Αρχική > Στήλες > Σχολικά κείμενα > Έφηβοι λόγοι > Έφηβοι λόγοι: Μάθημα ανάγκης

Έφηβοι λόγοι: Μάθημα ανάγκης

Κοινοποιήστε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print

Τι είναι οι έφηβοι λόγοι; Είναι οι σκέψεις και τα όνειρα των εφήβων του σήμερα, όσα τους πληγώνουν κι όσα τους γεμίζουν ελπίδα. Είναι οι στίχοι, τα πεζά κείμενα και τα σκίτσα τους. Σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, λοιπόν, οι μαθητές του 1ου Γυμνασίου Πτολεμαΐδας τολμούν και τα παρουσιάζουν.

Το κρύο διαπερνούσε το κορμί μου, καθώς διέσχιζα την κεντρική λεωφόρο πηγαίνοντας σπίτι. Άλλο ένα βράδυ επιστρέφοντας άπραγος, καθώς όλες οι πόρτες που χτύπησα ψάχνοντας απεγνωσμένα για δουλειά ήταν κλειστές. Δεν άντεχα άλλο την υγρασία και το κρύο περνούσε στα κόκκαλα εξαιτίας των τρύπιων παπουτσιών και των σκισμένων ρούχων μου.

Κανείς βέβαια δε γυρνούσε να κοιτάξει έναν ρακένδυτο, που προσπαθούσε μήνες τώρα να επιβιώσει από τις άθλιες συνθήκες όπου ζούσε. Τα μαγαζιά είχαν κλείσει από ώρα, ο διερχόμενος κόσμος είχε λιγοστέψει κατά πολύ. Ώσπου, κάπου εκεί, στο τέλος της λεωφόρου, αντίκρισα αυτό που μου ανέτρεψε όλο το σκεπτικό μου.

Καθόταν εκεί, σε μια γωνιά κρατώντας αγκαλιά το παιδί του, ένας φτωχός άντρας που βρισκόταν σε χειρότερη μοίρα από μένα. Έτρεμε ολόκληρος κι όμως προσπαθούσε να ζεστάνει το σπλάχνο του τρίβοντάς το. Όταν πλησίασα πιο κοντά, διαπίστωσα έκπληκτος πως ήταν ξυπόλητος. Το πιο άσχημο βέβαια ήταν πως εγώ δεν μπορούσα να τον βοηθήσω. Περίμενε την ελεημοσύνη του κόσμου υπομονετικά, ενός κόσμου που νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό του. Μπροστά μου υπήρχαν δύο πεταμένες σακούλες. Σκεπτόμενος πως εγώ παραπονιόμουν που είχα τρύπια παπούτσια κι εκείνος δεν είχε καν παπούτσια ή έστω κάτι να φορέσει, έβγαλα τα τρύπια μου παπούτσια, τα έδωσα στον ξένο άνδρα και φόρεσα τις πεταμένες σακούλες στα πόδια μου για υποδήματα.

Με σαστισμένο βλέμμα, κλαίγοντας ο ξένος σηκώθηκε να μ’ αγκαλιάσει. Του ψιθύρισα στ’ αυτί: «Υπομονή και έχει ο Θεός». Πρώτη φορά στη ζωή μου συνάντησα κάποιον σε χειρότερη κατάσταση από μένα αλλά με τόση δύναμη ψυχής. ‘Έπρεπε να τον βοηθήσω με κάτι από τα λιγοστά μου υπάρχοντα και το έκανα.

Ένιωσα τόση γαλήνη μέσα μου, που πλέον κατάλαβα πόσο τυχερός είμαι.

 

Μαρία Ιωακειμίδου

μαθήτρια της Γ΄ τάξης

του 1ου Γυμνασίου Πτολεμαΐδας

Κοινοποιήστε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print
Στείλε μας Φωτογραφίες, Μηνύματα και Καταγγελίες στο ptolemeos@e-ptolemeos.gr
kotzampasis

Συντάκτης: e-ptolemeos team