώτο προσκλητήριο ο Κώστας ως βαθμοφόρος  έμπαινε μπροστά σε κάθε μάχη και ενέπνεε τους αντάρτες. Αποτέλεσμα αυτής της αυταπάρνησης ήταν οι συνεχείς τραυματισμοί του, που ποτέ δεν τον λύγιζαν, ώστε να παρατήσει τη μάχη.

Στις 5 Απριλίου 1948 του απονεμήθηκε  στρατιωτικός έπαινος  από το 2ο τάγμα της 16ης ταξιαρχίας του Βερμίου.

Στις 2 Ιουλίου του 1948 τραυματίστηκε σε μάχη στο Βέρμιο  και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Δημοκρατικού Στρατού. Βγήκε από το νοσοκομείο πολύ γρήγορα και  στις 14 Αυγούστου 1948  ξαναγύρισε στα πεδία των μαχών.

Δυστυχώς τραυματίζεται και πάλι στις 16 Αυγούστου του 1948  και νοσηλεύεται με βαριά τραύματα για δύο μήνες μέχρι τις 3 Οκτωβρίου του 1948 και εντάσσεται αυτήν τη φορά στο 1ο τάγμα της 108ης ταξιαρχίας.

Οι εκκαθαρίσεις των μαχητών του Δ.Σ. αυτήν την περίοδο είναι πολύ αποφασιστικές,  γιατί ο στρατός, βοηθούμενος από τους Μάηδες, που καταδίδουν τα λημέρια των ανταρτών,  τους επιτίθεται με  όλμους και πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς. Την περίοδο αυτή βρίσκεται  φύλακας σε προκεχωρημένα φυλάκια της περιοχής Κουτσούφλιανης.

Στις 10 Οκτωβρίου του 1948  παίρνει στρατιωτικό έπαινο  από το Γενικό Αρχηγείο  του Βερμίου.

Ο Δημοκρατικός στρατός  τον τίμησε  με διάταγμα, που εξέδωσε  ΄΄ Πράξη  Ε.Κ. Νο 28  το αρχηγείο σε ανθυπολοχαγό του δημοκρατικού  στρατού  την 12 Οκτωβρίου του 1948.

Τον Νοέμβριο του 1948 μετατίθεται στο μέτωπο Γράμου-Βιτσίου και παίρνει μέρος στις μάχες του Γράμου.

Στις 27 Νοεμβρίου του  1948 του απονεμήθηκε ο έπαινος ανδραγαθίας για τον ηρωισμό, που επέδειξε στη μάχη ΄΄ ΚΑΓΓΕΛΙΑ ΄΄ στο Πάπιγκο.

Στις   22 Δεκεμβρίου του 1948 ,με πράξη   Ε.Κ. 55, που εξέδωσε  το κυβερνητικό συμβούλιο της προσωρινής κυβέρνησης  Ε.Κ. Νο 28,  τον  προήγαγε ονομάζοντάς τον : ΄΄  Γρηγοριάδης Κωνσταντίνος , Υπολοχαγός του  Δημοκρατικού Στρατού.

Ο Κώστας  στις  11 Απριλίου του 1949  τραυματίστηκε και νοσηλεύτηκε στο κεντρικό νοσοκομείο του βουνού  μέχρι τις  9 Ιουνίου του 1949.

Στις 25 του ίδιου μήνα μετατίθεται στην 108η  ταξιαρχία  όπου προάγεται και στο  βαθμό του λοχαγού του πεζικού σώματος του δημοκρατικού στρατού.

Με το βαθμό του λοχαγού πολέμησε με αυταπάρνηση στις πιο δύσκολες και αιματηρές μάχες στη διάρκεια του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου. Ο Κώστας Γρηγοριάδης απλά έκανε το λάθος να πιστέψει στη λαϊκή δημοκρατία του Στάλιν. Οι αντίπαλοί του είχαν την ασφάλεια του Τσόρτσιλ και του Ρούσβελτ. Η μοίρα του πόντιου λοχαγού από το Ανατολικό ήταν προδιαγεγραμμένη. Πολεμούσε με έναν σύγχρονο στρατό, που τον ενίσχυαν καθημερινά οι Αμερικάνοι με τα πιο σύγχρονα όπλα της εποχής. Όπως τελευταίου τύπου αεροπλάνα που έριχναν βόμβες των 600 κιλών ακόμα και εμπρηστικές Ναπάλμ. Άρματα μάχης και χιλιάδες στρατό. Ο Κώστας δεν δυσανασχέτησε που πολεμούσε για την λαϊκή δημοκρατία. Γκρεμίστηκε ο κόσμος του, όταν είδε τους συντρόφους του παρτιζάνους του Τίτο να τους πυροβολούν από μπροστά. Τότε ίσως διαπίστωσε, ότι ο αγώνας του είναι προδομένος από παντού.

Σκοτώθηκε στις τελευταίες μάχες του Γράμμου στις  27  Αυγούστου του 1949.

Στην πιο κρίσιμη μάχη για την υπεράσπιση του περάσματος, όπου η 9η  Μεραρχία του κυβερνητικού  στρατού  μπήκε στα μετόπισθεν του Δημοκρατικού Στρατού και προσπάθησε να ελέγξει το τελευταίο πέρασμα των ανταρτών για την Αλβανία, τη διάβαση Πόρτα Οσμάν. Τότε ο Κώστας Γρηγοριάδης  έδωσε την τελευταία μάχη της ζωής του. Συγκέντρωσε  τις δεσμίδες στο πολυβολείο και αφού έδιωξε  τους συντρόφους του προς την Αλβανία,   τραυματισμένος  αυτός, έμεινε τελευταίος στο πολυβολείο για να φυλάξει τα νότα των συντρόφων του. Εκεί στο πολυβολείο έπεσε ένας όλμος και τον λύτρωσε από τον αδικαίωτο αγώνα ,στον οποίον  πίστεψε με πάθος δίνοντας ό,τι πολυτιμότερο είχε: την οικογένεια και τη ζωή του.

Λίγες μέρες πριν τον θάνατό του ένας συναγωνιστής του ανήγγειλε  το πιο χαρμόσυνο γεγονός.-΄΄ Κώστα, μάθε τα νέα, η γυναίκα σου έχει ένα αγόρι δύο χρονών …!΄΄ Ο Κώστας χαμογέλασε, άνοιξε την ταμπακέρα του και τον κέρασε ένα τσιγάρο . -Τώρα ας πεθάνω, είπε, δε φοβάμαι τον θάνατο…!

Με την κρυφή χαρά ότι επιτελεί το χρέος του, υπηρέτησε τις ιδέες και τις αρχές της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Θυσιάστηκε για τη ζωή των άλλων … Άραγε υπάρχουν σήμερα άνθρωποι με τέτοια ιδανικά …; Ίσως είναι αυτός ο λόγος, για τον οποίον  αναδίπλωσα δημόσια την τραγική ιστορία ενός πόντιου αντάρτη, που έπεσε μαχόμενος για τις ιδέες του και τον άνθρωπο. Ενός πόντιου πρόσφυγα, που πίστεψε  στο  απατηλό όνειρο ενός κόσμου της  ουτοπίας, που κάποιοι ευφυείς  μηχανεύτηκαν…

Και βέβαια στην ιστορία το έπος πάντοτε ανήκει στους νικητές. Καμιά φορά όμως η ιστορία θα πρέπει να γράφεται και για τους ηττημένους, που αν και προδομένοι από όλες τις τότε δυνάμεις της εποχής ,πίστευαν ακόμη, ότι με την ανδρεία τους θα νικήσουν…!

Ο Κώστας Γρηγοριάδης έγινε θρύλος από τους συναγωνιστές του. Ωστόσο  η παλληκαριά  και η πίστη του στον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία δεν δικαιώθηκαν ποτέ…

Ο ίδιος όμως απέδειξε μέχρι το τέλος της ζωής του ,πως πίστευε στη νίκη και όχι στην ήττα.

Γι’ αυτό ίσως επέλεξε τον δρόμο του ηρωισμού και όχι του φυγά… !

Η πατρίδα τον χαρακτήρισε απλά συμμορίτη…! Ήταν ένας αριθμός από τους  2000 νεκρούς.

Το ΚΚΕ  κατέγραψε  τις στρατιωτικές του μετακινήσεις, τους τραυματισμούς  και το θάνατό του.

Κανείς ποτέ δεν αναζήτησε τη σορό του. Η γυναίκα του Δέσποινα αμέσως μετά τη γέννα του γιου τους συνελήφθη τον Ιούλιο του 1948 και  μεταφέρθηκε στις γυναικείες φυλακές του Τρίκερι .  Ο  πεθερός της, Θεολόγος, εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Ο ελληνικός πολιτισμός στέρησε το  βυζανιάρικο μωρό της,από το γάλα της μάνας .

Σήμερα, 71 χρόνια μετά, μπορούμε να ομονοήσουμε με βεβαιότητα, ότι ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα επιβλήθηκε  από τις ξένες δυνάμεις και υπήρξε ο πλέον βάρβαρος εμφύλιος της ανθρωπότητας..!

Υ.Γ

Ο  δεύτερος αδελφός του,  Λάζαρος  του Θ.  στις 20 Απριλίου του 1944 κατατάχθηκε στον  ΕΛΑΣ  και μετά από ένα μήνα σκοτώθηκε από την Π.Α.Ο. τον Μάιο του 1944 στο Γιαννακοχώρι της Νάουσας κοντά στον προφήτη Ηλία, αγωνιζόμενος κατά των Γερμανών κατακτητών.

Ο Ο τρίτος αδελφός του Δήμος, επέζησε, αλλά ως κομουνιστής δεν μπόρεσε να εργασθεί στην Ελλάδα . Κατέφυγε  μετανάστης στις φάμπρικες της Γερμανίας…!

Στις  11 Αυγούστου του 1965 δια μέσου της επιτροπής πολιτικών προσφύγων  τον  αναζήτησε τον Κώστα ο κουνιάδος του Τσακιρίδης  Δημήτριος από την Τασκένδη, ρωτώντας για την τύχη του….

Δυστυχώς ΄΄ το σιδηρούν παραπέτασμα ΄΄ δεν είχε κανέναν δίαυλο επικοινωνίας με τον ΄΄ ελεύθερο κόσμο. ΄΄ Αλλά και ο ΄΄ ελεύθερος κόσμος ΄΄ δεν  μπήκε στη βάσανο να ανακοινώσει τους θάνατους των ΄΄ συμμοριτών ΄΄…..!

 

Κοινοποιήστε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print
Στείλε μας Φωτογραφίες, Μηνύματα και Καταγγελίες στο ptolemeos@e-ptolemeos.gr

Συντάκτης: Παναγιώτης Μωϋσιάδης