Αρχική > Uncategorized > Μέτρα και προτάσεις αντιμετώπισης της σημερινής κοινωνικής κρίσης
None

Μέτρα και προτάσεις αντιμετώπισης της σημερινής κοινωνικής κρίσης

Κοινοποιήστε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print

Κάθε λογικά σκεπτόμενος πολίτης αυτής της χώρας, δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποίηση για τα συμβαίνοντα στη σημερινή Ελληνι­κή κοινωνία και μάταια αναζητάει τα αίτια αυτής της κρίσης που μετα­μόρφωσε τo ποιόν της άλλοτε ακ­μάζουσας Ελληνικής κοινωνίας. Συχνά, για να δικαιολογήσουμε τα δικά μας λάθη και παραλείψεις, επιρρίπτουμε τις ευθύνες στην ανά­πτυξη των επιστημών, και στα σαγη­νευτικά ρεύματα της συγχρόνου εποχής, που προσπαθούν να μας παρασύρουν σε δρόμους και συνήθειες που δεν συμβιβάζονται με την ελληνική πραγματικότητα. Βέβαια, όλα αυτά επηρεάζουν κατά κάποιο τρόπο και επιτυγχάνουν τη μερική αλλοτρίωση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας του λαού μας. Μπροστά σ’ αυτό το επικίνδυνο κοινωνικό φαινόμενο δεν πρέπει να μείνουμε απαθείς, διότι εάν συνεχιστεί μ’ αυτόν τον τρόπο οι συνέπειες θα είναι μεγά­λες. Πρέπει όλοι μας να αντιλη­φθούμε ότι η σημερινή κοινωνική κρίση δεν συμφέρει στον τόπο να ανδρωθεί, διότι τότε θα παρασύρει στο διάβα της ότι μας κράτησε όρ­θιους αιώνες τώρα.
Χρέος υπέρτατο όλων μας είναι να σηκώσουμε αναχώματα στα ρεύματα αυτά, να διατηρήσουμε σε υψηλό σημείο τις ιδέες και τις αξίες που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν σ’ αυτό τον τόπο, αλλά ταυτόχρονα να ευαισθητοποιήσουμε και να ενημερώσουμε τo λαό μας, να μεί­νει ασυγκίνητος σ’ αυτά που γίνο­νται γύρω του και να μείνει σταθερά προσηλωμένος στα ιδανικά του.
Με τον τρόπο αυτό η σημερινή κοινωνική κρίση δεν θα μπορέσει να προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζη­μιές.
Βέβαια είναι αδύνατο να μην επηρεασθεί γιατί πρέπει να παραδεχτούμε ότι μια κοινωνία όσο προοδευμένη είναι τόσο μεγαλώ­νει η απόσταση μεταξύ των ανθρώ­πων και συνεπώς αποξενώνεται ο άνθρωπος. Οι δεσμοί κυριολεκτικά χάνονται, όταν ανυψωθεί το βιοτι­κό, πνευματικό ή τεχνικό επίπεδο μιας κοινωνίας. Απόδειξη οι κάτοι­κοι των μεγαλουπόλεων. Ποτέ ο άνθρωπος δεν αισθανόταν μοναξιά και αδιαφορία μεταξύ τους, παρόλο που ζούσαν ο ένας δίπλα στον άλ­λο. Ο βαθμός ανάπτυξης της ατομικότητας επέφερε διάθλαση στην κοινωνική συμπεριφορά.
Η κοινωνική ζωή αναπτύσσει ποικίλες σχέσεις διανθρώπινες. Οι κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ατόμων, άλλοτε μικραίνει κι άλλοτε μεγαλώνει από συγκεκριμέ­να γεγονότα.
Διαφορετικά ενεργεί και δρα ο άνθρωπος που πιστεύει οε απόλυτες αξίες, ηθικές, πολιτικές. Δια­φορετικό επίσης ενεργεί ο άνθρωπος που διακατέχεται από συναισθηματισμό ή συγκίνηση.
Οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα άτομα και την κοινωνία καταλήγουν σε συμπεριφορά σύμφωνη με τις αξίες και τις τάσεις που επι­κρατούν στη συγκεκριμένη κοινω­νία.
Κάποτε δεν υπήρχε κοινωνία. Ο Πρωταγόρας παρατηρεί ότι στην αρχή οι άνθρωποι «ώκουν σποράδην». Αυτό που τους έκανε να ενω­θούν ήταν ο κίνδυνος, η πολλα­πλότητα των υλικών αγαθών, που απαιτούσε συνεργασία, καταμερι­σμό εργασίας και εναλλαγή υπηρε­σιών, το έμφυτο κοινωνικό συναίσθημα κτλ.
Η εξελιγμένη κοινωνία με τους πολύπλοκους θεσμούς της, πέρασε από πολλές φάσεις και μορφές ορ­γάνωσης.
Ο άνθρωπος μπορεί να είναι κοινωνικό ή πολιτικό ον, όπως θέ­λει ο Αριστοτέλης, η ίδια όμως η κοινωνία δεν είναι και τόσο κοινω­νική ή φιλική απέναντι στο περι­βάλλον και στις άλλες μορφές ζω­ής.
Αξία της κοινωνίας
Κάθε κοινωνία για να είναι ωφέλιμη και δημιουργική πρέπει να καταβάλλει ιδιαίτερες προσπά­θειες, να αναπτύσσει και να ολοκληρώσει την προσωπικότητα του ατόμου.
Μια άλλη ευεργετική επίδραση της κοινωνίας είναι ότι τα άτομα αναπτύσσουν τις αρχές της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, του σεβασμού, της αξιοπρέπειας και την κατάκτηση της εμπιστοσύνης.
Μέσα σε μια υγιή κοινωνία, το άτομο καλλιεργεί όλες τις δυνατότητες μέσω του κοινωνικού συνα­γωνισμού. Επίσης, η κοινωνία προάγει τον πολιτισμό, τις τέχνες, τα γράμματα και τις επιστήμες. Πε­ριορίζει την εγωιστική φύση του ατόμου. Διαπαιδαγωγεί τα άτομα με βάση τις αρχές της δημοκρα­τίας, της ελευθερίας και της αυτο­διάθεσης της ανθρώπινης προσωπικότητας. Προάγει τη δικαιοσύνη και την αξία των νόμων. Ο κάθε πολίτης της κοινωνίας δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά νοιάζεται και ενδιαφέρεται για τον συνάν­θρωπο.
Το πνεύμα της αλήθειας Και της δικαιοσύνης είναι οι στυλο­βάτες της κοινωνίας. Η κοινωνική ζωή θα πρέπει να αποβλέπει στην εξαφάνιση της βίας.
Πως είναι η κοινωνία σήμερα
Αντί όμως για όλα αυτά τα ευερ­γετικά που προκύπτουν από μια σωστά λειτουργούσα κοινωνία, ζούμε σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Ζούμε σε μια επο­χή που αδιαμφισβήτητα οι αξίες και οι αρχές περνούν κρίση. Κυριαρχεί η εύκολη και γρήγορη απόκτηση χρημάτων. Η αλήθεια όμως είναι πως είμαστε σε μια διαδρομή χω­ρίς στάσεις, προς τον παραμερισμό του ανθρώπου και την απάλειψη της ανθρωπιάς.
Τι πρέπει να γίνει
Πώς όμως θα μπορέσει η Ελλη­νική κοινωνία να ξαναβρεί τη χαμένη της ταυτότητα και να θέσει τις βάσεις για μία κοινωνία ανθρώπινη, δημιουργική, δίκαιη.
Πρέπει όλοι αυτοί που απαρτίζουν την κοινωνία να εργα­στούν σκληρά, ανα­λαμβάνοντας ο καθέ­νας σοβαρά το ρόλο του. Πρώτη ενέργεια πρέπει να είναι η σω­στή προετοιμασία μιας νεολαίας, ικανής, που θα βάλει φρένο σ’ αυτή την κατάσταση και θα σηκώνει στους ώμους της την ευθύ­νη δημιουργίας μιας υγιούς κοινωνίας.
Ανάλογες θα πρέπει να είναι οι προσπάθειες της οικογένειας που πρέπει να αναβαπτιστεί, της κοινω­νίας, της πολιτείας και της Εκκλη­σίας που πρέπει να λάβει πιο ενεργό ρόλο.
Όλοι έχουμε ευθύνες και όλοι μας πρέπει να εργαστούμε προς το σκοπό αυτό, ώστε γρήγορα να δη­μιουργήσουμε μια κοινωνία όπου θα επικρατεί η δικαιοσύνη, η αγά­πη, η αλληλεγγύη, καθώς και οι ηθικές αρχές που σήμερα έχει ανάγκη περισσότερο από κάθε άλ­λη φορά ο τόπος μας. Δεν υπάρ­χουν περιθώρια αναβολής, ούτε επίδειξη αδιαφορίας, αλλά συνετή και υπεύθυνη προσφορά.
Για να κρατηθεί η συνοχή και η σταθερότητα μιας κοινωνίας πρέπει να υπάρχει ο κοινωνικός έλεγχος δηλαδή το σύστημα των κανόνων συμπεριφοράς όλων των μελών της κοινωνίας που επιβάλλεται χω­ρίς εξωτερική πίεση ή εξαναγκα­σμού. Η εκπαίδευση και τα Μ.Μ.Ε. ακούν πρωταρχικό ρόλο κοινωνι­κού ελέγχου. Χωρίς κοινωνικό έλεγχο δεν μπορεί να υπάρξει κα­μία οργανωμένη σύγχρονη κοινω­νία. Η ηθική και το δίκαιο ασκούν επίσης κοινωνικό έλεγχο και δημι­ουργούν στα μέλη της κοινωνίας ομοιομορφία συμπεριφοράς.
Οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα άτομα και την κοινωνία καταλήγουν σε συμπεριφορά σύμφωνη με τις αξίες και τις τάσεις που επι­κρατούν στη συγκεκριμένη κοινω­νία.
Οι νόμοι και οι κανόνες ανα­γκάζουν τα άτομα να συμμορφώ­νονται και να υπακούουν πότε ευ­συνείδητα και πότε ασυνείδητα. Οι διάφορες κοινωνικές ομάδες δια­μορφώνουν τις γνώμες – πρότυπα που επιβάλλουν στα μέλη τους.
Το κύτταρο της κοινωνίας, η οικογένεια, η μικρότερη κοινωνική ομάδα, επιβάλλει τρόπους συμπε­ριφοράς στα μέλη τους.
Επίσης οι Σύλλογοι και τα Σω­ματεία προτρέπουν τα άτομα – μέλη τους σε υπακοή, για θέσεις που παίρνουν συλλογικά έναντι κάποιας κοινωνικής περίστασης ή διεκδίκησης.
Επειδή ο καθένας μας ανήκει σε κάποια ομάδα όπου ασπάζεται τα ίδια ενδιαφέροντα με τα άλλα μέλη, δηλαδή αξίες, ιδέ­ες, τείνει να δημιουργή­σει μια εμπιστοσύνη τόσο πιο μεγάλη συνοχή και αλληλεξάρτηση νιώθουν τα άτομα της ομάδας.
Όσο δε περισσότερες ει­δικές γνώσεις έχει κάποι­ος επηρεάζει με το κύρος του τους άλλους, ακόμη κι αν είναι λανθασμένα κάποτε.
Για να πάει μπροστά μια κοινωνία πρέπει αυτοί που είναι επικεφαλής των κοινω­νιών, να είναι ταγοί που οδηγούν τις ομάδες ρυθμίζοντας τις υποθέ­σεις. Πρέπει από τη φύση τους να είναι προικισμένοι με οξεία διαίσθηση της πραγματικότητας το τι πρέπει να πράξουν.
Αυτοί που συλλαμβάνουν τα προβλήματα, βρίσκουν ή εμπνέουν λύσεις, καθοδηγούν τις καταστά­σεις, προβλέπουν και προλαμβάνουν τα γεγονότα, ενατενίζουν τη ζωή και τους συνανθρώπους τους. Πρέπει να έχουν μεγάλη δύνα­μη θέλησης και υπομονής, να παίρνουν γενναίες αποφάσεις, να έχουν την ικανότητα να εξισορροπούν τις αντιτιθέμενες τάσεις της κοινωνικής δράσης. Συνθέτουν σε σύνολο τους πόθους της κοινωνι­κής ομάδας. Διακρίνονται για τη μεγαλοψυχία τους και παραμερί­ζουν κάθε μικροψυχία.
Παρ’ όλα όμως αυτά θα πρέπει όλοι μας να παραδεχτούμε ότι σήμερα όλοι μας νιώθουμε κουρα­σμένοι οδοιπόροι της σημερινής υλιστικής κοινωνίας που μάταια αναζητάμε το φως. Κι αυτό το φως που η ανθρώπινη ψυχή εναγωνίως αναζητά, βρίσκεται στους τρεις τε­λευταίους στίχους ενός ποιήματος του Γ. Βερίτη με τίτλο «Ζητώντας το φως» και οι οποίοι έχουν ως εξής:
Από τη φάτνη ως το Σταυρό
μπόρεσα και γω να βρω
τ’ άυλο φως π’ αναζητάτε.
Το άυλο αυτό φως είναι η διδασκαλία του γλυκύτατου Ναζωραίου και το φως δεν είναι ανάγκη μόνο να το βρούμε, αλλά να το βάλουμε βαθιά μεσ’ την καρδιά μας και να οδηγεί τα βήματά μας σε έργα αγα­θά, αγάπης, αλληλεγγύης, ανθρω­πιάς και συμπόνιας για κάθε πά­σχοντα συνάνθρωπο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Κοινοποιήστε το άρθρο...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print
Στείλε μας Φωτογραφίες, Μηνύματα και Καταγγελίες στο ptolemeos@e-ptolemeos.gr
kotzampasis

Συντάκτης: e-ptolemeos team